Fokker E.IV
Fokker E.IV – niemiecki samolot myśliwski z okresu I wojny światowej.
Historia i opis konstrukcji
Fokker E.IV był następcą udanego i produkowanego w dużej liczbie w zakładach Fokker Aeroplanbau samolotu Fokker E.III i finalnym modelem serii opartej na samolocie francuskim Morane-Saulnier H. Prototyp o fabrycznym oznaczeniu M.15 i numerze E.122/15 oblatano we wrześniu 1915 roku. Powiększono nieco rozmiary płatowca, który wyposażono w 14-cylindrowy silnik rotacyjny Oberursel U.III, w układzie podwójnej gwiazdy o mocy 118 kW (160 KM) (kopię francuskiego silnika Gnome Lambda w identycznym układzie) oraz uzbrojono w 3 zsynchronizowane karabiny maszynowe Spandau lMG08 7,92 mm[1] umieszczone na grzbiecie kadłuba przed kabiną pilota, strzelające pod kątem 15° do góry (z powodu problemów z synchronizacją trzech karabinów maszynowych, często jeden z nich demontowano).
Pomimo potężnego uzbrojenia Fokker E.IV nie zrobił kariery na froncie – mimo większej mocy znacznemu pogorszeniu uległa stateczność i zwrotność, również jednostka napędowa sprawiała wiele problemów. Był jednak pierwszym seryjnym myśliwcem w I wojnie światowej uzbrojonym w więcej niż jeden karabin maszynowy. Latał na nim (samolot o numerze 174/16) wielki entuzjasta myśliwców Fokkera - Oswald Boelcke oraz inny znakomity niemiecki pilot - Max Immelmann (po kilku lotach powrócił jednak do modelu E.III). Wyprodukowano zaledwie 49 egzemplarzy, które zniknęły z frontu zachodniego już w końcu 1916. Stanowiło to koniec ery jednopłatowców Fokkera.
Przypisy
- ↑ Harry Woodman, Spandau guns, seria Windsock Mini Datafile nr 10, Berkhamsted: Albatros Publications, 1997, s.3.
Bibliografia
- Tomasz Goworek: Samoloty myśliwskie pierwszej wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1988. ISBN 83-206-0689-6.
- Paul Leaman: Fokker Aircraft of World War One. UK: Crowood Press, 2001. ISBN 1861263538.
- Owen Thetford, Peter Gray: German Aircraft of The First World War. New York: Doubleday & Company, Inc., 1970. ISBN 0370001036.
