Carey Hannah Mulligan (ur. 28 maja 1985 w Londynie) – brytyjska aktorka filmowa, telewizyjna i teatralna.

Na dużym ekranie debiutowała rolą Kitty Bennet w Dumie i uprzedzeniu (2005). Następnie wystąpiła w kilku brytyjskich serialach i filmach telewizyjnych. W 2008 roku zadebiutowała na Broadwayu w Mewie Antoniego Czechowa.

W 2009 roku zdobyła powszechne uznanie dzięki głównej roli Jenny w filmie Była sobie dziewczyna, za którą otrzymała nagrodę BAFTY dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, a także nominacje do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej oraz Złotego Globu dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym. Po tej przełomowej roli wystąpiła m.in. w Najlepszym (2009), Wall Street: Pieniądz nie śpi, Nie opuszczaj mnie (2010), Drive i Wstyd (2011). Pod koniec grudnia 2012 roku na ekrany kin wejdzie Wielki Gatsby, filmowa adaptacja powieści pod tym samym tytułem Francisa Scotta Fitzgeralda, w której zagrała Daisy Buchanan, główną rolę żeńską.

Od kwietnia 2012 roku jest żoną muzyka Marcusa Mumforda.

Wczesne lata

Mulligan urodziła się 28 maja 1985 roku w Westminsterze, dzielnicy Londynu Wewnętrznego^[1]. Jej ojciec, Stephen, pochodzi z Liverpoolu, a matka, Nano (z domu Booth), wykładowczyni uniwersytecka, z Llandeilo w zachodniej Walii^[1][2]. Jej pradziadek ze strony ojca wyemigrował z Irlandii^[3]. Ma jednego, starszego brata Owaina^[1][2]. W wieku 3 lat wraz z rodziną przeprowadziła się z Londynu do Hanoweru, a później do Düsseldorfu, gdzie jej ojciec objął posadę dyrektora europejskiej filii międzynarodowej sieci hoteli InterContinental^[1][4]. Ze względu na pracę ojca, jej rodzina przez 8 lat mieszkała w drogich hotelach^[5]. Jak sama stwierdziła, w dzieciństwie była „trochę nieśmiała”^[1], a do piętnastego roku życia była chłopczycą^[4]. Przyznała się także do tego, że była „nieco zasadnicza” oraz do czternastego roku życia bardzo dużą wagę przykładała do nauki, ale później głębiej zainteresowała się aktorstwem^[6].

Jej zainteresowanie aktorstwem rozpoczęło się, gdy miała 6 lat, od obejrzenia próby szkolnego przedstawienia musicalu Król i ja. „[Mój brat] był na scenie, a ja oglądałam. I zaczęłam płakać, bo byłam zbyt młoda by wystąpić na scenie, ale oni powiedzieli: Zgoda, możesz zagrać, bo jesteś młodszą siostrą Owaina. I zagrałam. Od tej pory wiedziałam, że zawsze chciałam to robić”^[1]. Po powrocie do Wielkiej Brytanii w 1996 roku uczyła się w katolickiej szkole żeńskiej z internatem (Woldingham School), gdzie brała udział w wielu tamtejszych przedstawieniach^[7]. Od czternastego roku życia matka zabierała ją na sztuki wystawiane na Broadwayu, które rozwinęły jej zainteresowanie teatrem^[8]. Mając 16 lat wysłała list do Kennetha Branagha, w którym poprosiła go o zostanie jej mentorem. Odpowiedź napisana przez siostrę Branagha, Joyce, była odmowna, ale zawierała równocześnie zachętę do wybrania zawodu aktorki. Mulligan do dziś przechowuje ten list^[9].

