Dee Dee Ramone

Skocz do: nawigacji, szukaj

Dee Dee Ramone, właśc. Douglas Glenn Colvin[1] (ur. 18 września 1951 w Fort Lee[2][3], zm. 5 czerwca 2002 w Hollywood[1][3]) – amerykański muzyk punk rockowy, basista zespołu Ramones w latach 1974–1989.

Biografia

Młodość

Douglas Glenn Colvin urodził się w Fort Lee w stanie Wirginia. Był synem amerykańskiego żołnierza stacjonującego w Niemczech i Niemki. Większość jego dzieciństwa upłynęła pod znakiem ciągłych zmian miejsca zamieszkania – z racji wykonywanego przez ojca zawodu. Kiedy był nastolatkiem jego rodzina osiadła w Berlinie, gdzie mieszkał do 15 roku życia – dopóki jego rodzice nie rozwiedli się (ojciec był alkoholikiem). Po rozwodzie matka zabrała Colvina i jego siostrę Beverly do Nowego Jorku, gdzie zamieszkali w Forest Hills (dzielnica Queens)[1]. Tam spotkał Johna Cummingsa (znany później jako Johnny Ramone) i Thomasa Erdelyi'ego (znany później jako Tommy Ramone), z którymi się zaprzyjaźnił (Cummings i Erdelyi grali wówczas w zespole Tangerine Puppets).

Ramones

Colvin po nieudanym przesłuchaniu na posadę gitarzysty w nowo powstałej grupie The Neon Boys (późniejszy Television)[4] utworzył z Cummingsem i z Jeffreyem Hymanem (znanym później jako Joey Ramone) nowy zespół. Po krótkim epizodzie na miejscu wokalisty przerzucił się na gitarę basową. Jako pierwszy w zespole przyjął nazwisko "Ramone" (odtąd znany był już jako Dee Dee Ramone) – zainspirowany Paulem McCartneyem, który używał pseudonimu Ramone (Paul Ramon) w podróży, aby zachować anonimowość w szczytowym okresie Beatlemanii[5][6]. Później przekonał pozostałych muzyków do swojego pomysłu i w ten sposób Cummings stał się Johnnym Ramone, Jeffrey Hyman stał się Joeyem Ramone, a sam zespół przyjął nazwę The Ramones[7].

Skrzyżowanie ulic: 53 i 3 w Nowym Jorku (Manhattan)

Dee Dee był współautorem większości repertuaru Ramones. Napisał takie utwory jak: "53rd & 3rd" (traktujący o męskiej prostytucji na skrzyżowaniu ulic 53 i 3 na Manhattanie, rzekomo napisany na podstawie osobistego doświadczenia), "Glad to See You Go", "It's a Long Way Back to Germany", "Chinese Rock" (pierwotnie nagrane przez Johnny'ego Thundersa i The Heartbreakers – jednak Johnny Ramone nie podchodził entuzjastycznie do pisania piosenek o narkotykach) oraz "Wart Hog" (Dee Dee go napisał w czasie leczenia na odwyku narkotykowym). Po rezygnacji z gry w zespole (1989), nadal z nimi współpracował pisząc piosenki na następne albumy.

Kariera solowa

Jeszcze przed odejściem z Ramones rozpoczął krótką karierę jako raper pod pseudonimem "Dee Dee King". W 1987 nagrał singla "Funky Man", a dwa lata później ukazał się album Standing in the Spotlight. Krytyk Matt Carlson napisał, że ta płyta "zapisze się w annałach popkultury, jako jedno z najgorszych nagrań. Może stać się tylko przedmiotem dla kolekcjonerów"[8]. Po złych recenzjach powrócił do punkrocka z różnymi krótkimi projektami takimi jak: Sprokket (w którym występował również Richard "Atomic Elf" Bachus), D Generation czy The Spikey Tops.

W 1991 na krótko związał się z zespołem GG Allina The Murder Junkies. W latach 1994–1996 prowadził zespół "Dee Dee Ramone I.C.L.C." (Inter–Celestial Light Commune), który nagrał album I Hate Freaks Like You (1994) z gościnnym udziałem Niny Hagen. Po wydaniu płyty muzycy udali się w trase koncertową promocyjną odwiedzając w ciągu dziesięciu miesięcy 22 kraje.

Podczas tej trasy w listpoadzie 1994 Dee Dee szukając pozostawionej gitary przed jednym z hoteli w Argentynie poznał 16-letnią Barbarę Zampini[9]. Zampini była zagorzałą fanką Ramones i grała wówczas na gitarze basowej od dwóch lat. Kilka lat później pobrali się i pozostali razem aż do śmierci Dee Dee w 2002.

