Siedziby i oficjalne nazwy klubu

Historyczne siedziby klubu:

Historyczne nazwy klubu:

Osiągnięcia

 Osobny artykuł: Lista osiągnięć A.C. Milan.

Milan wywalczył 45 oficjalnych^[13] trofeów: 27 krajowych i 18 międzynarodowych. Pod tym względem jest jednym z najbardziej utytułowanych klubów świata. Więcej trofeów krajowych posiada jedynie Juventus, a pod względem ilości trofeów międzynarodowych Milan zajmuje 1. miejsce na świecie (razem z Boca Juniors) oraz w Europie (samodzielnie).

Od 1979 Milan jest jednym z trzech włoskich klubów (obok Juventusu i Interu, które mają prawo nosić na koszulkach symbol gwiazdy oznaczający 10 zdobytych tytułów mistrzowskich. Mediolański klub jest też jest jednym z pięciu zespołów, których zawodnicy w meczach Ligi Mistrzów mają prawo nosić na rękawach specjalne logo – honorową odznakę UEFA, przyznawaną za zdobycie przez klub pięciu Pucharów Europy lub wygranie tego trofeum 3 razy z rzędu^[14][15].

Milan może również pochwalić się wieloma indywidualnymi sukcesami swoich piłkarzy. Jego zawodnicy 16 razy zdobywali tytuł króla strzelców Serie A, a także 8 razy zdobywali nagrodę Złotej Piłki dla najlepszego piłkarza w Europie.

Sukcesy krajowe

Sukcesy międzynarodowe

Sukcesy w rozgrywkach nieoficjalnych

Triumfy uznawane za oficjalne jedynie przez Włoską Federację Piłkarską:

Królowie strzelców Serie A

Laureaci Złotej Piłki

Milan w sezonie 2011/12

Obecny skład

Stan na 24 lutego 2012^[20]

Od 2010 roku numer 3 jest zastrzeżony, ponieważ wtedy karierę zakończył Maldini zawodnik będący ikoną klubu. Numer 3 może przejąć tylko jego syn, gdyby w przyszłości grał dla AC Milanu.

Sztab szkoleniowy

Członkowie sztabu szkoleniowego Milanu w sezonie 2011/12^[21]:

• Trener: Massimiliano Allegri
• Asystent trenera: Mauro Tassotti
• Asystent techniczny: Andrea Maldera
• Trenerzy bramkarzy: Marco Landucci (odpowiedzialny), Valerio Fiori
• Trenerzy przygotowania fizycznego: Daniele Tognaccini (odpowiedzialny), Simone Folletti, Fabio Allevi, Bruno Dominici, Sergio Mascheroni, Andrea Primitivi, Agostino Tibaudi
• Dyrektor medyczny: Rodolfo Tavana
• Lekarze klubowi: Armando Gozzini, Stefano Mazzoni
• Fizjoterapeuci: Dario Lorenzo Fort, Stefano Grani, Roberto Morosi, Marco Paesanti
• Chiropraktyk: Kristian Baekkel
• Masażyści: Roberto Boerci, Endo Tomonori

Transfery 2011/2012

Przybyli

Odeszli

Drużyny młodzieżowe i dziecięce

 Osobne artykuły: Primavera A.C. Milan i Berretti A.C. Milan.

Milan posiada młodzieżowe i dziecięce zespoły we wszystkich kategoriach wiekowych, uczestniczące w oficjalnych rozgrywkach juniorów^[22].

Najstarszym zespołem jest Primavera, w której grają zawodnicy do dwudziestego roku życia. Gracze Primavery stanowią naturalne zaplecze pierwszej drużyny, a jej członkowie często powoływani są do szerokiej kadry klubu i uczestniczą w treningach razem z seniorami.

W razie potrzeby najlepsi gracze włączani są do składu na mecze Milanu. W sezonie 2008/09 są nimi: obrońcy Denis Fondrini i Nicola Pasini oraz pomocnicy: Wilfred Osuji, Jordan Pedrocchi i Rodney Strasser. Ten ostatni ma już za sobą debiut w Serie A.

Najważniejsze osiągnięcia juniorów

• Młodzieżowe Mistrzostwo Włoch Primavera (1): 1964/65
• Młodzieżowy Puchar Włoch Primavera (2): 1984/85, 2009/10
• Młodzieżowe Mistrzostwo Włoch Berretti (6): 1971/72, 1981/82, 1982/83, 1984/85, 1989/90, 1993/94
• Zwycięstwo w Torneo di Viareggio (8): 1949, 1952, 1953, 1957, 1959, 1960, 1999, 2001

Lista juniorskich zespołów Milanu

Boiska i stadiony

W pierwszych latach swojego istnienia Milan wielokrotnie zmieniał boiska, na których rozgrywał swoje mecze jako gospodarz^[23]. Łącznie mediolański zespół grał na ośmiu różnych boiskach. Od grudnia 1949 mediolański zespół występuje w roli gospodarza na stadionie San Siro.

• Trotter (1900 – 1903). Nieistniejące już boisko znajdujące się w miejscu, gdzie dziś istnieje mediolański Dworzec Centralny. Położone na placu Andrea Doria posiadało jedynie drewniane bramki bez siatek oraz linie namalowane wapnem. Mecze można było oglądać za darmo. W meczu Milanu z Genoą padł ówczesny rekord frekwencji: spotkanie obserwowało 500 widzów^[24].
• Acquabella (1903 – 1905). Od towarzyskiego meczu z Genoą 15 marca 1903 (0:0). Boisko posiadało niewielką trybunę oraz było ogrodzone, wstęp na mecze nadal był nieodpłatny^[24].
• Campo Milan di Porta Monforte (1906 – 1914). W późniejszych latach (od 1909), po zmianie umiejscowienia wejścia na boisko, nazwa zmieniona na Campo di Via Fratelli Bronzetti. Po raz pierwszy obowiązywał zakup biletów, 7 stycznia 1906 na Porta Monforte po raz pierwszy we Włoszech został rozegrany mecz z siatkami w bramkach^[24]. (Milan – US Milanese 4:3). Pierwszym graczem rossonerich który umieścił piłkę w siatce był Guido Pedroni.
• Arena Civica (1908 – 1914, 1941 – 1949).
• Velodoromo Sempione (1914 – 1920). Stadion przy via Arona posiadał dwie zadaszone trybuny. Inauguracja nastąpiła 31 maja 1914, Milan zremisował z FC Phoenix Karlsruhe 3:3^[24].
• Campo Pirelli (1919). Z boiska w północnomediolańskiej dzielnicy Bicocca Milan korzystał od września do listopada 1919. Dodatkowo w sezonie 1919/20 Milan występował gościnnie na boiskach Campo Ausonia Pro Gorla i Campo U.S. Milanese.
• Viale Lombardia (1920 – 1926). Stadion (obecnie Viale Campania) posiadał obszerne trybuny oraz szatnie z prawdziwego zdarzenia. Swoje mecze rozgrywała też na nim włoska drużyna narodowa^[25].
• San Siro (1926 – 1941, od 1945).

Arena Civica

 Osobny artykuł: Arena Civica.

Jeden z najstarszych mediolańskich obiektów sportowych, zbudowany w 1807. Od 1870 własność miasta. Swoje mecze piłkarskie rozgrywała na nim głównie drużyna Interu. Dwukrotnie obiekt ten służył jako domowe boisko piłkarzom Milanu: w latach 1908-1914 oraz 1941-1949. Po raz ostatni Milan zagrał w roli gospodarza na Arenie 30 listopada 1949 (MIlan – Atalanta 2:1)^[26].

Latem 1956 na Arena Civica odbył się turniej o Puchar Łaciński, wygrany przez Milan. Obecnie odnowiony stadion posiada ok. 10 tysięcy miejsc. Występuje na nim drużyna Brera F.C., jeden z mediolańskich zespołów grających w jednej z niższych klas rozgrywkowych.

San Siro

 Osobny artykuł: Stadion Giuseppe Meazzy.

Stadionem, na którym zespół Milanu obecnie rozgrywa swoje mecze w roli gospodarza, jest Stadion Giuseppe Meazzy, powszechnie nazywany swoją pierwotną nazwą – San Siro. W sezonie 2008/09 obiekt posiada 80 074 miejsc siedzących do dyspozycji kibiców. Boisko na San Siro ma 105 metrów długości i 68 szerokości. Jest to stadion miejski, więc na tym samym obiekcie rozgrywa swoje spotkania drugi mediolański klub – Inter.

Budowa stadionu została rozpoczęta w grudniu 1925. Inauguracja nastąpiła 19 września 1926 – Milan przegrał z Interem 3:6. Nazwa stadionu – San Siro – powstała od nazwy dzielnicy, w której został wybudowany. W 1981 obiekt został nazwany imieniem słynnego gracza obu mediolańskich zespołów – Giuseppe Meazzy. Jednak kibice najczęściej używają pierwotnej nazwy.