Zanim zaczęła grać zawodowo, w wieku 17 lat, w tajemnicy przed rodzicami składała wnioski o przyjęcie do trzech akademii teatralnych, lecz wszystkie zostały odrzucone^[1][4]. Po niezdaniu kolejnego przesłuchania, Mulligan zakwestionowała swoją przyszłość jako aktorki i przeszła, jak sama określiła, przez „skomplikowany okres”. Oprócz tego, jej rodzice nalegali, aby zrezygnowała z kariery w przemyśle rozrywkowym i rozpoczęła studia, najlepiej na University of Reading^[4][8]. Po ukończeniu nauki w Woldingham School w 2003 roku krótko pracowała jako pomocnica sprzątaczki i goniec w studiu filmowym podczas powstawania Kupca weneckiego^[10]. W wieku 18 lat została barmanką w lokalnym pubie^[4]. Jak stwierdziła później, negatywne doświadczenia z tego okresu miały na nią pozytywny wpływ, ponieważ uświadomiły jej, jak bardzo chce grać^[11]. W 2009 roku powiedziała, że podczas kręcenia zdjęć do Wall Street: Pieniądz nie śpi rozważała możliwość wstąpienia do szkoły aktorskiej, najprawdopodobniej do Juilliard School, ale ostatecznie nie podjęła tej decyzji^[1]. W listopadzie tego samego roku Mulligan oświadczyła, że jej babcia cierpi na chorobę Alzheimera i jeżeli kiedykolwiek pójdzie na studia, to wybierze psychologię, aby lepiej zrozumieć tę chorobę^[8].

Kariera

2004–2010

W 2004 roku, w wieku 18 lat, rozpoczęła karierę filmową przez otrzymanie roli Kitty Bennet w Dumie i uprzedzeniu, filmowej adaptacji powieści Jane Austen. Rolę tę otrzymała dzięki pomocy dyrektorki swojej szkoły, po tym jak Mulligan napisała do niej list, w którym wyjaśniła swoją sytuację, przedstawiała zamiar nierozpoczęcia studiów i poprosiła o skontaktowanie jej z aktorem i scenarzystą Julianem Fellowesem. Po spotkaniu Fellowesa i jego żony, ta ostatnia uruchomiła swoje znajomości i umówiła ją na rozmowę kwalifikacyjną z osobą odpowiedzialną za casting, która szukała nieznanej aktorki do roli czwartej córki państwa Bennetów^[4][12]. Zanim film wszedł na ekrany kin, zdążyła zadebiutować w teatrze, w sztuce Forty Winks wystawianej w Royal Court Theatre^[13]. W 2005 roku wystąpiła w wielokrotnie nagradzanym serialu produkcji BBC pt. Samotnia, na podstawie powieści Karola Dickensa, w którym wcieliła się w rolę Ady Clary, jednej z sierot^[9] oraz na scenie londyńskiego Almeida Theatre w sztuce Chory z urojenia Moliera^[14]. W 2006 roku pojawiła się w miniserialu telewizyjnym The Amazing Mrs Pritchard oraz gościnnie w dwóch serialach ITV: Agatha Christie: Panna Marple i Trial & Retribution^[15]. W tym samym roku zagrała w filmowej adaptacji pamiętnika Blake'a Morrisona And When Did You Last See Your Father?. W 2007 roku wystąpiła w dwóch filmach telewizyjnych produkcji ITV: Opactwie Northanger i Moim synu Jacku z Danielem Radcliffe'em. Zagrała także rolę Sally Sparrow w dziesiątym odcinku trzeciej serii Doktora Who, zatytułowanym Mrugnięcie^[1], za którą otrzymała Constellation Award^[16].

W tym samym roku wystąpiła w londyńskim wznowieniu sztuki Mewa Antoniego Czechowa, grając postać Niny u boku Kristin Scott Thomas i Chiwetela Ejiofora. Jej występy zostały docenione przez krytyków. „The Daily Telegraph” ocenił jej grę jako „całkiem niezwykle promieniującą”, a „The Observer” jako „prawie nieznośnie wstrząsającą”^[9]. Podczas wystawiania Mewy przeszła przez zabieg usunięcia wyrostka robaczkowego. Zakładany okres rekonwalescencji wynosił od trzech do sześciu tygodni, jednak na scenę powróciła po zaledwie tygodniu, ale z powodu szwów pooperacyjnych nie mogła nosić gorsetu, który był częścią kostiumu jej postaci^[9]. W 2008 roku zadebiutowała na deskach broadwayowskiego Walter Kerr Theatre w transferze Mewy^[17]. Otrzymała nominację do Drama Desk Award, ale nagrodę tę zdobyłą Angela Lansbury^[18]. W czerwcu wystąpiła w dwóch słuchowiskach radiowych dla BBC Radio 4: Life Class i Arkadii^[19].

