Andrzej Zoll

Skocz do: nawigacji, szukaj

Andrzej Stanisław Zoll (ur. 27 maja 1942 w Sieniawie) – polski prawnik, były przewodniczący PKW, sędzia i prezes Trybunału Konstytucyjnego oraz Rzecznik Praw Obywatelskich, profesor i wykładowca akademicki.

Życiorys

Jest wnukiem Fryderyka Zolla. W 1959 ukończył VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie, a w 1964 studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 1968 uzyskał stopień doktora nauk prawnych, w 1973 obronił habilitację. W 1988 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk prawnych. W 1991 objął stanowisko profesora zwyczajnego. Zawodowo związany z UJ, pełni funkcję kierownika Katedry Prawa Karnego.

Uczestniczył w pracach Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[1]. W 1989 brał udział w rozmowach Okrągłego Stołu jako ekspert prawny "Solidarności". Pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej w okresie wyborów kontraktowych w czerwcu tego roku z rekomendacji Komitetu Obywatelskiego.

W 1989 został wybrany na sędziego Trybunału Konstytucyjnego. W 1990 jako sędzia TK był przewodniczącym Państwowej Komisji Wyborczej w trakcie pierwszych wyborów prezydenckich. W latach 1991–1993 przewodniczył PKW, działającej jako stały organ wyborczy. W dniu 19 listopada 1993 wybrano go na stanowisko prezesa Trybunału Konstytucyjnego, które zajmował do końca swojej kadencji (1997).

W latach 1998–2000 był przewodniczącym Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów. Od 30 czerwca 2000 do 15 lutego 2006 pełnił funkcję Rzecznika Praw Obywatelskich IV kadencji.

Opublikował około 150 prac naukowych, głównie z zakresu prawa karnego, prawa konstytucyjnego i filozofii prawa. Należy do współautorów polskiego kodeksu karnego z 1997. Członek Komitetu Etyki w Nauce PAN oraz Wydziału Historyczno-Filozoficznego PAU. Jest kuratorem Towarzystwa Biblioteki Słuchaczów Prawa UJ, którym kierował w czasach studenckich. Wchodzi w skład Akademii Nauki i Sztuki w Salzburgu. Członek Polskiego PEN Clubu. Był społecznym doradcą ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ćwiąkalskiego. Pełni funkcję kierownika Katedry Prawa Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jest także wykładowcą w Wyższej Szkole Prawa i Administracji w Przemyślu.

W czerwcu 2011 za wydaną w tym samym roku przez Wydawnictwo Literackie w Krakowie książkę Zollowie. Opowieść rodzinna uhonorowany został Nagrodą Krakowska Książka Miesiąca.

Jego syn Fryderyk także jest prawnikiem, profesorem doktorem habilitowanym, profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz w Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie.

Odznaczenia

Wybrane publikacje

  • Bezradność: interdyscyplinarne studium zjawiska w kontekście zmiany społecznej i edukacyjnej (współautor), 2005
  • Chrześcijanin w nowoczesnym państwie, 2006
  • Europejskie obywatelstwo a problem tożsamości europejskiej, 2003
  • Formy stadialne i postacie zjawiskowe popełnienia przestępstwa (współautor), 2007
  • Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz do art. 1-116 Kodeksu karnego (współautor), od 1998
  • Materialnoprawna problematyka warunkowego umorzenia postępowania karnego, 1973
  • Odpowiedzialność karna lekarza za niepowodzenie w leczeniu, 1988
  • Okoliczności wyłączające bezprawność czynu (zagadnienia ogólne), 1982
  • Polskie prawo karne (współautor), 1995
  • Polskie prawo karne. Część Ogólna (współautor), 2010
  • Rzecznik Praw Obywatelskich. Zadania konstytucyjno-prawne oraz funkcje publiczne w zakresie wspiera, 2005
  • Zasady odpowiedzialności karnej, 1998
  • Zollowie. Opowieść rodzinna, 2011

Przypisy

  1. ↑ Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980–1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001. ISBN 83-7059-503-0. 
  2. ↑ M.P. z 2011 r. Nr 86, poz. 889
  3. ↑ M.P. z 1998 r. Nr 6, poz. 119

Bibliografia