Na San Siro odbyło się 8 spotkań mistrzostw świata (3 podczas MŚ 1934 i 5 na MŚ 1990). Ponadto mediolański stadion 7 razy gościł uczestników finałowych spotkań europejskich pucharów: 3 razy finalistów Pucharu Europy i 4 razy finalistów Pucharu UEFA.

W klasyfikacji UEFA San Siro jest jednym z 27 stadionów ocenionych na 5 gwiazdek (najwyższa klasa). W podziemiach stadionu znajduje się klubowe muzeum Milanu i Interu, otwarte 5 października 1996 z inicjatywy Onorato Arisiego.

19 grudnia 2005 wiceprezydent Milanu Adriano Galliani zapowiedział rozpoczęcie konsultacji w sprawie budowy nowego stadionu^[27]. Byłby on do wyłącznego użytku Milanu i tylko do rozgrywania spotkań piłki nożnej (bez bieżni lekkoatletycznej). Także wśród władz Interu pojawiły się plany budowy nowego obiektu^[28], co z kolei spowodowało pomysły wykupienia przez Milan "San Siro" z rąk miasta i rozpoczęcie gruntownej przebudowy stadionu, tak aby spełniał on standardy współczesnych, najnowocześniejszych obiektów.

Kibice

Fani Milanu stanowią jedną z największych i najstarszych zorganizowanych grup kibiców we Włoszech. Pierwsze grupy skupiały wielu emigrantów z południowych Włoch, którzy przybyli do Mediolanu w poszukiwaniu pracy. Tradycyjnie Milan był wspierany przez robotników i związkowców, podczas gdy Inter był klubem typowej klasy średniej. Obecnie grupy kibiców nie są z reguły ukierunkowane politycznie, jednak wśród rossonerich nadal dominują fani ze środowisk robotniczych (zarówno lewicowi jak i prawicowi). Brak grup o charakterze skrajnie prawicowym.

Kibice Milanu należą do bardziej spokojnych grup na Półwyspie Apenińskim. Awantury z ich udziałem zdarzają się stosunkowo rzadko. Jednocześnie milaniści pod względem opraw meczowych czy też zaangażowania w aktywny doping na trybunach należą zdaniem wielu obserwatorów do europejskiej czołówki^[29].

Do najpoważniejszych incydentów z udziałem kibiców Milanu doszło w sezonie 1994/95. W meczu Ligi Mistrzów bramkarz Casino Salzburg został uderzony w głowę plastikową butelką rzuconą z trybun. Kilka tygodni później podczas meczu z Genoą jeden z kibiców gości został śmiertelnie pchnięty nożem.

Fani mediolańskiego klubu przyjaźnią się we Włoszech jedynie z kibicami Brescii, w przeszłości także z sympatykami Bolonii i Como^[29]. Do najbardziej nielubianych przez nich zespołów należą Juventus, Verona, Inter, Fiorentina, Roma, Atalanta, Napoli, Sampdoria, Lazio, Cagliari oraz Genoa^[30].

Na szczeblu międzynarodowym milanistów łączą pozytywne stosunki z kibicami hiszpańskiej Sevilli^[31]. Przyjaźń z sympatykami tego zespołu rozpoczęła się w meczu o Superpuchar Europy w 2007, przed którym zmarł piłkarz sewilskiej drużyny, Antonio Puerta. Kibice wspólnie oddali hołd hiszpańskiemu zawodnikowi, wzajemnie dopingując zawodników obu zespołów.

Najbardziej zagorzali fani Milanu zasiadają w sektorze Curva Sud (Zakole Południowe). W sektorze tym zasiada do 10 000 kibiców. Przeciwległy sektor (Curva Nord) tradycyjnie przypisany jest kibicom Interu.

Kibice Milanu zorganizowani są w wiele nieoficjalnych grup, do których należą lub należały:

• Fossa dei Leoni (Jama Lwów) – najstarsza i największa grupa fanatycznych kibiców Milanu. Założona w 1968, zakończyła działalność w listopadzie 2005 po stracie swojej wyjazdowej flagi (niepisany zwyczaj włoskich grup)^[33]. Apolityczna, liczyła do 10 000 członków.
• Brigate Rossonere – druga pod względem wielkości, założona w 1975, liczy ok. 3000 członków.
• Alternativa Rossonera – około 800 członków.
• Commandos Tigre – założona w 1967, około 300 członków.
• inne mniejsze grupy: Dannati, Gruppo Lucifero, Gruppo Veleno, Guerrieri Ultras Curva Sud Milano, Lord Kaos, Panthers, Prugne Korps, Rams, Rembambi, Sconvolts, Torcida Rossonera, Vecchia Guardia

Wszystkie najważniejsze sukcesy kibice Milanu świętują na Piazza del Duomo, placu przed mediolańską katedrą. Nieoficjalnym hymnem fanów klubu jest popularna w Mediolanie piosenka z lat 30. – O mia bela Madonina.

Frekwencja

 Osobny artykuł: Statystyki widowni na Stadionie Giuseppe Meazzy.

Popularność Milanu

Milan jest jednym z czołowych klubów pod względem liczby kibiców we Włoszech oraz na świecie. Według badań sondażowych liczba kibiców Milanu w Italii wynosi ok. 7.4 miliona^[38]. Bardziej popularnym klubem we Włoszech jest jedynie Juventus. Ok. 23% włoskich kibiców kibicuje Milanowi^[39], według innego sondażu do grona kibiców mediolańskiego klubu zalicza się 12.4% populacji Włoch (w tym 20.3% wśród osób do 24 roku życia)^[40].

W Europie Milanowi kibicuje 22.2 miliona osób, co daje włoskiemu klubowi piąte miejsce na kontynencie (za Barceloną, Realem Madryt, Manchesterem United oraz Arsenalem) i pierwszą pozycję wśród zespołów Serie A^[41].

Sympatię do mediolańskiego klubu deklaruje wielu sportowców, aktorów i polityków z Włoch i innych krajów świata^[42]. Jednym z nich jest amerykański koszykarz Kobe Bryant, którego ojciec występował we włoskiej lidze koszykówki^[43]. Także inny amerykański gracz, Dennis Rodman, jest kibicem włoskiego klubu.

Innymi znanymi sportowcami kibicującymi Milanowi są kierowcy Formuły 1 Felipe Massa oraz Robert Kubica, Antonio Rossi, pochodzący z lombardzkiego Lecco dwukrotny mistrz olimpijski w wioślarstwie oraz Diana Bianchedi, mistrzyni olimpijska w szermierce. Także mistrz świata w boksie zawodowym, Giacobbe Fragomeni, jest zagorzałym kibicem rossonerich^[44]. Do kibiców Milanu zaliczał się również zwycięzca kolarskich wyścigów Giro d'Italia i Tour de France – Marco Pantani.

Do najbardziej znanych kibiców Milanu wśród włoskich dziennikarzy sportowych należy Tiziano Crudeli. Uczucia do mediolańskiego zespołu deklaruje włoski aktor i scenarzysta Diego Abantuono, autor wielu cytatów na temat Milanu^[45]. Innymi kibicami mediolańskiego klubu z branży filmowej są: włoski komik Teo Teocoli oraz hiszpańska aktorka Natalia Estrada, była partnerka Paolo Berlusconiego, brata prezydenta Milanu.

Wśród polityków kibicujących Milanowi znajdują się Silvio Berlusconi – honorowy prezydent klubu, były premier Włoch i lider partii Forza Italia a także Roberto Maroni z Ligi Północnej, były minister opieki społecznej. Kibicem Milanu jest również opozycyjny rywal Berlusconiego z partii komunistycznej, Fausto Bertinotti.

Milanowi kibicuje także angielski piosenkarz Robbie Williams.

Associazione Italiana Milan Clubs

Milan posiada specjalną komórkę klubu, zrzeszającej wszystkie oficjalne fankluby zespołu – Associazione Italiana Milan Clubs (AIMC). Do AIMC należy wiele fanklubów z całego świata.

Poza Włochami fankluby milanistów znajdują się w takich krajach jak Australia, Belgia, Brazylia, Chiny, Chorwacja, Czechy, Dania, Francja, Grecja, Holandia, Kamerun, Kanada, Luksemburg, Malta, Niemcy, Polska, Serbia, Stany Zjednoczone i Szwajcaria.