Następnie wystąpiła w dramacie o dorastaniu Była sobie dziewczyna (2009), w której zagrała tytułową postać Jenny Mellor. 22-letnia Mulligan wcieliła się w rolę 16-latki, która dorasta w Londynie w latach 60^[20]. Film zebrał bardzo dobre recenzje i zarobił 26 milionów dolarów przy budżecie produkcji wynoszącym 7,5 miliona^[21]. Mulligan otrzymała za swoją kreację bardzo entuzjastyczne recenzje. Zarówno Lisa Schwarzbaum z „Entertainment Weekly”, jak i Todd McCarthy z „Variety” porównali jej grę do gry Audrey Hepburn^[20][22]. Peter Travers z „Rolling Stone” określił jej występ jako „sensacyjny i będący przepustką do sławy”^[23], Claudia Puig z „USA Today” określiła go jako jeden z najlepszych w 2009 roku^[24], a Toby Young z The Times uznał, że Mulligan jest ostoją filmu^[25]. Recenzent „The Guardian”, Peter Bradshaw, podsumował, że dała „wspaniały występ”^[26]. Za swoją rolę otrzymała m.in. nagrodę BAFTY dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej oraz nominacje do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, Złotego Globu dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym i Nagrody Gildii Aktorów Filmowych dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie w 2009 roku otrzymała tytuł Shooting Star^[27]. Nominowano ją także do nagrody BAFTA dla wschodzącej gwiazdy, przyznawanej przez brytyjską publiczność^[28].

Po sukcesie Była sobie dziewczyna wystąpiła obok Susan Sarandon w dramacie Najlepszy, w którym zagrała postać dziewczyny spodziewającej się dziecka z chłopakiem, który ginie w wypadku samochodowym. Reżyser Najlepszego stwierdziła, że udział Mulligan ogromnie pomógł filmowi^[29]. Obraz spotkał się z chłodnymi recenzjami. Ty Burr z „The Boston Globe” skrytykował go za bycie „zbyt wyczerpującym i lekko naciąganym”, ale pochlebniej wyraził się o postaci granej przez Mulligan, którą określił jako „prawdziwą, rozdzierającą serce”^[30]. Po dołączeniu do Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej w połowie 2010 roku^[31], na ekranach kin pojawił się kolejny film z Mulligan – Nie opuszczaj mnie – adaptacja powieści Kazuo Ishiguro z 2005 roku, w której zagrała główną rolę oraz była narratorką. Wydano go we wrześniu 2010 roku, w tym samym czasie co inny obraz z udziałem Mulligan, Wall Street: Pieniądz nie śpi w reżyserii Olivera Stone'a^[32]. Film ten, będący sequelem Wall Street z 1987 roku, opowiada o chciwości i żądzy władzy. Kiedy po raz pierwszy spotkała się ze Stone'em w celu omówienia koncepcji przewidzianej dla niej roli Winnie Gekko, nie zgodziła się na marginalizację jej bohaterki i wymogła jej rozbudowanie, na co reżyser wyraził zgodę^[33]. Film, który był jej pierwszym zrealizowanym przez jedną z głównych wytwórni Hollywoodu, wyświetlano poza głównym konkursem podczas 63. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes w 2010 roku^[34]. Gościnnie zaśpiewała w piosence „Write About Love” zespołu Belle & Sebastian, pochodzącej z albumu Belle and Sebastian Write About Love z października 2011 roku^[35].

Od 2011

Od 13 maja do 3 czerwca 2011 roku występowała na scenie off-broadwayowskiego Atlantic Theater Company w sztuce Through a Glass, Darkly, będącej sceniczną adaptacją filmu Jak w zwierciadle Ingmara Bergmana^[36]. Zagrała w niej pierwszoplanową rolę psychicznie niestabilnej kobiety, za którą zebrała entuzjastyczne opinie krytyków^[37]. Ben Brantley, krytyk teatralny w „The New York Timesie” w swojej recenzji napisał, że „jej gra stała na najwyższym poziomie” oraz określił ją jako „zdumiewającą” i „jedną z najwspanialszych aktorek swojego pokolenia”^[38]. W 2011 pojawiła się w niezależnym filmie akcji Drive, w którym zagrała drugoplanową rolę samotnej matki Irene^[39]. W styczniu 2011 roku w Nowym Jorku rozpoczęło się kręcenie zdjęć do filmu Wstyd w reżyserii Steve'a McQueena, w którym zagrała drugoplanową rolę Sissy, siostry głównego bohatera granego przez Michaela Fassbendera^[40]. Oba filmy były pokazywane na 36. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto, gdzie spotkały się z gorącym przyjęciem. Peter Travers, recenzent „Rolling Stone”, wypowiedział się o jej grze we Wstydzie jako o „pod każdym względem rewelacyjnej”^[41]. 7 maja 2012 roku odbyła się gala Met Ball, którą współprowadziła^[42].

