Armata 105 mm wz. 29 Schneider
Armata 105 mm wz. 29 Schneider (105 mm dalekonośna armata polowa wz. 29) – armata francuska powstała w wyniku modernizacji armaty 105 mm wz. 13 Schneider z zakładów Schneider. Używana m.in. przez armie Polski i Finlandii, produkowana także w Polsce.
Historia
Na uzbrojeniu armii polskiej armata znalazła się po 1918 roku. W 1930 Polska kupiła od Francji licencję na produkcję tej armaty, jak również pewną liczbę dział wyprodukowanych we Francji. Od 1934 działa były produkowane w Starachowicach, a od 1937 również w Stalowej Woli.
We wrześniu 1939 Polska dysponowała 118 działami wz. 13 i 124 wz. 29 (według innych danych 254 działami obu typów) oraz 203 000 sztuk amunicji do tej armaty. Wraz z haubicami 155 mm stanowiły podstawowy sprzęt dywizjonów artylerii ciężkiej – wg etatu każdy dac miał mieć 3 armaty 105 mm i 3 haubice 155 mm.
Niemcy zdobyli pewną ilość tych armat podczas kampanii wrześniowej i wprowadzili je do służby pod oznaczeniem 10.5 cm FK 29 (p). W 1940 Finlandia zakupiła od Niemiec 54 egzemplarze tych armat, które dotarły do Finlandii w październiku tego roku i otrzymały oznaczenie 105 K/29. Podczas wojny kontynuacyjnej armaty te stanowiły wyposażenie pięciu batalionów artylerii ciężkiej.
Jednostka ognia do armaty wz.29: 40nb – w tym: z granatem stalowym 39 nb tj. 14 skrz.= 742 kg, z pociskiem wskaźnikowym 1 nb tj. 1 skrz.= 53 kg, ład.miotaj. 40szt. tj. 3skrz.= 300 kg, zapalniki 45szt. tj. 2skrz.= 22 kg. Większa ilość zapalników wynikała z tego, że było ich kilka typów: m.in. RYG.wz.18 (37,5%), wz.99/15 z krótką zwłoką (50%), wz.99/15 z długą zwłoką (12,5%). Zagadnienie różnorodności zapalników dotyczyło też innego sprzętu artyleryjskiego WP II RP. W powyższych wyliczeniach nie zastosowano zaokrągleń do pełnych opakowań.
Galeria
Armata 105 mm wz. 29 Schneider wyprodukowana w Starachowicach. Zdjęcia z Fińskiego Muzeum Artylerii.
Przypisy
- ↑ Bez wyposażenia.