W Polsce jedynym oficjalnym fanklubem Milanu jest Milan Club Polonia, założony pod koniec grudnia 2001, a przyjęty w poczet fanklubów 21 czerwca 2005. W sezonie 2011/12 MCP liczy aż 605 członków i jest największym oficjalnym fanklubem Milanu, poza granicami Włoch. Fanklub ma dotychczas na koncie już 28 zorganizowanych wyjazdów na mecze Milanu.^[46]

Symbole klubu

Herb

Herb klubu przedstawia połączenie klubowych barw w postaci czarno-czerwonych pasów oraz miejską flagę Mediolanu (czerwony krzyż na białym tle), oba elementy wpisane są w okrąg^[47]. Ponad nim znajduje się skrót nazwy zespołu – "ACM", a poniżej – rok założenia (1899). Całość otoczona jest czerwoną elipsą. Często ponad właściwym logo umieszczona jest żółta, pięcioramienna gwiazda, przyznana Milanowi za osiągnięcie dziesięciu tytułów mistrza Włoch.

Z okazji stulecia klubu w roku 1999 klub przygotował specjalne logo w kształcie pucharu i składające się z wizerunku piłki oraz napisów 100 Milan, 1899 – 1999^[48].

Hymn Milanu

Hymnem Milanu (Inno Milan) jest utwór Milan, Milan! – utwór napisany z okazji zdobycia 11. tytułu mistrzowskiego w 1988. Od tego czasu utwór ten jest tradycyjnie odgrywany przed meczami drużyny na własnym boisku. Autorem słów jest Massimi Guantini, natomiast muzykę skomponował Tony Renis^[49].

Maskotka

Od 16 lutego 2006 Milan posiada swoją oficjalną maskotkę^[50] o imieniu Milanello, zaprojektowaną przez Warner Bros. Milanello ma postać czerwonego diabła z piłką przy nodze^[51], ubranego w strój mediolańskiego zespołu.

Do 2006 klubową maskotką była żółta postać o imieniu Dudy^[52].

Klubowe barwy i stroje

 Osobny artykuł: Historia strojów A.C. Milan.

Klubowe barwy Milanu to czerwony i czarny. Barwy te w momencie ich przyjęcia miały symbolizować: czerwień – kolor ognia (nawiązanie do symboliki piekła, diabły – pierwszy przydomek Milanu) i zapał do gry członków zespołu, natomiast czerń – strach przeciwników:

Jednocześnie nawiązują one do barw zespołu klubu piłkarskiego z Nottingham, rodzinnego miasta Herberta Kilpina – założyciela Milanu.

Podstawowy strój graczy to koszulki w czerwone-czarne pasy, białe spodenki i czarne skarpetki. Strój wyjazdowy jest cały w kolorze białym, w takich strojach najczęściej grają też piłkarze Milanu w meczach finałowych europejskich pucharów^[54]. Czasem stosowany jest też trzeci komplet strojów – obecnie w całości w kolorze czarnym. Bramkarze Milanu od sezonu 2002/03 występują w ciemnożółtych (czasem zielonych) koszulkach, czarnych spodenkach i czarnych skarpetkach.

Od sezonu 2006/2007 na koszulkach mediolańskiego zespołu znajduje się logo oficjalnego sponsora – austriackiej firmy prowadzącej internetowe zakłady sportowe – bwin.com, z którą Milan podpisał czteroletni kontrakt^[55]. W poprzednich dwunastu sezonach głównym sponsorem zespołu był Opel. Od sezonu 2010/2011 na koszulkach Milanu widnieje logo nowego sponsora, linii lotniczych Emirates. Stroje zawodników są produkowane przez niemiecki Adidas.

Przydomki

Najczęściej używanym przydomkiem Milanu jest rossoneri – "czerwono-czarni", co związane jest z klubowymi barwami mediolańskiego zespołu. Drugim przydomkiem, który jest obecnie używany, jest diavolo – "diabeł". W ten sposób Herbert Kilpin, jeszcze przed założeniem Milanu, określił drużynę którą miał zamiar utworzyć.

W pierwszej połowie XX wieku kibice Milanu byli nazywani przez fanów Interu i casciavitt (lub i casciavid) – "śrubokręty". Było to związane ze stereotypem kibica – robotnika (fanami Milanu były osoby wywodzące się głównie ze środowisk robotniczych, bogatsi kibicowali Interowi). Określenie to, pochodzące z języka lombardzkiego, w późniejszych latach kibice przyjęli sami dla siebie, a casciavitt stał się nieoficjalnym przydomkiem zespołu.

Zastrzeżone numery

• 3. Paolo Maldini, w Milanie od 1984 do 2009, po jego odejściu koszulkę z tym numerem będzie mógł założyć tylko jego syn, Christian (ur. 16 czerwca 1996)^[57]
• 6. Franco Baresi, w Milanie 1977-1997

Media związane z klubem

Forza Milan!

Czasopismo poświęcone Milanowi, miesięcznik. Założony w listopadzie 1963 przez dziennikarza Gino Sansoniego. Pierwotnie magazyn był oficjalnym pismem fanklubów drużyny. W 1979 Forza Milan! zyskał aprobatę władz Milanu jako oficjalne czasopismo klubu.

Forza Milan! zawiera informacje o zespołu i piłkarzach, wywiady oraz komentarze i dyskusje na tematy dotyczące zarówno aktualnej sytuacji zespołu, jak i jego celów na przyszłość oraz działalności społecznej klubu. Posiada też działy poświęcone drużynom juniorskim oraz oficjalnym fanklubom.

Od stycznia 1997 magazyn wydawany jest przez wydawnictwo Panini Comics. Redaktorem naczelnym czasopisma jest Fabrizio Melegari. Z czasopismem współpracują tacy dziennikarze jak Tiziano Crudeli, Mauro Suma, Charles Pellegatti i Luca Serafini. Cena czasopisma w 2009 wynosi 3.5 euro.

Milan Channel

Cyfrowy, kodowany kanał telewizyjny w stu procentach poświęcony mediolańskiej drużynie. Założony na stulecie klubu, pierwszą transmisję przeprowadził 16 grudnia 1999. Przez całą dobę kanał prezentuje historię i teraźniejszość klubu, programy o zawodnikach, wywiady i najnowsze informacje o zespole.

Stacja znajduje się na platformie cyfrowej Sky Italia na kanale 230. Jako pierwsza stacja klubowa we Włoszech przekroczyła liczbę 50 000 widzów abonujących kanał^[58]. Prezesem stacji jest Ricardo Silva, funkcję dyrektora programowego pełni Mauro Suma. W 2009 miesięczny abonament wynosi 8.72 euro.

Radio Milan Inter

Prywatna stacja z siedzibą w Mediolanie poświęcona w głównej mierze zespołom Milanu oraz Interu. Założona 23 grudnia 2005 jako MilanInter FM przez Giorgio Michelettiego i Lukę Galliatiego.

W 2008 stacja posiadała średnio 48 tysięcy słuchaczy^[59]. Radio Milan Inter jest również bezpłatnie dostępne w internecie^[60].

Obiekty związane z klubem

Milanello

Nowoczesny ośrodek treningowy Milanu, położony ok. 40 km od Mediolanu, w pobliżu Varese. Zbudowany w 1963 z inicjatywy Andrei Rizzoliego, w większości został przebudowany podczas kadencji prezydenta Berlusconiego. Otoczony lasem obiekt zajmuje powierzchnię 1600 hektarów. W Milanello oprócz piłkarzy Milanu często trenuje także reprezentacja Włoch.

Milanello posiada dwa treningowe, kilkudziesięciometrowe boiska oraz bieżnię o długości ponad 1 kilometra. Na terenie obiektu znajduje się też centrum wypoczynkowo-konferencyjne oraz sala gimnastyczna wyposażona w najnowsze osiągnięcia techniki sportowej, mające na celu doprowadzenie graczy Milanu do optymalnej sprawności fizycznej.

Treningi w Milanello można oglądać na klubowym kanale Milan Channel dzięki sieci kamer umieszczonych na terenie ośrodka.

Milan Lab

Utworzone w lipcu 2002 nowoczesne biomechaniczne centrum badawcze, zajmujące się analizą formy i parametrów psychofizycznych graczy Milanu. Każdy z piłkarzy przechodzi w nim regularne badania, sprawdzające m.in. odporność psychiczną, czas reakcji czy też parametry mięśni. Systemy komputerowe analizują wszystkie dane, dobierając optymalny rodzaj treningu, a także dietę zawodnika, co pozwala w znacznym stopniu obniżyć prawdopodobieństwo spadku formy lub kontuzji. W Milan Lab piłkarze odbywają również zajęcia z psychologiem.

Bezpośrednią przyczyną powstania laboratorium był przypadek Fernando Redondo, którego zatrudnienie kosztowało mediolański klub olbrzymią kwotę, podczas gdy już na pierwszym treningu argentyński gracz odniósł kontuzję. Wyeliminowała go ona z gry na dwa lata. Od tego czasu, dzięki współpracy klubu z biomechanikami, liczba niespodziewanych urazów w zespole spadła w znaczący sposób^[61].