Nadchodzące przedsięwzięcia

Mulligan jest gwiazdą remake'u Wielkiego Gatsby'ego, w którym zagrała rolę Daisy Buchanan u boku Leonardo DiCaprio i Tobeya Maguire'a^[43].

Po raz kolejny spotka się z reżyserem Nicolasem Winding Refnem na planie I Walk With the Dead^[44]; zagra główną rolę żeńską w filmie braci Coen, zatytułowanym Inside Llewyn Davis oraz wystąpi w najbliższym obrazie Spike'a Jonze według scenariusza Charliego Kaufmana^[45]. Inne planowany film z jej udziałem to remake musicalu My Fair Lady z 1964 roku, w którym wcieli się w postać Elizy Dolittle^[46], a także film science fiction Outback^[47].

Życie prywatne

Od sierpnia 2009 roku spotykała się z aktorem Shią LaBeoufem, z którym zagrała w Wall Street: Pieniądz nie śpi^[1]. „W ich oczach widziało się tę chemię i to było całkiem silne. Na planie zachowywali się w pełni profesjonalnie, ale można było zauważyć co się dzieje”, powiedział Stone, który ich sobie przedstawił^[48]. W październiku 2010 roku magazyn „People” poinformował o zakończeniu ich związku^[49]. W następnych miesiącach jej osobę łączono z aktorami Tomem Sturridge'em^[50]. oraz Eddiem Redmayne'em^[51].

Od 2012 roku jest żoną Marcusa Mumforda, frontmana zespołu folk rockowego Mumford & Sons. Mulligan i Mumford w dzieciństwie byli przyjaciółmi korespondencyjnymi^[52], mimo to stracili ze sobą kontakt. Ich ponowne spotkanie miało miejsce w lutym 2011 roku w Nashville. Wktrótce później stali się parą^[53]. Latem tego samego roku miały miejsce ich zaręczyny^[54]. Pobrali się 21 kwietnia 2012 roku na farmie przyjaciół w angielskim hrabstwie Somerset. Kameralna ceremonia miała charakter religijny. Wśród gości weselnych znalazły się gwiazdy Hollywoodu^[55].

Mulligan przyznała, że ucieszyła się z roli Elsie w Moim synu Jacku, ponieważ mogła się z nią „utożsamić pod każdym względem”. Jej postać w tym filmie zdecydowanie sprzeciwia się zamiarowi brata, który chce walczyć na wojnie. Podobne odczucia Mulligan miała w stosunku do swojego brata, który po zakończeniu nauki na Uniwersytecie Oksfordzkim ochotniczo zgłosił się do Armii Terytorialnej stacjonującej w Iraku^[9]. Mulligan stwierdziła, że jej ulubionym sposobem spędzania wolnego czasu jest narciarstwo, lecz w obawie przed kontuzją zdecydowała się rzadziej uprawiać ten sport^[1]. Uczęszczała do katolickiej szkoły, mimo to obecnie uważa siebie za osobę duchową, niezwiązaną z Kościołem. Dorastanie w placówce wyznaniowej upewniło sceptyczną Mulligan w przekonaniu, że katolicyzm jest zbyt ortodoksyjny^[56]. Suknię, którą miała na sobie podczas ceremonii wręczenia nagród BAFTA w 2010 roku, wystawiła na licytację, a uzyskane w ten sposób pieniądze przekazała organizacji charytatywnej Oxfam^[57]. W tym samym roku wraz z kilkoma brytyjskimi aktorkami wzięła udział w akcji Safe Project, w ramach której została sfotografowana przez fotografa Nicka Haddowa w najbardziej bezpiecznym dla siebie miejscu, a stworzone zdjęcia trafiły na licytację. Celem projektu było podniesienie poziomu świadomości publicznej na temat handlu ludźmi w celach seksualnych^[58].

Filmografia

Spektakle

Słuchowiska radiowe

• Life Class (2007) – autor: Pat Barker, rola: Elinor, BBC Radio 4
• Arkadia (2007) – autor: Tom Stoppard, rola: Chloe, BBC Radio 4

Uwagi

Przypisy

Linki zewnętrzne

• Carey Mulligan w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
• Carey Mulligan w bazie filmweb.pl
• Carey Mulligan w NNDB (ang.)