Ewa Zaleska z domu Bugno, (ur. 14 grudnia 1949 w Przedborzu - zm. 27 października 2005 roku w Koninie).

Działaczka "Solidarności" w Koninie (gdzie zamieszkała w latach 70.), internowana dwukrotnie za działanie "na szkodę Polskiej Republiki Ludowej" (od 13 do 24 grudnia 1981 i od 11 maja 1982 do 24 lipca 1982)^[1][2]. Po 1989 roku, odłączyła się od "Solidarności" pokazując w ten sposób bunt przeciwko Okrągłemu Stołowi^{potrzebne źródło}.

Ewa Zaleska redagowała zerowy oraz 1 i 2 numer (luty, marzec 1982) "Azylu Wojennego". Od października 1983 do lutego 1984 roku redagowała i kolportowała biuletyn "Solidarność Walcząca - Konin". Współpracowała a następnie współredagowała również pismo "Solidarni"^[3].

Główna dekoratorka Międzynarodowej Konferencji Praw Człowieka i Obywatela w Warszawie w 1998 r^{potrzebne źródło}. Autorka książki Zakazana "Solidarność", obszernej monografii podziemnej "Solidarności" w regionie konińskim w okresie 13 XII 1981 - 17 IV 1989 (ISBN 83-86139-92-7).

Kustosz wystawy plakatu "Polska droga do Wolności", która zawierała 100 plakatów z okresu od nocy stalinizmu, przez wizyty Jana Pawła II w Polsce, aż do przemian demokratycznych w Polsce w 1989 r. Wystawa została wyeksponowana m.in. w Hawanie i Pinar del Rio na Kubie, Lyonie, Sankt Petersburgu, Budapeszcie, Strasburgu czy Kopenhadze.

13 grudnia 2006 roku pośmiertnie uhonorowana Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Odznaczenie z rąk Prezydenta RP - Lecha Kaczyńskiego - odebrały dzieci Ewy - Maria i Leszek.

W 2007 r. w Koninie K. Dobrecki wydał książkę zatytułowaną Zakazana Ewa, poświeconą Ewie Bugno-Zaleskiej.

Linki zewnętrzne

• Informacje na temat Ewy Zaleskiej

Przypisy