Energia była największą radziecką rakietą, zdolną wynieść na orbitę około 100 ton, czyli mniej niż amerykański Saturn V. Była przewidziana dla wahadłowca Buran, jak również ciężkich satelitów wojskowych, szczególnie tych z radzieckiej wersji programu Gwiezdne Wojny. Była podobna do amerykańskiego zestawu startowego wahadłowca kosmicznego. Jednak w przeciwieństwie do niego posiadała własne silniki startowe (w Buranie znajdowały się tylko pomocnicze), więc mogła startować bez promu. W kosmodromie Bajkonur na potrzeby rakiety Energia przebudowano Kompleks 250, wykorzystywany wcześniej przez rakiety N1.

• 15 maja 1987 - pierwszy lot, dostarczenie na orbitę rosyjskiej bojowej stacji kosmicznej Polus, co wyszło na jaw dopiero w 1996 r; stacja zaraz po starcie spadła do atmosfery, prawdopodobnie z powodu błędu w oprogramowaniu.
• 15 listopada 1988 - drugi i zarazem ostatni lot, wyniesienie na orbitę wahadłowca Buran (lot bezzałogowy, systemy podtrzymywania życia nie były jeszcze gotowe).

Planowane dalsze modyfikacje rakiety w celu zwiększenia jej ładunku użytecznego (dodatkowe silniki na paliwo stałe) nie doszły do skutku. Po upadku Związku Radzieckiego produkcję rakiety przerwano w ramach cięć budżetowych.

Bibliografia

1. T.A. Happenheimer: Podbój Kosmosu. Amber, 1997. ISBN 83-7169-852-6.