French Open
French Open, Roland Garros – międzynarodowe mistrzostwa Francji w tenisie, jeden z czterech turniejów zaliczanych do Wielkiego Szlema rozgrywany w Paryżu na kortach imienia Rolanda Garrosa na przełomie maja i czerwca.
Historia
Pierwszy turniej pod nazwą Championnat de France został rozegrany w 1891 i miał lokalny charakter. W 1897 do udziału dopuszczono kobiety, a w 1912 rozpoczęto grę na mączce ceglanej (do tego czasu grano w tenisa wyłącznie na kortach trawiastych). W 1925 do rozgrywek dopuszczono najlepszych graczy spoza Francji i zmieniono nazwę turnieju na Championats Internationaux de France. Powrócono wtedy na chwilę do kortów trawiastych (1925-1927).
Po zwycięstwie Francji w Pucharze Davisa (1927), zbudowano nowy stadion, nazwany imieniem bohatera I wojny światowej, Rolanda Garrosa, na którym turniej odbywa się do dziś. Zmieniono jednocześnie nazwę mistrzostw na Tournoi de Roland Garros (1928). W latach 1945-1947 Roland Garros był rozgrywany po Wimbledonie, jako 3. turniej wielkoszlemowy. W 1968 mistrzostwa Francji stały się pierwszym wielkoszlemowym turniejem "open", zezwalającym na start zarówno profesjonalistom jak i amatorom.
Od 1981 przyznaje sie specjalne nagrody dla graczy - Prix Orange (za postawę fair-play), Prix Citron (osobowość turnieju) oraz Prix Bourgeon (rewelacja roku). W 2007 zrównano pule nagród pieniężnych w rozgrywkach męskich i kobiecych. Główna nagroda dla zwycięzcy w 2009 roku wyniesie ponad milion Euro dla pań i panów. Od 2008 oficjalna nazwa turnieju brzmi Roland Garros Tournament.
Nawierzchnia ziemnego kortu w Paryżu wykonana jest z czerwonej mączki i sprawia, że piłka po odbiciu się od kortu zwalnia, robiąc przy tym wysoki kozioł. Sprawia to, iż mocny serwis przestaje być dużym atutem na tej nawierzchni. M.in. dlatego, takie sławy jak Pete Sampras, Jimmy Connors, Boris Becker, Lindsay Davenport czy Martina Hingis nie zdołały tu nigdy wygrać i co za tym idzie, skompletować Wielkiego Szlema. Innym tenisistom z kolei nawierzchnia ta pasuje tak bardzo, że poza Paryżem nie wygrali żadnego innego turnieju wielkoszlemowego (7 z 11 ostatnich zwycięzców wśród panów).
Najwięcej zwycięstw w paryskiej imprezie wśród mężczyzn odniósł Francuz Max Décugis, który wygrywał tu 8 razy (1903-1904, 1907-1909,1912-1914). 6-krotnie French Open wygrali Szwed Björn Borg (1974-1975, 1978-1981) oraz Hiszpan Rafael Nadal (2005-2011, z przerwą w 2009), pięciokrotnie zwyciężał Francuz Henri Cochet 1922, 1926, 1928, 1930 ,1932
Natomiast wśród kobiet najwięcej zwycięstw zanotowała amerykanka Chris Evert - 7 (1974-1975, 1979-1980, 1983-1985), 6 razy French Open wygrała Niemka Steffi Graf (1987-1988, 1993, 1995-1996, 1999) oraz Francuzka Suzanne Lenglen (1920-1923, 1925-1926). Minimum 5 zwycięstw w turnieju mają również Australijka Margaret Smith Court (1962, 1964, 1969-1970, 1973) oraz Francuzka Françoise Masson (1897-1899, 1902-1903).
We French Open, w jak i pozostałych turniejach Wielkiego Szlema, finałowe sety w grach pojedynczych grane są bez tie-breaka (do dwóch gemów przewagi), a w grze mieszanej w ostatnim secie rozgrywa się tzw. super tie-break.
Puchary
Zwycięzcy turnieju otrzymują specjalne puchary:
- singiel mężczyzn - Coupe des Mousquetaires (Puchar Muszkieterów)
- singiel kobiet - Coupe Suzanne Lenglen
- gra podwójna mężczyzn - Coupe Jacques Brugnon
- gra podwójna kobiet - Coupe Simone Mathieu
- miksty - Coupe Marcel Bernard
Po każdej wygranej nazwisko zwycięzcy zostaje wypisane na oryginalnym pucharze (wykonanym ze srebra), a zawodnicy otrzymują wykonane przez Maisona Mellerio wierne repliki.
Ciekawostki
- w 2006 i 2007 odbywały się występy karaoke tenisistów i tenisistek. Popisy wokalne światowej czołówki oceniali internauci na drodze głosowania. Triumfatorami tej pozasportowej konkurencji zostali Tatiana Golovin z piosenką "Barbie girl" (2006) i Novak Đoković, wykonujący utwór "I will survive" (2007)potrzebne źródło
- Ivo Karlović w meczu 1. rundy turnieju 2009 zaserwował 55 asów przeciwko Lleytonowi Hewittowi, bijąc dotychczasowy rekord mistrzostw Andy Roddicka z 2001 aż o 18 piłek. Był to jednocześnie drugi wynik w całej historii światowego tenisa (lepszy był tylko Ed Kauder - 59 asów w turnieju U.S. Championships 1955)