New Milan Point

Oficjalny sklep Milanu. W jego asortymencie znajdują się nie tylko oficjalne stroje zespołu czy też sprzęt sportowy z autografami piłkarzy, lecz także wiele innych przedmiotów z logo mediolańskiego klubu.

Obiekt znajduje się na trzech poziomach, z czego jeden posiada oficjalną klubową kawiarnię i salę kinową. Prezentowane są w niej wszystkie wyjazdowe spotkania Milanu, a w pozameczowym czasie transmitowana jest klubowa telewizja.

Piłkarze w historii klubu

Galeria sławy

 Osobny artykuł: Lista piłkarzy A.C. Milan.

Najwybitniejsi piłkarze w historii Milanu, umieszczeni w galerii sławy włoskiego klubu (Hall of Fame)^[62]. Należy do niej 51 sław piłkarskich i trenerskich: 48 wymienionych poniżej zawodników oraz 7 trenerów (Nereo Rocco, Arrigo Sacchi, Giuseppe Viani, Fabio Capello, Giovanni Trapattoni, Carlo Ancelotti i Leonardo). Czterej ostatni byli zarówno szkoleniowcami, jak i graczami mediolańskiego zespołu.

Mistrzowie świata w zespole Milanu

Piłkarze FIFA 100

Na liście FIFA 100, przygotowanej na jubileusz stulecia FIFA znajduje się 123 mężczyzn i 2 kobiety, uznanych za najwybitniejszych graczy w historii. Znajduje się na niej 26 piłkarzy, którzy występowali w mediolańskim zespole.

• Argentyńczycy (1): Hernán Crespo
• Brazylijczycy (4): Cafu, Rivaldo, Ronaldinho, Ronaldo
• Duńczycy (1): Brian Laudrup
• Francuzi (4): Marcel Desailly, Jean-Pierre Papin, Patrick Vieira
• Liberyjczycy (1): George Weah
• Holendrzy (6): Edgar Davids, Ruud Gullit, Patrick Kluivert, Frank Rijkaard, Clarence Seedorf, Marco van Basten
• Portugalczycy (1): Rui Costa
• Ukraińcy (1): Andrij Szewczenko
• Włosi (7): Roberto Baggio, Franco Baresi, Paolo Maldini, Alessandro Nesta, Gianni Rivera, Paolo Rossi, Christian Vieri

Kapitanowie Milanu

 Osobny artykuł: Lista kapitanów A.C. Milan.

W historii Milanu funkcję kapitana drużyny pełniło 41 zawodników. Trzech z nich dostąpiło tego zaszczytu dwukrotnie: Giuseppe Bonizzoni (1934/35-1935/36 i 1938/39-1939/40), Giuseppe Antonini (1942/43-1943/44 i 1945/46-1948/49) oraz Gianni Rivera (1966/67-1974/75 i 1976/77-1978/79).

Pierwszym kapitanem drużyny był Anglik David Allison, pełnił on tę funkcję w pierwszym meczu klubu, po czym zastąpił go Herbert Kilpin. Od sezonu 1997/98 jest nim Paolo Maldini. Najdłużej – 15 sezonów – funkcję kapitana pełnił Franco Baresi (1982/83-1996/97).

Reprezentanci Włoch

 Osobny artykuł: Lista piłkarzy A.C. Milan w reprezentacji Włoch.

W piłkarskiej reprezentacji Włoch zagrało 82 piłkarzy, którzy w momencie wyjścia na boisko znajdowali się w składzie mediolańskiego zespołu. Jako pierwsi we włoskiej drużynie zagrali Aldo Cevenini i Pietro Lana, występując 15 maja 1910 w debiutanckim meczu drużyny narodowej przeciwko reprezentacji Francji. Mecz zakończył się zwycięstwem włoskiego zespołu 6:2, a Lana zdobył 3 bramki, w tym pierwszą bramkę tej drużyny w historii.

Ostatnim jak dotąd piłkarzem Milanu w barwach włoskiego zespołu narodowego był Gianluca Zambrotta, który 20 marca 2008 zagrał w towarzyskim meczu z reprezentacją Austrii (2:2). Najwięcej spotkań w zespole Italii spośród zawodników Milanu rozegrali: Paolo Maldini – 126 (rekord Włoch), Franco Baresi – 81 oraz Demetrio Albertini – 79.

Obcokrajowcy

 Osobny artykuł: Lista obcokrajowców w A.C. Milan.

W historii Milanu w składzie drużyny znajdowało się ponad 150 obcokrajowców, reprezentujących wszystkie pięć kontynentów. Najwięcej graczy z Europy pochodziło ze Szwajcarii (17) oraz Anglii (14). Wśród graczy amerykańskich dominowali Brazylijczycy (21) i Argentyńczycy (17). Z Afryki po dwóch graczy pochodziło z Nigerii i Senegalu oraz jeden z Liberii. Azję reprezentował Ümit Davala z Turcji, natomiast Australię i Oceanię – Australijczyk Željko Kalac^[63]

Prezesi klubu

 Z tym tematem związana jest kategoria: Prezesi A.C. Milan.

Trenerzy zespołu

 Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarscy A.C. Milan.

Trenerska historia Milanu zawiera kilkadziesiąt nazwisk, począwszy od Herberta Kilpina. Jednak w pierwszych latach klubu formalne stanowisko trenera nie istniało. Niektóre źródła traktują jako pierwszego trenera Daniele Angeloniego, który dowodził piłkarzami mediolańskiego zespołu w 1907, czasem jako pierwszy szkoleniowiec rossonerich wymieniany jest Ferdinand Oppenheim, pracujący w klubie w latach 1922-1924^[69].

Wielokrotnie w dziejach Milanu istniało stanowisko dyrektora technicznego. Dyrektorzy często mieli większy wpływ na zespół niż szkoleniowcy formalnie zatrudnieni na stanowisku trenera. Jako pierwszy, w latach 1937-1940, był nim József Bánás. Ostatnim jak dotychczas dyrektorem technicznym Milanu był w 2001 Fatih Terim.

Trzykrotnie zdarzyło się, że Milan miał osobnego trenera dowodzącego zespołem w konkretnych rozgrywkach. W 1953 w meczach Pucharu Łacińskiego na ławce trenerskiej zasiadał Gunnar Gren, w 1958 w meczach Pucharu Włoch Milan był prowadzony przez Luigi Bonizzoniego, a w 1961 szkoleniowcem Milanu w meczach o Puchar Przyjaźni był Nereo Rocco.

Dotychczasowym rekordzistą, jeśli chodzi o najdłuższy nieprzerwany staż trenerski w Milanie, był Herbert Kilpin, który przez 6 lat (1900-1906) był trenerem rossonerich. Po 5 lat bez przerwy pracowali we włoskim zespole profesjonalni szkoleniowcy: Nereo Rocco (1967-1972) i Fabio Capello (1991-1996), obaj trenowali Milan także w innych latach, jednak w krótszym okresie. Obecnie rekord należy do Carlo Ancelottiego, który trenował mediolański klub od 2001, a opuścił zespół po sezonie 2008/09.

Część szkoleniowców Milanu miało za sobą karierę piłkarską w tym zespole. Należą lub należeli do nich tacy trenerzy jak Carlo Ancelotti, Daniele Angeloni, Paolo Barison, Fabio Capello, Massimo Giacomini, Gunnar Gren, Nils Liedholm, Cesare Maldini, Giorgio Morini, Hector Puricelli, Luigi Radice i Giovanni Trapattoni

Chronologiczna lista trenerów Milanu:

Rywalizacja sportowa

Milan posiada wielu rywali, z którymi toczy długoletnią rywalizację. Najczęściej mediolański klub grał z Interem Mediolan – 269 razy, Juventusem – 254, AC Torino – 188, AS Roma – 166, FC Bologna – 160, Lazio Rzym – 153, ACF Fiorentina – 150, Genoa CFC – 124, Atalantą Bergamo i Sampdorią Genua – po 121^[78].

Na szczeblu międzynarodowym Milan spotykał się najczęściej z zespołami: Real Madryt – 12 razy, FC Barcelona – 11, Ajax Amsterdam i Bayern Monachium – po 10 oraz FC Porto – 9^[78].

Bilans Milanu w oficjalnych spotkaniach wedug stanu na koniec sezonu 2007/08:^[79]

Derby Mediolanu

 Osobny artykuł: Derby Mediolanu w piłce nożnej.

Jednym z najważniejszych wydarzeń w piłkarskim kalendarzu Milanu są derby Mediolanu (potocznie nazywane Derby della Madonnina) z Interem. Mediolańskie derby należą do najstarszych i najczęściej rozgrywanych meczów derbowych w światowej piłce nożnej, dotychczas zostało rozegranych 269 takich spotkań.

