Egzonim (od gr. ἔξω, éxō, "poza" i ὄνομα, ónoma, "nazwa") – nazwa używana w określonym języku dla obiektu geograficznego znajdującego się poza obszarem, gdzie ten język ma status oficjalny, i różniąca się swoją formą od nazwy używanej w języku lub językach oficjalnych na obszarze, gdzie znajduje się dany obiekt geograficzny.

Termin ten został wprowadzony w 1957 roku przez Marcela Aurousseau, a obecna jego definicja została zatwierdzona w 2002 roku na VIII Konferencji ONZ w Sprawie Standaryzacji Nazw Geograficznych.

Poprawne formy polskich egzonimów ustala Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych, publikując ich wykazy.

Przykłady egzonimów

• Więcej przykładów: Egzonimy Australii

Polskie egzonimy

Polskie egzonimy zwane są również polskimi nazwami geograficznymi świata, lecz termin ten jest nieco szerszy i obejmuje również nazwy, które formalnie nie spełniają definicji egzonimu, lecz w praktyce funkcjonują jako egzonimy. Przykładem takiej nazwy jest Dunaj, który nie jest egzonimem, gdyż polska nazwa jest identyczna ze słowackim endonimem tej rzeki oraz ukraińskim endonimem Дунай zapisanym w polskiej transkrypcji (pozostałe endonimy to: niem. Donau, węg. Duna, chorw. Dunav, serb. i buł. Дунав, rum. Dunărea).

Inne przykłady egzonimów

Termin egzonim bywa także używany w znaczeniu egzoetnonimu, jako nazwa nadana grupie ludzi lub nacji poprzez osobę/osoby nienależące do tejże grupy^{potrzebne źródło}.

Zobacz też

• akronim, allonim, ananim, anonim, antonim, eponim, etnonim, hagionim, homonim, kryptonim, paronim, pseudonim, synonim, toponim

Bibliografia

• Słownik terminów używanych przy standaryzacji nazw geograficznych, Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Polski przy Ministerstwie Edukacji Narodowej, wyd. Główny Urząd Geodezji i Kartografii, Warszawa 1998.
• Ewa Wolnicz-Pawłowska Standaryzacja nazw geograficznych poza granicami Polski