W styczniu 1995 po zakończeniu trasy, grupa udała się do Amsterdamu w celu nagrania drugiej płyty. Na skutek tarć między Dee Dee, a wytwórnią (Rough Trade World Service) zespół został z niej usunięty. Po otrzymaniu tej wiadomości basista John Cargo opuścił Dee Dee Ramone I.C.L.C. i wyjechał do Los Angeles. Utwory napisane przez Dee Dee i Cargo na nowy album, który nigdy nie ukazał się, zostały nagrane częściowo przez Ramones na ich ostatnią płytę ¡Adios Amigos!. W jednej z tych piosenek "Born to Die in Berlin" obok Joeya Ramone'a Dee Dee zaśpiewał w języku niemieckim.

Dee Dee został również specjalnym gościem podczas ostatniego występu Ramones w The Palace w Los Angeles 6 sierpnia 1996, podczas którego zaśpiewał w piosence "Love Kills" (C.J. Ramone grał na gitarze basowej).

Jeszcze przed zakończeniem kariery Ramones, Dee Dee utworzył tribute band o nazwie The Ramainz (wykonujący utwory Ramones) w którego składzie znaleźli się: jego żona Barbara (jako Barbara Ramone; gitara basowa) oraz C.J. Ramone (gitara) i Marky Ramone (perkusja).

W następnych latach już jako Dee Dee Ramone nagrał albumy: Zonked! (1997) i Hop Around (2000). Na początku nowego millenium przeprowadził sie do Los Angeles z zamiarem kariery aktorskiej. Wystąpił w filmie Bikini Bandits (2002) u boku m.in. Jello Biafry[10].

Śmierć

Grób Dee Dee Ramone na Hollywood Forever Cemetery

Dee Dee Ramone został znaleziony martwy wieczorem 5 czerwca 2002 przez żonę Babrarę Zampini w swoim apartamencie w Hollywood. Autopsja wykazała przedawkowanie heroiny[11]. Jego prochy zostały złożone na Hollywood Forever Cemetery (dwa lata później na tym samym cmentarzu został pochowany Johnny Ramone)[12].

Był osobą biseksualną[13][14].

Książki

Dee Dee Ramone napisał dwie autobiografie: Poison Heart: Surviving the Ramones i Legend of a Rock Star (2002).

Jest również autorem powieści Chelsea Horror Hotel (2001) w której on i jego żona przenoszą sie do słynnego nowojorskiego Chelsea Hotel i zamieszkują w pokoju w którym Sid Vicious rzekomo zabił Nancy Spungen. W książce Dee Dee odwiedza swoich zmarłych przyjaciół związanych z nowojorską scena punkową: Sida Viciousa (ex–Sex Pistols), Johnny'ego Thundersa (ex–New York Dolls), Stiva Batorsa (ex–The Dead Boys i The Lords of the New Church) oraz Jerry'ego Nolana (ex–New York Dolls i The Heartbreakers)[15].

Dyskografia

Albumy z Ramones

Albumy solowe

Single solowe

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 Pareles, Jon: "Dee Dee Ramone, Pioneer Punk Rocker, Dies at 50" (ang.). The New York Times (2002-06-07). [dostęp 2009-06-17].
  2. ↑ Colin Larkin: The Virgin encyclopedia of 70s music. Virgin, 2002, s. 355. ISBN 9781852279479. 
  3. ↑ 3,0 3,1 Prato, Greg: "Dee Dee Ramone: Biography" (ang.). Allmusic.
  4. ↑ Unterberger, Richie: "The Neon Boys: Biography" (ang.). Allmusic.
  5. ↑ Melnick, Monte A., and Frank Meyer (2003). On The Road with the Ramones str. 32, Sanctuary. ISBN 1-86074-514-8
  6. ↑ Sandford, Christopher (2006). McCartney str. 32, Century. ISBN 1-84413-602-7
  7. ↑ The Ramones Biography (ang.). biography.com. [dostęp 2011-03-04].
  8. ↑ Matt Carlson: "Dee Dee King: Standing in the Spotlight" (ang.). Allmusic.
  9. ↑ Jari-Pekka Laitio-Ramone (2000-05-07): "Ramones: Interview With Barbara Zampini" (ang.). kauhajokinyt.fi.
  10. ↑ "Bikini Bandits" (2002) (ang.). imdb.com.
  11. ↑ "Autopsy Record: Colvin, Douglas" (2002) (ang.). thesmokinggun.com.
  12. ↑ "Punk guitarist Johnny Ramone dies" (ang.). BBC.
  13. ↑ Poisoned Heart: I Married Dee Dee Ramone (the Ramones Years), Vera Ramone King, Phoenix Books (czerwiec 2009), ISBN 1-59777-612-2.
  14. ↑ Matt Harvey (2009-06-17), "Vera Was a Punk Rocker", New York Press, dostęp 2009-10-02 (ang.)
  15. ↑ Ramone, Dee Dee. Chelsea Horror Hotel. New York: Thunder's Mouth Press, 2001.