Oprócz regularnych spotkań derbowych w Serie A oba mediolańskie zespoły 23 razy grały ze sobą także w Pucharze Włoch. Dwukrotnie (razem cztery rozegrane mecze) Milan trafiał na Inter w dwumeczach Ligi Mistrzów: w półfinale sezonu 2002/03 oraz w ćwierćfinale sezonu 2004/05. W obu przypadkach do kolejnej rundy awansował Milan. Ponadto tradycją stały się przedsezonowe mecze o Trofeum TIM (dodatkowo z udziałem Juventusu), lecz nie są one zaliczane do oficjalnych statystyk (mecze trwają po 45 minut).

Derby Mediolanu znane są z gorącej atmosfery na trybunach, jednak z reguły nie dochodziło do poważniejszych zakłóceń porządku. Na stadionie pojawia się wtedy wiele flag i transparentów dotyczących obu zespołów, często o charakterze ironicznym i humorystycznych. Jednymz wyjątków był mecz w ćwierćfinale Ligi Mistrzów 2004/05, gdy bramkarz Milanu Dida został trafiony przez kibica Interu racą w bark. Mecz został przerwany, a następnie Milanowi został przyznany walkower^[82].

W ogólnej statystyce meczów derbowych lepszy jest Milan, który wygrał 105 meczów w stosunku do 92 Interu. W samej Serie A przewagę posiada jednak Inter (54 zwycięstwa tego zespołu i 47 Milanu). Jedyny mecz pomiędzy tymi zespołami na szczeblu finałowym odbył się w roku 1977. W finale Pucharu Włoch Milan wygrał 2:0.

Pierwszy, nieoficjalny mecz pomiędzy mediolańskimi zespołami odbył się w 1908 i zakończył zwycięstwem Milanu 6:3. Natomiast pierwszy mecz oficjalny został rozegrany 18 października tego samego roku. W spotkaniu o Puchar Chiasso rossoneri wygrali 2:1 po golach Lany i Forlano.

Najwyższe zwycięstwo w tej rywalizacji Milan odniósł w 1918, wygrywając w meczu o Puchar Mauro 8:1 (5 goli Aldo Ceveniniego, 2 gole jego brata Luigiego i 1 gol Mariniego). Inter wygrał zaś w 1910 w wyjazdowym meczu w ramach mistrzostw Włoch 5:0.

6 lutego 1949 w meczu Serie A padł najwyższy remis – 4:4. Bramki dla Milanu zdobyli Annovazzi, Sloan oraz dwie Nordahl. Natomiast 6 listopada tego samego roku padło 11 bramek – Inter wygrał 6:5 (bramki dla Milanu: Candiani II – dwie, Nordahl, Liedholm i Annovazzi). Natomiast w XXI wieku najwięcej bramek w meczu derbowym padło 29 października 2006 – Milan przegrał u siebie 3:4 (gole Seedorfa, Gilardino i Kaki).

11 maja 2001 w meczu Serie A Milan odniósł swoje najwyższe zwycięstwo w tych rozgrywkach nad Interem, wygrywając 6:0 (po dwa gole Comandiniego i Szewczenki oraz po jednym Giunto i Serginho).

W ostatnim z dotychczas rozegranych spotkań, 2 kwietnia 2011, Milan pokonał Inter 3:0.

Bilans Milanu w derbach Mediolanu według stanu na 7 maja 2009:

Mecze z Juventusem

 Osobny artykuł: Historia rywalizacji A.C. Milan z Juventusem F.C..

Drugim największym rywalem Milanu pod względem ilości rozegranych spotkań jest Juventus. Oba kluby spotkały się dotychczas 254 razy. Żaden z klubów nie uzyskał znaczącej przewagi w tej rywalizacji, obecnie minimalnie lepszy bilans posiada Milan. Jest to rywalizacja dwóch najbardziej utytułowanych włoskich drużyn.

Oprócz spotkań w Serie A oba zespoły spotykają się każdego roku w corocznym spotkaniu o Trofeum Berlusconiego. W meczach o to trofeum 8 razy lepszy był Juventus, 6 razy Milan.

Najwyższe zwycięstwa Milan odniósł w latach 1901 (7:0 w meczu towarzyskim) i 1912 (8:1 w mistrzostwach Włoch), Juventus – w latach 1925 (6:0) i 1927 (8:2, oba mecze w ramach mistrzostw Włoch). Do historii przeszło również wyjazdowe ligowe zwycięstwo Milanu w 1950 (7:1, po trzech bramkach Nordahla i po jednej Grena, Liedholma, Buriniego i Candianiego). Triumf ten Mediolańczycy odnieśli po wodzą węgierskiego trenera Lajosa Czeizlera.

Juventus zrewanżował się w 1996, wygrywając 6:1. Oba powyższe wyniki to najwyższe porażki tych klubów w historii na własnym boisku.

Trzykrotnie oba zespoły spotykały się w finale Pucharu Włoch. W latach 1942 i 1990 w finałowych dwumeczach lepszy okazał się Juventus, w 1973 w Rzymie w decydującym spotkaniu po rzutach karnych wygrał Milan.

Jednym z najważniejszych momentów tej rywalizacji był finał Ligi Mistrzów w sezonie 2002/03. Na stadionie w Manchesterze padł wówczas bezbramkowy remis, a w rzutach karnych lepsi okazali się piłkarze Milanu wygrywając 3-2. Był to pierwszy i jedyny finał Pucharu Europy z udziałem dwóch włoskich zespołów.

W ostatnim z dotychczas rozegranych spotkań, 30 października 2010, Juventus pokonał w Mediolanie Milan 2-1 bramki strzelali F.Quagliarella i A.Del Piero honorowego gola dla Milanu strzelił Z. Ibrahimovic .

Bilans Milanu w meczach z Juventusem według stanu na 7 maja 2009:

Serie A

 Osobny artykuł: Mecze A.C. Milan w mistrzostwach Włoch.

Bilans Milanu w meczach Serie A według stanu na koniec sezonu 2007/08:

Puchar Włoch

 Osobny artykuł: Mecze A.C. Milan w Pucharze Włoch.

Dotychczas Milan wystąpił w 61 edycjach (na 62 rozegrane) Pucharu Włoch. 5 razy wygrywał trofeum, 12 razy uczestniczył co najmniej w finale, 23 razy w półfinale i 39 razy w ćwierćfinale.

Milan nie brał udziału jedynie w pierwszej edycji Pucharu Włoch (w roku 1922), podobnie jak większość czołowych włoskich zespołów.

Osiągnięcia Milanu w kolejnych edycjach Pucharu Włoch:

Bilans Milanu w meczach Pucharu Włoch według stanu na koniec sezonu 2008/09:

Europejskie puchary

 Osobny artykuł: A.C. Milan w europejskich pucharach.

Bilans Milanu w meczach europejskich pucharów według stanu na koniec sezonu 2008/09:

Historyczne mecze i składy

Pierwszy oficjalny mecz

• 15 kwietnia 1900, Turyn: FC Torinese – Milan 3:0 (2:0) (szczegóły)

W pierwszym swoim oficjalnym meczu Milan zagrał w mistrzostwach Włoch z zespołem FC Torinese, jednym z założycieli Włoskiej Federacji Piłkarskiej. Mecz odbył się na turyńskim stadionie Velodromo Umberto I. Mediolański zespół był jedyną drużyną z Lombardii, otrzymał więc automatyczną kwalifikację do półfinału. Stawką meczu był awans do spotkania finałowego, w którym na rywala czekał broniący tytułu zespoł Genoa CFC. W mediolańskim zespole wystąpiło 6 Brytyjczyków oraz 5 Włochów, drużyna zagrała popularnym wówczas systemem 2-3-5 (2 obrońców, 3 pomocników i 5 napastników).

