Franciszek Barda (ur. 21 sierpnia 1880 w Mszanie Dolnej, zm. 13 listopada 1964 w Przemyślu) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocnicy przemyski w latach 1931–1933, biskup diecezjalny przemyski w latach 1934–1964.

Życiorys

Po ukończeniu Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej otrzymał 26 lipca 1904 w Krakowie święcenia kapłańskie z rąk kardynała Jana Puzyny. W latach 1925–1928 pełnił funkcję rektora Papieskiego Instytutu Polskiego w Rzymie. Od 1930 do 1931 był rektorem Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej.

Sakrę biskupią przyjął 30 sierpnia 1931. Jego stolicą tytularną była Medea. W 1933 po śmierci bp. Anatola Nowaka został wybrany wikariuszem kapitulnym. 25 listopada został mianowany biskupem diecezjalnym przemyskim, rządy w diecezji objął 21 stycznia 1934.

W 1937 „za wybitne zasługi na polu pracy społecznej” został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski^[1].

W 1938 powołał do istnienia związek Caritas diecezji przemyskiej obrządku łacińskiego i nadał mu statut. W ten sposób dokonała się pełna koordynacja charytatywnych działań w diecezji. Po zakończeniu II wojny światowej działalność związku została wznowiona. Zakończyło ją przejęcie Caritasu przez władze państwowe w 1950.

Przypisy

Linki zewnętrzne

• Franciszek Barda w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2010-11-22]