Bing Crosby

Skocz do: nawigacji, szukaj
Multimedia w Wikimedia Commons

Harry Lillis "Bing" Crosby (ur. 3 maja 1903 w Tacoma, Waszyngton, zm. 14 października 1977 w Madrycie[1]) - jeden z najpopularniejszych wokalistów i aktorów amerykańskich XX wieku. Brat mniej znanego piosenkarza, Boba Crosby'ego.

Życiorys

Syn Catherine z d. Harrigan, Irlandki z pochodzenia, i Harry'ego, mającego angielskich przodków. Jego kariera rozpoczęła się w 1926[2] i trwała aż do jego niespodziewanej śmierci (zmarł na atak serca grając w swoją ulubioną grę – golfa). Fascynacja jazzem rozpoczęła się u niego, gdy jako młody chłopiec zobaczył koncert Ala Jolsona w 1917[2]. Wtedy postanowił zostać wokalistą. Podczas studiów na Gonzaga University ćwiczył grę na perkusji, dzięki czemu został zaangażowany do orkiestry Musicaladers pod dyrekcją Ala Rinkera, z którą w 1926 wystąpił w Metropolitan Theatre w Los Angeles. Został wtedy zauważony przez Paula Whitemana, dzięki czemu 6 grudnia 1926 zadebiutował w Tivoli w Chicago[2].

W 1930 po raz pierwszy wystąpił w filmie Król jazzu (King of Jazz), gdzie wykonał kilka piosenek. Później występował w wielu innych filmach, a za rolę w Idąc moją drogą z 1944 Leo McCareya, otrzymał Oscara dla najlepszego aktora[2].

Crosby uważany jest za główne źródło inspiracji innych, legendarnych już postaci jak Frank Sinatra, z którym grał w wielu filmach (np. Wyższe sfery), Perry Como[3] czy Dean Martin, a z postaci bardziej współczesnych Michael Bublé. Nagrał jedną z najbardziej popularnych i znanych piosenek pop kultury anglosaskiej "White Christmas", która pochodzi z filmu Gospoda świąteczna.

W 1962 Crosby został pierwszym wykonawcą wyróżnionym nagrodą Grammy za całokształt twórczości[2].

Był dwukrotnie żonaty; po raz pierwszy z aktorką i piosenkarką Dixie Lee, z którą miał czterech synów, a po jej śmierci z Kathryn Grant, z którą miał dwóch synów i córkę.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Richard Grudens: The music men: the guys who sang with the bands and beyond. celebrity profiles publilshing, 1998, s. 5. ISBN 9781575790978. 
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Miguel del Arco, Olga Caporal: Magiczny świat jazzu. 3. Wielkie głosy męskie - jazz sięga po doskonałość. Kraków: Marketing Room Poland, 2009, s. 13-17. ISBN 978-8361923-03-9. 
  3. ↑ John Gilliland: Pop Chronicles the 40's: The Lively Story of Pop Music in the 40's. ISBN 9781559351478. OCLC 31611854. 

Linki zewnętrzne