Finały europejskich pucharów

Finały Pucharu Europy:

• 28 maja 1958, Bruksela: Milan – Real Madryt 2:3 (2:2, 0:0) (szczegóły)

• 22 maja 1963, Londyn: Milan – Benfica Lizbona 2:1 (0:1) (szczegóły)

• 28 maja 1969, Madryt: Milan – Ajax Amsterdam 4:1 (2:0) (szczegóły)

• 24 maja 1989, Barcelona: Milan – Steaua Bukareszt 4:0 (3:0) (szczegóły)

• 23 maja 1990, Wiedeń: Milan – Benfica Lizbona 1:0 (0:0) (szczegóły)

• 26 maja 1993, Monachium: Milan – Olympique Marsylia 0:1 (0:1) (szczegóły)

• 18 maja 1994, Ateny: Milan – FC Barcelona 4:0 (2:0) (szczegóły)

• 24 maja 1995, Wiedeń: Milan – Ajax Amsterdam 0:1 (0:0) (szczegóły)

• 28 maja 2003, Manchester: Milan – Juventus 0:0, karne 3-2 (szczegóły)

• 25 maja 2005, Stambuł: Milan – Liverpool F.C. 3:3 (3:3, 3:0), karne 2-3 (szczegóły)

• 23 maja 2007, Ateny: Milan – Liverpool F.C. 2:1 (1:0) (szczegóły)

Finały Pucharu Zdobywców Pucharów:

• 23 maja 1968, Rotterdam: Milan – Hamburger SV 2:0 (2:0) (szczegóły)

• 16 maja 1973, Saloniki: Milan – Leeds United 1:0 (1:0) (szczegóły)

• 8 maja 1974, Rotterdam: Milan – 1. FC Magdeburg 0:2 (0:1) (szczegóły)

Inne historyczne mecze

Mecze zakończone rekordowymi wynikami:

• 5 lutego 1950: Turyn: Juventus – Milan 1:7 (1:4) – najwyższe zwycięstwo Milanu w Serie A na wyjeździe

• 18 lutego 1951, Mediolan: Milan – Palermo 9:0 (3:0) – najwyższe zwycięstwo Milanu w Serie A na własnym boisku

• 16 stycznia 1974, Amsterdam: Ajax – Milan 6:0 (2:0) – najwyższa porażka Milanu na szczeblu międzynarodowym

• 6 kwietnia 1997, Mediolan: Milan – Juventus 1:6 (0:2) – najwyższa porażka Milanu w Serie A na własnym boisku

Finał Klubowych Mistrzostw Świata:

• 16 grudnia 2007, Jokohama: Milan – Boca Juniors 4:2 (1:1) (szczegóły)

Mecze o Puchar Interkontynentalny:

Mecze o Superpuchar Europy:

Finały mistrzostw Włoch:

Finały Pucharu Włoch:

Mecze o Superpuchar Włoch:

Pierwsze mecze w różnych rozgrywkach:

• 11 marca 1900, Mediolan: Milan – SEF Mediolanum 2:0 – pierwszy, nieoficjalny mecz Milanu w historii
• 18 października 1908, Chiasso: Milan – Inter Mediolan 2:1 – pierwsze derby Mediolanu
• 6 stycznia 1927, Mediolan: Milan – Rivarolese 7:1 – pierwszy mecz w Pucharze Włoch
• 6 października 1929, Mediolan: Milan – Brescia Calcio 4:1 (3:1) – pierwszy mecz w Serie A
• 1 listopada 1955, Mediolan: Milan – FC Saarbrücken 3:4 (3:1) – pierwszy mecz w europejskich pucharach

Rekordy i statystyki

 Osobny artykuł: Statystyki A.C. Milan.

• Najwyższe zwycięstwa u siebie^[94]
  • w meczach oficjalnych: Milan – Audax Modena 13:0 (4 października 1913, mistrzostwa Włoch)
  • w Serie A: Milan – US Palermo 9:0 (18 lutego 1951)
  • w Pucharze Włoch: Milan – Padova Calcio 8:1 (13 września 1958)
  • w rozgrywkach międzynarodowych: Milan – US Luksemburg 8:0 (12 września 1962, Puchar Europy)
• Najwyższe zwycięstwa na wyjeździe^[94]
  • w meczach oficjalnych: Ausonia Pro Gorla – Milan 0:10 (21 października 1919, mistrzostwa Włoch)
  • w Serie A: Genoa CFC – Milan 0:8 (5 czerwca 1955)
  • w Pucharze Włoch: Como – Milan 0:5 (8 czerwca 1958)
  • w rozgrywkach międzynarodowych: US Luksemburg – Milan 0:6 (19 września 1962, Puchar Europy)
• Najwyższe porażki u siebie^[94].
  • w meczach oficjalnych: Milan – FC Bologna 0:8 (5 listopada 1922, mistrzostwa Włoch)
  • w Serie A: Milan – Juventus 1:6 (6 kwietnia 1997)
  • w Pucharze Włoch: Milan – AS Roma 0:4 (21 listopada 1979)
  • w rozgrywkach międzynarodowych: Milan – FC Barcelona 0:2 (4 listopada 1959, Puchar Europy); Milan – Espanyol Barcelona 0:2 (21 października 1987, Puchar UEFA); Milan – Ajax Amsterdam 0:2 (23 listopada 1994, Puchar Europy); Milan – Lille OSC 0:2 (6 grudnia 2006, Puchar Europy); Milan – Arsenal Londyn 0:2 (4 marca 2008, Puchar Europy)
• Najwyższe porażki na wyjeździe^[94].
  • w meczach oficjalnych: Juventus – Milan 6:0 (25 października 1925, mistrzostwa Włoch); Juventus – Milan 8:2 (10 lipca 1927, mistrzostwa Włoch); Ajax Amsterdam – Milan 6:0 (16 stycznia 1974, Superpuchar Europy)
  • w Serie A: Alessandria – Milan 6:1 (26 stycznia 1936); AS Roma – Milan 5:0 (3 maja 1998)
  • w Pucharze Włoch: ACF Fiorentina – Milan 5:0 (13 kwietnia 1940); AC Torino – Milan 5:0 (16 maja 1943)
  • w rozgrywkach międzynarodowych: Ajax Amsterdam – Milan 6:0 (16 stycznia 1974, Superpuchar Europy)
• Najwięcej meczów z rzędu bez porażki w lidze: 58 (od 26 maja 1991 do 21 marca 1993, rekord Włoch i trzeci wynikw Europie)
• Najwięcej zwycięstw z rzędu: 10 (od 28 stycznia do 1 kwietnia 1951 oraz od 16 stycznia do 20 marca 1994)
• Najwięcej meczów z rzędu bez porażki w europejskich pucharach – 17 (od 19 kwietnia 1972 do 10 kwietnia 1974)
• Najwięcej meczów w historii: Paolo Maldini – 897. Drugi w tej klasyfikacji Franco Baresi zaliczył 719 spotkań.
• Najwięcej bramek w historii: Gunnar Nordahl – 221. Potrzebował na to 8 sezonów, co dało mu średnią 27.6 goli na sezon. Na drugim miejscu znajduje się Andrij Szewczenko, który w 8 sezonach strzelił 175 bramek.
• Najwięcej goli w jednym sezonie Serie A: Gunnar Nordahl – 35 (rekord Włoch)
• Najwięcej zdobytych bramek w jednym sezonie Serie A: 118 bramek w 38 spotkaniach, średnia 3.11 gola na mecz (sezon 1949/50)
• Najmniej straconych bramek w jednym sezonie Serie A: 12 bramek w 30 spotkaniach, średnia 0.4 gola na mecz (sezon 1968/69, rekord Włoch)
• Sezony mistrzostw Włoch bez porażki: 2 (rok 1907 – 4 zwycięstwa i 2 remisy oraz sezon 1991/92 – 22 zwycięstwa i 12 remisów). Ten ostatni sezon to jedyny przypadek od momentu utworzenia Serie A, kiedy mistrz Włoch nie przegrał ani jednego meczu.
• Milan 4 razy zdobywał europejskie trofeum nie odnosząc ani jednej porażki w całych rozgrywkach:
  • PZP 1967/68: 4 zwycięstwa, 6 remisów, bramki 17-7
  • PZP 1972/73: 7 zwycięstw, 2 remisy, bramki 15-4
  • PE 1988/89: 5 zwycięstw, 4 remisy, bramki 20-5
  • PE 1993/94: 7 zwycięstw, 5 remisów, bramki 21-2
• Królowie strzelców Serie A: 16 (łącznie 8 graczy, rekord Włoch)
• Finały oficjalnych rozgrywek międzynarodowych: 29 (11 w Pucharze Europy, 3 w Pucharze Zdobywców Pucharów, 7 w Superpucharze Europy, 7 w Pucharze Interkontynentalnym i 1 w Klubowych Mistrzostwach Świata; rekord)
• Finały włoskich rozgrywek pucharowych: 20 (12 w Pucharze Włoch i 8 w Superpucharze Włoch, rekord ex aequo z Juventusem)
• Ilość oficjalnych międzynarodowych trofeów: 18 (rekord ex aequo z Boca Juniors)
• Najdłuższa passa bramkarza bez puszczonego gola: Sebastiano Rossi – 929 minut (sezon 1993/94, rekord Włoch)
• Najwięcej spotkań w Serie A w historii: Paolo Maldini – 644^[95] (rekord)
• Milan jest rekordzistą pod względem ilości zdobytych Superpucharów Europy oraz Superpucharów Włoch. Oba trofea mediolański klub zdobywał 5 razy.
• Milan 52 razy plasował się na podium mistrzostw Włoch: 17 razy na 1. miejscu, 15 razy na 2. i 20 razy na 3. Łącznie daje to 51% wszystkich edycji rozgrywek (102) w których brał udział.
• W sezonie 1993/94 oba mediolańskie kluby zdobyły europejskie trofeum – Milan Puchar Europy, Inter Puchar UEFA. To jedyny przypadek dwóch zwycięskich klubów z jednego miasta w tym samym sezonie w historii europejskich pucharów.
• W sezonach 2000/01-2006/07 Milan 7 razy z rzędu był najlepszą włoską drużyną w poszczególnych edycjach europejskich pucharów.
• W sezonach 2002/03-2006/07 Milan był jedyną drużyną, która wystąpiła we wszystkich pięciu edycjach Ligi Mistrzów, awansując co najmniej do ćwierćfinału, z czego 3 razy zagrał w finale, 2 razy zwyciężając.

