Fernando González

Skocz do: nawigacji, szukaj

Fernando González, właśc. Fernando Francisco González Ciuffardi (ur. 29 lipca 1980 w Santiago), tenisista chilijski, finalista wielkoszlemowego Australian Open 2007, mistrz olimpijski w grze podwójnej z Aten (2004); w grze pojedynczej wicemistrz olimpijski z Pekinu (2008) i brązowy medalista z Aten (2004).

Kariera

Jako junior wygrał French Open w 1998 (w singlu pokonał w finale Juana Carlosa Ferrero; debla wygrał w parze z de Armasem) oraz deblowy US Open w 1997 (w parze z Nicolásem Massú). Od 1999 tenisista zawodowy.

Już w 1998 debiutował w reprezentacji Chile w Pucharze Davisa; walnie przyczynił się do niespodziewanego zdobycia przez Chile Drużynowego Pucharu Świata w Düsseldorfie (2003) oraz obrony tego trofeum rok później.

W 2000 wygrał swój pierwszy zawodowy turniej z cyklu ATP Tour, pokonując w finale w Orlando rodaka Massú; był to pierwszy od 18 lat wyłącznie chilijski finał zawodowego turnieju. Drugi tytuł w karierze zdobył w lutym 2002, wygrywając w Viña del Mar (pokonał w finale Ekwadorczyka Nicolása Lapenttiego). Wygrał także w Palermo w 2002 i ponownie w Viña del Mar w 2004. W styczniu 2005 wygrał turniej w Auckland, w lipcu 2005 w Amersfoort, w październiku 2005 w Bazylei.

Rok 2006 nie był szczególnie udany dla tenisisty. W Wielkim Szlemie odpadał stosunkowo wcześnie. Jednak awans do finału w turnieju Madrid Masters był sporym zaskoczeniem. W finale ostatecznie został pokonany przez Rogera Federera (7:5, 6:1, 6:0). Doszedł również do półfinałów turniejów Canada Masters, Monte Carlo i Cincinnati Masters.

Wielki sukces odniósł w Australian Open 2007, gdzie po zwycięstwach m.in. nad Lleytonem Hewittem, Jamesem Blakiem, Rafaelem Nadalem i Tommy Haasem awansował do finału; w decydującym meczu uległ Rogerowi Federerowi (6:7, 4:6, 4:6). Osiągnął również finał w turnieju Rzym. w decydującym meczu uległ Rafaelowi Nadalowi (6:2, 6:2). W tym samym roku zwyciężył w turnieju China Open, pokonując w finale Tommy'ego Robredo (6:1, 3:6, 6:1).

W 2008 Fernando zwyciężył po raz trzeci w karierze na kortach w Viña del Mar. W finale wygrał walkowerem z rozstawionym z numerem 3. Argentyńczykiem Juanem Mónaco. Kilka miesięcy później wygrał pierwszy raz turniej Monachium, gdzie w finale pokonał Włocha Simone Bolelliego (7:6(4), 6:7(4), 6:3). Tego roku nie odniósł większych sukcesów na kortach wielkoszlemowych. Najdalej doszedł do French Open awansując do ćwierćfinału.

Sezon 2009 Gonzalez rozpoczął od dojścia do IV rundy w Australian Open, gdzie uległ Rafaelowi Nadalowi. Potem po raz czwarty zwyciężył w turnieju Viña del Mar. W pojedynku finałowym pokonał rozstawionego z numerem 4. José Acasuso (6:1, 6:3). Podczas turnieju Rome Masters doszedł do półfinału. W French Open również osiągnął półfinał, gdzie przegrał z Robinem Söderlingiem.

W 2002 był drugim rezerwowym na turnieju Masters w Szanghaju. W parze z Massú zdobył złoto na Igrzyskach Olimpijskich w Atenach (2004) w grze podwójnej; na tych samych igrzyskach sięgnął także po medal brązowy w singlu – uległ w półfinale Amerykaninowi Fishowi, ale w meczu o trzecie miejsce pokonał Denta, także z USA. podczas Igrzysk Olimpijskich w Pekinie zdobył srebrny medal przegrywając w finale z Rafaelem Nadalem.

Zawodową karierę zakończył na turnieju Sony Ericsson Open w Miami w marcu 2012, ostatni mecz przegrywając w I rundzie z Francuzem Nicolasem Mahutem[1].

Jego narzeczoną jest argentyńska tenisistka Gisela Dulko. González to zawodnik praworęczny (bekhend grał jedną ręką), słynął przede wszystkim z szybkiego forhendu. Dysponował również skutecznym serwisem.

Statystyki

Finały turniejów wielkoszlemowych

Gra pojedyncza (0-1)

Finały igrzysk olimpijskich

Gra pojedyncza (0-1)

Gra podwójna (1-0)

Finały turniejów Masters Series

Gra pojedyncza (0-2)

Finały w turniejach ATP Tour

Gra pojedyncza (11-11)

Gra podwójna (3-1)

Osiągnięcia w turniejach Wielkiego Szlema i Masters Series (gra pojedyncza)

Legenda

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R, RR przegrał w IV, III, II, I rundzie lub fazie grupowej

     RR, odpadł w fazie grupowej

     –, nie startował w turnieju głównym

Przypisy

  1. ↑ Matt Fitzgerald: Fernando's Forehand Finally Falls Silent (ang.). W: Sony Ericsson Open [on-line]. atpworldtour.com, 2012-03-21. [dostęp 2012-03-22].

Bibliografia