Grover Cleveland (ur. 18 marca 1837 w Caldwell, New Jersey, zm. 24 czerwca 1908 w Princeton, New Jersey) – dwudziesty drugi (1885-1889) i dwudziesty czwarty prezydent USA (1893-1897), przedstawiciel konserwatywnego skrzydła Partii Demokratycznej

Jedyny prezydent, któremu udało się, po przerwie, wrócić do Białego Domu.

Syn Richarda Falleya i Ann Neal Clevelandów. Ze strony ojca był potomkiem emigrantów z Anglii do Massachusetts z 1635, a ze strony matki - potomkiem Anglików osiadłych w Irlandii i niemieckich kwakrów. Uzyskał wykształcenie prawnicze i zrobił błyskotliwą karierę w Buffalo, gdzie pełnił urząd szeryfa i nawet osobiście wykonywał wyroki śmierci. W wieku 44 lat zainteresował się polityką i w ciągu trzech lat został prezydentem kraju. W 1881 wybrano go burmistrzem Buffalo, a następnie gubernatorem stanu Nowy Jork.

Prezydenturę zdobył dzięki poparciu członków obu głównych partii politycznych. Przyzwyczajony do zwyczajnego życia, początkowo narzekał na luksusy w Białym Domu.

Cleveland był zdecydowanym przeciwnikiem ekonomicznego faworyzowania jakiejkolwiek grupy społecznej. Zgłaszając weto wobec ustawy przewidującej rozdawnictwo zboża farmerom z Teksasu, których dotknęła susza, pisał: pomoc federalna w takim przypadku zachęci do oczekiwania na ojcowską opiekę ze strony rządu i osłabi nasz narodowy charakter...

Prezydent zawetował również wiele ustaw, przewidujących przyznawanie w wątpliwych przypadkach rent weteranom wojny domowej. Nie zgodził się też na wypłacenie rent osobom, których kalectwo nie było spowodowane służbą w wojsku.

Nakazując rozpoczęcie śledztwa, które miało zbadać niejasne okoliczności przekazania przez państwo ziemi pod budowę linii kolejowych, wywołał wściekłość przedsiębiorców z branży kolejowej. W efekcie musieli oni zwrócić państwu 81 milionów akrów ziemi. Cleveland podpisał też Interstate Commerce Act, pierwszą ustawę regulującą działalność kolei. W 1887 roku starał się również o zniesienie ceł ochronnych.

Działania prezydenta spowodowały, iż był on bardzo popularny wśród obywateli, lecz nie cieszył się popularnością polityków i biznesmenów. Dlatego też, mimo większego poparcia społecznego niż Benjamin Harrison, przegrał z nim wybory prezydenckie.

Wybrany ponownie w 1892 roku, Cleveland musiał zmierzyć się z ostrym kryzysem gospodarczym. Gdy strajkujący w Chicago pracownicy kolei nie posłuchali wyroku sądu, nakazującego im przerwanie strajku, prezydent wysłał przeciwko nim wojsko, mówiąc jeśli dostarczenie kartki pocztowej do Chicago będzie wymagało wysłania całej armii i floty Stanów Zjednoczonych, kartka będzie dostarczona.

Zarówno łagodne obejście się Clevelanda z robotnikami kolejowymi, jak i zmuszenie Wielkiej Brytanii do zaakceptowania amerykańskich propozycji dotyczących przebiegu granicy Wenezueli, mile łechtało dumę narodową jego współobywateli. Jednak prezydenckie reformy gospodarcze były bardzo niepopularne.

Po zakończeniu drugiej kadencji Cleveland osiadł w Princeton, gdzie zmarł. Jego żoną była Frances Cleveland.

Ciekawostki

• Jego wizerunek widnieje na banknocie 1000-dolarowym. Banknot ten od lat nie jest dodrukowywany, więc w powszechnym obiegu spotykany jest niezwykle rzadko. Częściej traktowany jest jako przedmiot kolekcjonerski.

Linki zewnętrzne

• Biografia Biały Dom (ang.)