A.C. Milan w rankingach

W klubowym rankingu UEFA, prowadzonym od sezonu 1997/98 i obejmującym wyniki drużyn klubowych z pięciu ostatnich edycji europejskich pucharów od daty ogłoszenia klasyfikacji, Milan dwukrotnie znalazł się na pierwszej pozycji: w sezonach 2005/06 i 2006/07^[96].

W rankingu prowadzonym przez Międzynarodową Federację Historyków i Statystyków Futbolu (IFFHS), prowadzonym od stycznia 1991 i obejmującym wyniki uzyskane we wszystkich oficjalnych rozgrywkach, Milan zwyciężał w rocznej klasyfikacji za lata 1995 i 2003. W klasyfikacji miesięcznej, obejmującej wyniki za ostatni rok od dnia ogłoszenia rankingu, Mediolańczycy znajdowali się na czele 37 razy (rekord rankingu; w następujących okresach: styczeń 1991 – luty 1991, styczeń 1993 – październik 1993, styczeń 1994 – październik 1994, listopad 1995 – marzec 1996, maj 2003 – październik 2003, grudzień 2003 – styczeń 2004 oraz marzec 2004 – kwiecień 2004). Dwukrotnie Milan został Drużyną Miesiąca: w październiku 2004 oraz w maju 2005.

W klasyfikacji wszech czasów obejmującej okres od powstania rankingu IFFHS (1991-2008) Milan znajduje się na 4. pozycji, za Barceloną, Manchsterem i Juventusem^[97].

W plebiscycie czytelników FIFA Magazine, opublikowanym 23 grudnia 2000 Milan został sklasyfikowany na 9. pozycji (ex aequo z Flamengo i River Plate) w rankingu najlepszych klubów XX wieku (1.53% głosów).

W plebiscycie magazynu World Soccer mediolański klub trzykrotnie otrzymywał nagrodę dla najlepszej drużyny roku na świecie (klasyfikacja obejmowała łącznie zarówno drużyny klubowe, jak i reprezentacje narodowe): w latach 1989 (51% głosów), 1994 (33%) i 2003 (23%).

W 2007 World Soccer uznał Milan z sezonu 1989/90 za najlepszą drużynę klubową wszech czasów i czwartą w klasyfikacji obejmującej łącznie drużyny klubowe i reprezentacyjne^[98].

Milan w rankingu UEFA w kolejnych sezonach:

Milan w rankingu IFFHS w kolejnych latach:

A.C. Milan jako spółka

Według rankingu opublikowanego przez magazyn Forbes, A.C. Milan jest szóstym klubem świata pod względem wartości rynkowej. Wartość klubu w 2008 została oszacowana na 990 milionów dolarów^[101]. W 2007 Milan znajdował się w tym rankingu na piątej pozycji, osiągając wartość 824 milionów dolarów^[102].

W 2008 przychody A.C. Milan S.p.A. wyniosły 237.9 miliona dolarów. Spółka zanotowała stratę w wysokości 66.8 miliona dolarów, za przyczynę takiego wyniku według Adriano Gallianiego miała wpływ w głównej mierze nieobecność Milanu w rozgrywkach Ligi Mistrzów^[103].

Głównym sponsorem klubu jest austriacka internetowa firma bukmacherska bwin.com. Czteroletni kontrakt został podpisany przed sezonem 2006/07. Stroje zawodników oraz sprzęt sportowy dostarcza Adidas. Umowa z niemieckim producentem została podpisana do końca sezonu 2016/17^[104].

Kapitał spółki Associazione Calcio Milan S.p.A. jest podzielony na 48 milionów akcji, z których każda warta jest 0,52 euro. Około 99,93% z nich należy do koncernu Fininvest. Pozostałe akcje podzielone są wśród 108 mniejszych akcjonariuszy^[105].

Spółka kontroluje 100% akcji Milan Entertainment Srl, Milan Real Estate Spa i Fondazione Milan Onlus. Ponadto posiada 50% akcji zarządzającego Stadionem Giuseppe Meazzy Consorzio San Siro Duemila^[106] oraz 45% udziałów lokalnej agencji rozwoju ASanSiro.

Zarząd spółki

• Prezes: brak^[107]
• Wiceprezes i Dyrektor Generalny: Adriano Galliani
• Wiceprezesi:
  Paolo Berlusconi, Gianni Nardi
• Członkowie zarządu:
  Pasquale Cannatelli, Leandro Cantamessa, Michele Carpinelli, Alfonso Cefaliello, Francesco Forneron Mondadori, Giancarlo Foscale, Livio Gironi, Paolo Ligresti

Oficjalni sponsorzy

Lista oficjalnych sponsorów klubu w sezonie 2008/09^[108].

• Główny sponsor: bwin.com od 2010 roku Fly Emirates
• Sponsor telewizyjny: Sky
• Sponsor techniczny: Adidas
• Złoty sponsor: Dolce & Gabbana
• Główni sponsorzy instytucjonalni:
  Audi, Emirates, General Logistics Systems, Intesa San Paolo, Nivea For Men
• Sponsorzy instytucjonalni:
  Adecco, Alice, Al Tayer, Bavaria, Cronotech, Eagle Pictures, MSC Crociere, Nutrilite, Ricoh, San Carlo, Sony, Telecom Italia Mobile
• Oficjalni partnerzy:
  Atahotels, Caffe' Barbera, Carta Viva Milan, Emiliana Serbatoi, Eminflex, Fassi, Fondital, Garelli, Global Relax, Grafiche Casbot, Il Mobile, Il Pastaio, Kirby, Limonta, Norda, Parmacotto, Pasqua, Powerade, Promocard, Radio Italia, RVA, Santa Margherita, Sixtus, Technogym, Unidelta, Valvitalia

Sponsorzy w historii klubu

Działalność społeczna

Fundacja Milanu

Fundacja Milanu^[109] (Fondazione Milan Onlus) została założona z inicjatywy klubu 20 lutego 2003. Celem fundacji jest

W ciągu sześciu lat swojej działalności fundacja wsparła 39 projektów na łączną kwotę ponad 3 milionów euro^[111]. Pomogła m.in. w programach UNICEFu, wsparła kliniki pediatryczne i oddziały neonatologii w szpitalach oraz pomogła w budowie placów zabaw i parków rozrywki dla dzieci.

W zarządzie fundacji zasiadają: Adriano Galliani (prezydent), Paolo Berlusconi (wiceprezydent) oraz 13 innych członków, wśród których znajduje się były obrońca Milanu Paolo Maldini. Sekretarzem generalnym fundacji jest były gracz i trener mediolańskiego zespołu, Leonardo Nascimento de Araújo^[112].

Fundacja Gol de Letra

Milan współpracuje również z organizacją Fundação Gol de Letra^[113] (we Włoszech Associazione Gol de Letra Italia^[114]), założoną przez Brazylijczyka Leonardo, działającego także w Fundacji Milanu. Ma ona na celu aktywne zaangażowanie w rozwiązywanie problemów doświadczanych przez dzieci w Brazylii, będących ofiarami handlarzy narkotyków.

Milan Junior

Milan Junior^[115] to nazwa oznaczająca cykl imprez sportowych oraz różnego rodzaju usługi i produkty związane z piłką nożną. Projekt ten powstał w 1999 jako Milan Progetto Giovani, jego celem jest zachęcić do fizycznej aktywności dzieci i młodzież. W skład projektu wchodzą m.in.:

• Milan Junior Camp – obozy organizowane w ponad 100 miejscowościach Włoch i poza ich granicami dla dziewcząt i chłopców od 8 do 15 lat. Są one połączeniem szkółek piłki nożnej oraz profesjonalnych kursów języka angielskiego.
• Sunday Camp – niedzielne obozy piłkarskie dla dzieci od 6 do 11 lat, odbywające się w centrum sportowym "Lombardia Uno" w Mediolanie oraz na stadionie San Siro.
• Milan Park – objazdowy park zabaw dla dzieci i rodziców.
• MGeneration – oficjalny klub kibiców Milanu dla dzieci i młodzieży do 18 roku życia.
• Scuole Calcio – szkoły piłki nożnej dla dzieci od 6 do 8 lat, prowadzone zgodnie z wytycznymi Włoskiej Federacji Piłkarskiej.

