Estuary English (w skrócie EE) - odmiana języka angielskiego używana współcześnie głównie w południowo-wschodniej Anglii. Termin ten (dosłownie: "Angielski ujścia rzeki") został wprowadzony w 1984 przez brytyjskiego lingwistę Davida Rosewarne. Estuary English jest mieszaniną cech charykterystycznych dla cockneyu i Received Pronunciation.

Geografia i socjolingwistyka

Nazwa Estuary English wywodzi się stąd, że miejscem powstania tego dialektu jest region ujścia Tamizy. Obecnie EE można usłyszeć również w Londynie, na północ aż do Norwich i na zachód aż do Kornwalii.

EE jest szczególnie popularny wśród młodych ludzi w Anglii ponieważ jest postrzegany jako wyrafinowany lecz neutralny klasowo, w przeciwieństwie do RP uważanego za wymowę "elitarną". EE można dziś usłyszeć w BBC, Izbie Gmin i wśród biznesmenów. Tradycjonaliści używający RP nazywają EE pogardliwie "Rivermouth", uważając ten sposób mówienia za nienaturalny i prostacki.

Fonetyka

Wśród użytkowników Estuary English istnieje zróżnicowanie fonetyczne, jako że wpływ na rozwój tej odmiany miał zarówno tradycyjny akcent londyński Cockney jaki i RP^[1]. Niemniej za cechy charakterystyczne EE uchodzą:

• Wokalizacja /l/ do w w pozycji na końcu sylaby:

"A real salesman will always feel like a fool if he fails to sell or his deal falls through."

• Wymowa /r/ zbliżona akustycznie do amerykańskiej, choć zamiast retrofleksji występuje uniesienie centralnej części języka
• przejście nagłosowego ð w d (zwłaszcza w Londynie) ^[2]

• Spółgłoska t zastępowana zwarciem krtaniowym w pozycji na końcu sylaby
• Dyftong eɪ wymawiany szerzej jako ɛɪ, ʌɪ lub æɪ.
• Przesunięcie u:] ku przodowi, w kierunku ʉ:]
• Akcentowanie przyimków i czasowników posiłkowych.

Inne cechy

W porównaniu z tradycyjną angielszczyzną brytyjską w Estuary English występuje więcej amerykanizmów słownikowych i gramatycznych. Nie spotyka się natomiast form gramatycznych typowych dla cockneyu.

Przypisy

Bibliografia

• The Language Samples Project, the University of Arizona 2001