Daniel Konarzewski

Skocz do: nawigacji, szukaj
Kościół w Balingródku

Daniel Konarzewski, herbu Pobóg (ur. 21 sierpnia 1871 w Petersburgu, zm. 3 kwietnia 1935 w Warszawie)[1] – pułkownik Armii Imperium Rosyjskiego i generał dywizji Wojska Polskiego, uczestnik wojen: rosyjsko-japońskiej, I światowej, polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej oraz powstania wielkopolskiego. Odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Życiorys

Służba w armii rosyjskiej oraz polskich formacjach wojskowych w Rosji

Po ukończeniu II Korpusu Kadetów w Moskwie wstąpił do 1 Pawłowskiej Szkoły Wojskowej w Petersburgu. 6 sierpnia 1890 awansowany został na podporucznika i przydzielony do Izmaiłowskiego Pułku Gwardii. W czasie służby wojskowej studiował prawo na Uniwersytecie Petersburskim (pięć semestrów), a następnie w Petersburskim Instytucie Archeologicznym. W latach 1904-1905 jako ochotnik uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej. W 1907 zwolniony został, na własną prośbę, do rezerwy. W 1914 został zmobilizowany i wyznaczony na stanowisko dowódcy pułku, a następnie brygady piechoty. W 1917 pułkownik na froncie niemieckim. Po rewolucji 1917 organizator i dowódca Legii Rycerskiej, a następnie dowódca brygady w 1 Dywizji Strzelców Polskich. W 1918 pod Toszycą był ranny i kontuzjowany. Po rozwiązaniu Korpusu osiadł we własnym majątku – Punżanki (poczta Podbrodzie, woj. wileńskie) na Litwie.

Służba w Armii Wielkopolskiej, Wojsku Litwy Środkowej i Wojsku Polskim

19 stycznia 1919 wyznaczony został na stanowisko dowódcy 1 Pułku Strzelców Wielkopolskich, późniejszego 55 Poznańskiego Pułku Piechoty. Później kolejno dowodził Grupy Wojsk Wielkopolskich, I Brygadą w 1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich, 1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich (IX 1919 – 20 IV 1921), Okręgiem Generalnym "Białystok" (od 20 IV 1921[2]).

Po zakończeniu działań wojennych z bolszewikami został zastępcą dowódcy, a później dowódcą Grupy Operacyjnej "Bieniakonie" w strukturze Wojsk Litwy Środkowej. Kolejnym stanowiskiem w jego karierze wojskowej było Dowództwo Okręgu Korpusu nr III w Grodnie. 22 listopada 1922 został urlopowany z powodów zdrowotnych. 19 sierpnia 1923 otrzymał nominację na funkcję dowódcy Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie[3].

31 marca 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego, awansował go na generała dywizji ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 6. lokatą w korpusie generałów[4]. 14 grudnia 1925 mianowany został szefem Administracji Armii[5], a w lipcu 1926 – I wiceministrem spraw wojskowych i szefem Administracji Armii. 2 czerwca 1931 został inspektorem armii z siedzibą w Warszawie[6]. Zmarł 3 kwietnia 1935 o godz. 8.00 w Warszawie na zawał serca.

Mieszkał we własnym dworze w Punżankach, w których w 1935 podjął budowę rodzinnej kaplicy pw. świętych Kazimierza i Wincentego. Po śmierci generała pochowano na cmentarzu parafialnym w Balingródku, ale po wzniesieniu kaplicy jego zwłoki zostały do niej przeniesione. Spoczywa tam razem z żoną – Wincentyną Prewyst-Kwinto, synem i córką Marią.

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ sejm-wielki.pl - Daniel Konarzewski h. Pobóg (pol.) [dostęp 2011-11-08]
  2. ↑ Dekret Nr L. 2828 Naczelnego Wodza z 20 IV 1921 r., Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 18 z dnia 7 V 1921, pkt 675
  3. ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 57 z 30.08.1923 r.
  4. ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 32 z 02.04.1924 r.
  5. ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 135 z 22.12.1925 r.
  6. ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 5 z 3.08.1931 r.
  7. ↑ Lista odznaczonych Orderem Krzyża z Orłem

Bibliografia

  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Warszawa 1991
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6
  • H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998
  • Roczniki Oficerskie, 1923, 1924, 1928 i 1932
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych

Linki zewnętrzne