Superleague Formula

 Osobny artykuł: Wyniki kierowców A.C. Milan w wyścgiach Superleague Formula.

Milan jest jednym z 20 klubów, który bierze udział w sportowo-reklamowych wyścigach specjalnych samochodów – Superleague Formula^[116]. Każdy pojazd jest reprezentowany przez inny klub piłkarski. Zawody są transmitowane przez wiele klubowych stacji telewizyjnych, w tym Milan Channel.

Milan, obok tureckiego Galatasaray, wchodzi w skład włoskiego zespołu Scuderia Playteam. Zawodnikiem reprezentującym włoski klub w 2008 był Holender Robert Doornbos, były kierowca Formuły 1. Natomiast kierowcami testowymi byli Włosi Giambattista Giannoccaro oraz Edoardo Mortara. Skład zespołu w roku 2009 nie został jeszcze ustalony.

W 2008 Robert Dornboos wywalczył dla włoskiego zespołu 3. pozycję w końcowej klasyfikacji w stawce 18 bolidów. W 12 wyścigach dwukrotnie odnosił zwycięstwo – na torach Nürburgring oraz Circuito Permanente de Jerez. W łącznej klasyfikacji Milan uzyskał 335 punktów, przegrywając jedynie z pojazdami reprezentującymi Beijing Guo'an (413 pkt) i PSV (337 pkt).

Drużyna kobiet

 Osobny artykuł: A.C.F. Milan.

Autonomiczną sekcję mediolańskiego klubu stanowi drużyna kobiet – Associazione Calcio Femminile Milan^[117] (A.C.F. Milan). Drużyna pań została założona w 1970. Funkcję prezydenta pełni Francesco Crudo.

Zawodniczki Milanu grają, podobnie jak ich klubowi koledzy, w czerwono-czarnych koszulkach oraz białych spodenkach. Stroje wyjazdowe są białe. Trenerem zespołu jest Gianni Zambetta. Oprócz seniorek, A.C.F. Milan posiada juniorskie drużyny dziewcząt.

W sezonie 2008/09 zespół występuje w kobiecych rozgrywkach Serie A. Jest czterokrotnym mistrzem Włoch (w sezonach 1973, 1975, 1991/92, 1998/99), dwukrotnym zdobywcą Pucharu Włoch (1975/76, 1997/98) oraz dwukrotnym zdobywcą Superpucharu Włoch (1998, 1999).

Swoje domowe mecze panie rozgrywają na boisku centrum sportowego Snam San Donato Milanese.

Przypisy

Bibliografia

Literatura przedmiotu:

• Almanacco Illustrato del Milan wyd. II, pr. zbiorowa p. red. Fabrizio Melegari, wyd. Panini, marzec 2005, ISBN 977-1129-338-008
• Sergio Barbero, Il diavolo in corpo. Storia del grande Milan, wyd. Graphot, 2004, ISBN 88-86906-67-6
• Paweł Czado, AC Milan, seria "Słynne kluby piłkarskie", wyd. Oficyna Wydawnicza Atena, wrzesień 2007, ISBN 978-83-7552-042-2
• Wielkie kluby Europy – AC Milan, dodatek do Przeglądu Sportowego, nr 97 (14475), 24 kwietnia 2007, ISSN 0137-9267

Pozostałe źródła drukowane:

• Almanacco Illustrato del Calcio – La Storia 1898-2004, wyd. Panini, 2005
• Sergio Barbero, I Miti del Milan, wyd. Graphot, 2000, ISBN 88-86906-54-4
• Europejskie finały od A do Z, seria "Encyklopedia Piłkarska FUJI", tom 23, p. red. Andrzeja Gowarzewskiego, wyd. GiA, 1999, ISBN 83-905424-9-8
• Forza Milan!, numery od 12/2004 do 6/2005
• Il libro del calcio italiano, dodatek do Il Corriere dello Sport-Stadio, październik 2000
• Od Realu do Barcelony: historia pucharu mistrzów, seria "Encyklopedia piłkarska Fuji", tom 4, p. red. Henryka Bilińskiego, wyd. GiA, 1992, ISBN 83-90027-70-4
• Piłka Nożna, różne numery z lat 1998-2007, ISSN 0137-4710
• Skarb kibica – Włochy, dodatek do Przeglądu Sportowego, nr 203 (15154), 30 sierpnia 2008, ISSN 0137-933X

Źródła internetowe:

• AC MILAN – Sito Ufficiale
• ACMilan.PL
• Milan.SporTube.pl
• ACMilan.com.pl
• RSSSF -- The Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation
• Magliarossonera.it – l'enciclopedia del Milan online

Literatura dodatkowa

Lista zawiera spis pozycji poświęconych w całości lub w dużej części Milanowi.

• Annuario del calcio italiano 2004-2005, wyd. De Agostini, październik 2004
• Gino Bacci, La lunga marcia, wyd. Eco, 2007, ISBN 9788881133543
• Sergio Barbero, Milan – Lo specchio del diavolo, wyd. Graphot
• Sergio Barbero, Nel nome del diavolo, wyd. Graphot, 1992, ISBN 9788886906883
• Fabrizio Calzia, Francesco Caremani, Il diavolo e i suoi profeti, wyd. Bradipolibri, 2003, ISBN 9788888329291
• Tiziano Crudeli, Crudelmente Milan. 20 anni di passione rossonera, wyd. Libri di Sport, 2007, ISBN 9788887676488
• Giancarlo Dotto, La squadra perfetta, wyd. Monadadori, 2008, ISBN 9788804577669
• Carlo Fontanelli, Un secolo rossonero 1899-1999 – La storia del Milan, wyd. Geo Edizioni, kwiecień 2000
• Curzia Ferrari, Giovanni Lodetti, Un cielo dipinto di rossonero, wyd. Ancora, 2007, ISBN 9788851404444
• Filippo Grassia, Storia del Milan, wyd. SEP, 2006, ISBN 9788887110678
• Filippo Grassia, Marco Ravezzani, Il grande calcio a Milano. 1961-1975 (Volume 1), wyd. Mondadori, 2003, ISBN 9788837030544
• Filippo Grassia, Marco Ravezzani, Il grande calcio a Milano. 1976-1990 (Volume 2), wyd. Mondadori, 2004, ISBN 9788837030544
• La storia del Milan, seria 'Le grandi squadre del calcio italiano, wyd. L'airone, 2005, ISBN 9788879447225
• Fabrizio Melegari, CentoMilan, il libro ufficiale, wyd. Panini, 1999
• Milan Football Club visto durante venticinque anni di sua vita, Mediolan, 1925
• Carlo Pellegatti, Milan, Gramese Editore, 2000, ISBN 9788884400093
• Quelli che il Diavolo, seria 'I Tascabili – Ultimo Stadio', wyd. Fratelli Frilli, 2003, ISBN 88-87923-75-2
• Dante di Ragogna, Milan – Triestina, seria Le partite della storia, wyd. Edizioni Luglio, 2004, ISBN 88-89153-04-0
• Mauro Suma, Segni particolari. Il Milan visto dal di dentro, wyd. Libri di Sport, 2005, ISBN 9788887676570
• Fabrizio Tanzilli, La settima meraviglia del Milan, wyd. R & C Ricerca e Comunicazione, 2007, ISBN 9788890310102
• Sergio Travaglia, Diavolo d'un Milan, wyd. Sperling & Kupfer, 1994, ISBN 9788820019051
• Francesco Valitutti, Breve storia del grande Milan, wyd. Newton Compton, ISBN 9788881831470
• Daniele Vecchi, Noi, la storia, wyd. Libri di Sport, 2007, ISBN 9788887676921

Zobacz też

• Historia A.C. Milan
• Włoskie kluby piłkarskie
• Serie A
• Serie A (2008/2009)
• Puchar Włoch w piłce nożnej
• Puchar UEFA 2008/2009
• Reprezentacja Włoch w piłce nożnej
• Europejskie Stowarzyszenie Klubów
• A.C.F. Milan
• Piłka nożna we Włoszech

Linki zewnętrzne

• ACMilan.com Oficjalna strona klubu (wł. • ang. • hiszp. • port. • jap. • chiń.)
• Media i organizacje: Magazyn Forza Milan! (wł.), Milan Channel (wł.), Fundacja Milanu (wł.)
• Oficjalne multimedia w serwisie YouTube: Youtube MILAN CHANNEL (ang.)