Alfons VII Imperator, określany również przydomkiem Dobry (ur. 1 marca 1105 – zm. 23 sierpnia 1157) – król Leónu i Kastylii od 1126 roku.

Był synem Urraki Kastylijskiej i hrabiego Burgundii – Rajmunda. Jego pierwszeństwo lub zwierzchnictwo uznali władcy Aragonii, Nawarry, Barcelony oraz Tuluzy i Montpellier w południowej Francji. W 1135 przybrał tytuł cesarza całej Hiszpanii.

Był dwukrotnie żonaty. W listopadzie 1128, poślubił Berengarię z Barcelony - córkę Ramona Berenguera III, hrabiego Barcelony. Zmarła ona w 1149. Mieli czworo dzieci:

• Sancha III Upragnionego (1134–1158),
• Ferdynanda II (1137–1188),
• Sanchę (1137–1179), poślubiła Sancha VI Mądrego- króla Nawarry,
• Konstancję (1141–1160), poślubiła Ludwika VII - króla Francji.

W 1152, Alfons poślubił Ryksę, córkę Władysława II Wygnańca. Mieli córkę Sanchę (1155–1208), późniejszą żonę Alfonsa II Aragońskiego i prawdopodobnie syna Ferdynanda.

Genealogia