Cristina Elisabeth Fernández de Kirchner (ur. 19 lutego 1953 w La Placie) – argentyńska polityk, senator z prowincji Buenos Aires od 2005 do 2007, argentyńska pierwsza dama w latach 2003-2007. Prezydent Argentyny od 10 grudnia 2007.

Edukacja i życie prywatne

Cristina Fernandez de Kirchner urodziła się w 1953 roku w mieście La Plata w prowincji Buenos Aires. Jej ojciec miał korzenie hiszpańskie, a matka niemieckie. W 1979 roku ukończyła prawo oraz nauki społeczne na Narodowym Uniwersytecie La Plata.

9 marca 1975 wyszła za mąż za kolegę ze studiów, Néstora Kirchnera. Oboje przenieśli się następnie do prowincji Santa Cruz, gdzie rozwinęli prywatną działalność. Mają dwoje dzieci: Maximo i Florencię Kirchner. Cristina Kirchner jest znana ze swojej rozległej kolekcji ubrań i butów oraz zamiłowania do szykownych kreacji. Przez prasę i mieszkańców kraju jest nazywana "Imeldą" lub "Królową Cristiną". Przez swoich przeciwników jest określana mianem "Lady Botox", z powodu sztucznego poprawiania swojego wyglądu.

Kariera polityczna

Fernandez rozpoczęła polityczną działalność w latach 70. w Tendencia Revolucionaria, frakcji Partii Justycjalistycznej i w jej ruchu młodzieżowym. W czasie rządów junty wojskowej w kraju pod wodzą Jorge Rafaela Videli (1976-1983, małżeństwo Kirchnerów wycofało się z polityki i wspólnie prowadziło praktykę adwokacką w Río Gallegos.

Do polityki Fernandez de Kirchner wróciła pod koniec lat 80. XX w. i w 1989 została członkiem Zgromadzenia Lokalnego prowincji Santa Cruz. W 1993 uzyskała reelekcję.

W 1995 została przedstawicielką prowincji Santa Cruz w argentyńskim Senacie, a w 1997 w Izbie Deputowanych. W 2001 ponownie weszła w skład Senatu, reprezentując ciągle tę samą prowincję.

Fernandez de Kirchner aktywnie wsparła kampanię prezydencką swojego męża w 2003. Néstor Kirchner został prezydentem 25 maja 2003 i urząd ten sprawował do 10 grudnia 2007. Jako pierwsza dama stała się ambasadorem i rzecznikiem rządu. Jej odważny styl wystąpień publicznych spolaryzował argentyńską politykę lecz został doceniony przez dużą część społeczeństwa, głównie wywodzącego się z niższych klas.

W wyborach w październiku 2005 była główną kandydatką Frontu na rzecz Zwycięstwa (koalicja wyborcza Partii Justycjalistycznej) do urzędu senatora w prowincji Buenos Aires. 23 października 2005 po kampanii wyborczej, pokonała swą rywalkę, Hildę Gonzalez de Duhalde, żonę prezydenta Eduardo Duhalde. Jej lista zdobyła o 25% więcej głosów.

Wybory prezydenckie

Wiosną 2007 prezydent Nestor Kirchner, który wydawał się być najpoważniejszym kandydatem do urzędu prezydenta w 2007, ogłosił, iż nie zamierza ubiegać się o reelekcję, choć według wszelkich sondaży bez trudu by ją uzyskał. 1 lipca 2007 szef gabinetu prezydenta, Alberto Fernández, ogłosił oficjalnie, że kandydatką Frontu na rzecz Zwycięstwa będzie żona Kirchnera – Cristina Fernández de Kirchner. Rozpoczęła ona swoją kampanię wyborczą 19 lipca 2007.

Cristina Fernández de Kirchner w wyborach 28 października 2007 odniosła zwycięstwo już pierwszej turze głosowania, zdobywając 44,9% głosów poparcia. Jej główna rywalka, była Miss Argentyny Elisa Carrió otrzymała tylko niecałe 23% głosów. Trzecie miejsce, z wynikiem 16,9% głosów, zajął ekonomista i były minister, Roberto Lavagna^[1][2].

14 listopada 2007 ogłosiła skład swojego gabinetu. Siedmiu z 12 ministrów zajmowało swoje stanowiska już w gabinecie jej męża, m.in. minister rozwoju społecznego Alicia Kirchner, siostra Nestora Kirchnera^[3]. Cristina Kirchner oficjalnie objęła urząd prezydenta 10 grudnia 2007 na czteroletnią kadencję^[4]. Jest drugą kobietą na tym stanowisku, jednak pierwszą wybraną w wyniku wyborów powszechnych.

