Giorgio Napolitano

Skocz do: nawigacji, szukaj

Giorgio Napolitano (wym. [ˈdʒɔrdʒo napɔliˈtaːno]; ur. 29 czerwca 1925 w Neapolu) – włoski polityk i prawnik. Od 15 maja 2006 Prezydent Republiki Włoskiej.

Wieloletni działacz komunistyczny, parlamentarzysta krajowy i eurodeputowany, przewodniczący Izby Deputowanych XI kadencji, minister spraw wewnętrznych, senator dożywotni.

Życiorys

Ukończył w 1947 studia prawnicze na Uniwersytecie w Neapolu.

W 1942 wstąpił do organizacji antyfaszystowskiej. W 1945 został członkiem Włoskiej Partii Komunistycznej (PCI). Był członkiem władz partyjnych różnych szczebli (w tym komitetu centralnego). Do tego ugrupowania należał aż do jego rozwiązania w 1991 i powołania przez jej bardziej umiarkowane skrzydło Demokratycznej Partii Lewicy. Z tą ostatnią w 1998 współtworzył Demokratów Lewicy.

Od 1946 do 1948 pracował w sekretariacie włoskiego centrum gospodarczego na rzecz południowych Włoch (tzw. Mezzogiorno). Działał też w ruchu na rzecz odrodzenia tego regionu (wł. Movimento per la Rinascita del Mezzogiorno). W 1953 z ramienia komunistów został po raz pierwszy wybrany do Izby Deputowanych II kadencji, uzyskał reelekcję w 1958 na III kadencję, którą zakończył w 1963. W 1968 powrócił do niższej izby krajowego parlamentu, zasiadał w niej od tej pory nieprzerwanie do 1996 jako poseł V, VI, VII, VIII, IX, X, XI i XII kadencji. Każdorazowo startował z okręgu wyborczego w rodzinnym Neapolu. W parlamencie od 1981 do 1986 stał na czele frakcji poselskiej PCI. Od czerwca 1992 do kwietnia 1994 przewodniczył Izbie Deputowanych XI kadencji.

W maju 1996 w rządzie Romano Prodiego objął urząd ministra spraw wewnętrznych, pełniąc także obowiązki koordynatora ochrony cywilnej. Funkcje te wykonywał do października 1998[1].

W 1989 został wybrany do Parlamentu Europejskiego III kadencji, był członkiem grupującej ugrupowania komunistycznej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej. Zrezygnował po trzech latach z mandatu[2] (w związku z objęciem stanowiska przewodniczącego Izby Deputowanych). Po raz drugi został europosłem w wyniku wyborów w 1999. Należał do frakcji socjalistycznej, przewodniczył przez całą kadencję Komisji Spraw Konstytucyjnych. Mandat eurodeputowanego V kadencji wykonywał 2004[2].

23 września 2005 za zasługi społeczne prezydent Carlo Azeglio Ciampi mianował go dożywotnim senatorem[3]. Po wygranych przez centrolewicową koalicję Unia wyborów parlamentarnych w 2006 jego kandydatura została wysunięta na urząd Prezydenta Włoch. 10 maja 2006, w czwartym głosowaniu, został wybrany na to stanowisko, otrzymując 543 głosów spośród 1009 elektorów[4]. Urzędowanie rozpoczął 15 maja 2006, rezygnując w rezultacie z mandatu senatora.

Jako prezydent określany przydomkiem Il principe rosso[5] ("Czerwony książę"), co stanowi aluzję do jego wieloletniej komunistycznej przeszłości.

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Skład pierwszego rządu Romano Prodiego na stronie Rządu Republiki Włoskiej (wł.). [dostęp 21 marca 2011].
  2. ↑ 2,0 2,1 Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 21 marca 2011].
  3. ↑ Carlo Azeglio Ciampi (le nomine) (wł.). quirinale.it. [dostęp 21 marca 2011].
  4. ↑ Napolitano elected Italy's leader (ang.). bbc.co.uk, 10 maja 2006. [dostęp 21 marca 2011].
  5. ↑ Intervista del Presidente della Repubblica Giorgio Napolitano al Frankfurter Allgemeine (wł.). quirinale.it, 16 lipca 2006. [dostęp 21 marca 2011].
  6. ↑ Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it. [dostęp 23 stycznia 2012].
  7. ↑ Rad Bieleho dvojkríža, I. trieda (słow.). prezident.sk. [dostęp 23 stycznia 2012].

Bibliografia