Amerykańska odmiana języka angielskiego

Skocz do: nawigacji, szukaj

Angielszczyzna amerykańska (AmE, American English) – odmiana języka angielskiego używana w Stanach Zjednoczonych przez osoby, dla których język angielski jest językiem ojczystym. Podobną formą angielszczyzny nazywanej angielszczyzną kanadyjską (CaE, Canadian English) posługują się również mieszkańcy Kanady.

Istnieje ogólnoamerykański wzorzec poprawnego języka angielskiego (General American) i dialekty regionalne: kalifornijski, utahński, bostoński, środkowo-zachodni i południowo-zachodni. Afroamerykanie posługują się własnym dialektem, znanym jako African American Vernacular English (AAVE) lub Ebonics.

Pierwszy słownik angielszczyzny amerykańskiej został wydany w 1828 r. przez Noah Webstera.

Fonetyka

Wymowa amerykańska jest bardziej konserwatywna niż brytyjska, tzn. zachowało się w niej wiele cech XVIII-wiecznej angielszczyzny brytyjskiej.

Poniższe cechy wymowy są charakterystyczne dla amerykańskiej odmiany języka angielskiego:

retrofleksyjne r (IPA: ɻ), słyszalne we wszystkich pozycjach. Przed ɻ różne samogłoski często przechodzą w szwa, np. curious może brzmieć ˈkjəɻiəs
spółgłoski [t] i [d] są wymawiane po akcentowanej samogłosce jako [ɾ]. W podobnej pozycji połącznenie nt może być wymawiane jako ɾ̃ lub [n]. W tym drugim wypadku wyrazy winter "zima" i winner "zwycięzca" są homonimami
brak samogłoski ɒ – zastępuje ją ɑ lub ɔ.
zanik spółgłoski [j] po spółgłoskach dziąsłowych: tune "melodia" wymawia się [tu:n]
samogłoska [æ] w niektórych pozycjach ulega dyftongizacji do [eə]
zamiana [sk] na [ks] (na przykład ax zamiast ask "zapytać, pytanie"); dialekt nowojorski

Poniższa tabelka jest tylko zbiorem przykładów a nie kompletną listą.