Prezydentura

Na początku swej prezydentury Kirchner weszła w ostry konflikt ze Stanami Zjednoczonymi. Amerykański prokurator oskarżył bowiem administrację Kirchner o przyjęcie w sierpniu 2007 nielegalnych środków finansowych w wysokości 790 mln USD na swoją kampanię prezydencką od prezydenta Wenezueli Hugo Cháveza^[5]. Oba państwa kategorycznie temu zaprzeczyły .

19 grudnia 2007 Kirchner w odpowiedzi na oskarżenia, wezwała amerykańskiego ambasadora i ograniczyła jego uprawnienia^[6]. 31 stycznia 2008 ambasador amerykański na specjalnej konferencji, w obecności de Kirchner, oświadczył iż rząd USA nigdy nie wysuwał żadnych oskarżeń pod adresem administracji argentyńskiej, co złagodziło dwustronny spór.

W marcu 2008 rząd prezydent de Kirchner przedstawiła projekt ustawy podnoszącej podatki eksportowe na produkty rolne z obecnych 35% do 44%. Krok ten doprowadził do masowych strajków i blokad rolniczych, które rozpoczęły się 12 marca 2008. Protestujący domagali się wycofania się rządu z nowych taryf podatkowych. 25 marca 2008 tysiące demonstrantów zebrało się w Buenos Aires naprzeciw pałacu prezydenckiego, uderzając z ogromnym hukiem w metalowe garnki^[7]. Kilka godzin później prezydent de Kirchner oskarżyła rolników o wzniecanie niepokojów społecznych i chęć ogromnych zysków. Zaogniło to sytuację i protesty rozprzestrzeniły się na cały kraj.

1 kwietnia 2008 rząd zorganizował w stolicy wiec swoich zwolenników, którzy przemaszerowali ulicami Buenos Aires. Na mównicy wystąpiła prezydent, która wezwała rolników do działania "jako część społeczeństwa, a nie jako właścicieli kraju"^[8]. W wyniku sporu z rolnikami, gwałtownie spadło poparcie społeczne dla prezydent i jej administracji. W sondażach z kwietnia 2008, z rządów prezydent Fernandez de Kirchner było zadowolonych tylko ok. 23% respondentów^[9].

5 lipca 2008 ustawę o podatkach eksportowych przyjęła Izba Deputowanych, niższa izba parlamentu, stosunkiem głosów 129 do 122^[10]. 17 lipca 2008 w głosowaniu w Senacie, głos jego przewodniczącego i jednocześnie wiceprezydenta Julio Cobosa, przesądził o odrzuceniu ustawy^[11]. Tym samym kontrowersyjne prawo nie weszło w życie, a wiceprezydent Cobos został okrzyknięty przez administrację prezydencką mianem zdrajcy.

20 października 2008 prezydent Fernadez de Kirchner podpisała ustawę o nacjonalizacji środków prywatnych funduszy emerytalnych, opiewających na kwotę 30 miliardów USD. Ruch ten uzasadniała potrzebą ochrony aktywów obywateli w obliczu niepewnej sytuacji na rynku finansowym, związanej z kryzysem gospodarczym^[12].

21 lipca 2010 prezydent Fernadez de Kirchner podpisała ustawę legalizującą małżeństwa osób tej samej płci. Podpisanie miało uroczysty charakter i odbyło się w Casa Rosada (Różowy Dom - siedziba prezydenta) w Buenos Aires. Pod budynkiem zgromadziły się setki osób popierających wprowadzenie ustawy^[13].

25 października 2010 roku Fernadez de Kirchner uroczyście otworzyła argentyński zakład wzbogacania uranu, nieużywany od 1989 roku. Zakład przeszedł pierwszy etap modernizacji, mający zwiększyć jego wydajność 150 razy.^[14]

28 grudnia 2011 r. poinformowano, że Kirchner cierpi na raka brodawkowatego tarczycy, którego wykryto tydzień wcześniej podczas rutynowych badań. 4 stycznia 2012 przeprowadzono operację wycięcia tarczycy, po której okazało się, że była ona zdrowa^[15].

Przypisy

Linki zewnętrzne

• Strona oficjalna Cristiny Fernández de Kirchner
• Argentina's Bill and Hillary: Which one will run?, Boston Herald, 6 lutego 2007.
• Profil na stronie Senatu
• Zdjęcia Cristiny Fernández
• Cristina Fernández – video