Herman Van Rompuy

Skocz do: nawigacji, szukaj

Herman Achille Van Rompuy (wym. [ˈɦɛrmɑn vɑn ˈrɔmpœy̆]; ur. 31 października 1947 w Etterbeek) – belgijski i flamandzki polityk. Były przewodniczący Chrześcijańskiej Partii Ludowej, wicepremier i minister budżetu w latach 1993–1999, przewodniczący Izby Reprezentantów od 2007 do 2008. Premier Belgii od 30 grudnia 2008 do 25 listopada 2009. Pierwszy stały przewodniczący Rady Europejskiej od 1 grudnia 2009.

Życie prywatne i wykształcenie

Herman Van Rompuy urodził się w 1947 w Etterbeek. W 1965 ukończył Kolegium Świętego Jana Berchmansa w Brukseli. W 1968 uzyskał licencjat z filozofii na Katolickim Uniwersytecie w Leuven. W 1971 zdobył na tej uczelni tytuł zawodowy magistra ekonomii[1][2].

Jest żonaty z Geertrui Windels, ma czworo dzieci: Petera (ur. 1980), Laurę (ur. 1981), Elke (ur. 1983) i Thomasa (ur. 1986)[1][2]. Jego brat, Eric Van Rompuy, jest również członkiem CD&V, natomiast siostra, Christine Van Rompuy, działa w komunistycznej Belgijskiej Partii Robotniczej (PVDA). Herman Van Rompuy jest autorem licznych publikacji na tematy społeczno-polityczne, jak również aktywnym blogerem oraz twórcą poezji haiku[3]. Uczestniczy w spotkaniach Grupy Bilderberg[4].

Początki działalności politycznej

Po studiach, od 1972 do 1975, pracował jako attaché ds. wewnętrznych w administracji Banku Narodowego Belgii. W latach 1973–1977 był wiceprzewodniczącym młodzieżówki Chrześcijańskiej Partii Ludowej (CVP), w 2001 przekształconej w ugrupowanie pod nazwą Chrześcijańscy Demokraci i Flamandowie (CD&V). Od 1978 wchodzi w skład biura narodowego CD&V[1][2].

W latach 1975–1978 był doradcą w gabinecie premiera Leo Tindemansa. Od 1978 do 1980 pracował jako doradca w gabinecie ministra finansów Gastona Geensa. Od 1982 do 1988 pełnił funkcję przewodniczącego CVP w okręgu Brussel-Halle-Vilvoorde. W latach 1980–1988 był dyrektorem Centrum Nauk Politycznych, Ekonomicznych i Społecznych, a do 1987 także profesorem w Wyższej Szkole Handlu w Antwerpii. Od maja 1988 do września 1988 zajmował stanowisko sekretarza stanu ds. finansów i drobnej przedsiębiorczości[1][2].

Działalność polityczna w latach 1988–2007

Herman Van Rompuy w okresie 1988–1995 wchodził w skład Senatu z ramienia CVP. Od września 1988 do września 1993 stał na czele Chrześcijańskiej Partii Ludowej. Od września 1993 do lipca 1999 zajmował stanowisko wicepremiera i ministra budżetu w gabinecie Jeana-Luka Dehaene. W 1999 jego partia przegrała wybory parlamentarne i znalazła się w opozycji[1][2].

W 1995 Herman Van Rompuy wszedł w skład Izby Reprezentantów, uzyskiwał reelekcję w 1999, 2003 i 2007. W styczniu 2004 został mianowany ministrem stanu (tytuł przyznawany przez monarchę w uznaniu zasług)[1][2].

12 lipca 2007 został wybrany na przewodniczącego Izby Reprezentantów, którym pozostał do czasu objęcia teki premiera. 29 sierpnia 2007 król Albert II powierzył mu misję prowadzenia rokowań koalicyjnych (explorateur) w czasie kryzysu politycznego, jaki nastąpił w Belgii po czerwcowych wyborach parlamentarnych. Celem było kontynuowanie negocjacji i doprowadzenie do porozumienia partii walońskich i flamandzkich w sprawie utworzenia wspólnego rządu[1][2][5]. Herman Van Rompuy złożył królowi raporty ze swoich działań 3 września i 10 września 2007[6]. 29 września 2007 przedstawił raport końcowy, po czym Albert II zwolnił go z misji negocjatora i powierzył misję stworzenia rządu Yves'owi Leterme[7].

Premier Belgii

Kolejny kryzys polityczny wybuchł w Belgii w grudniu 2008, gdy Yves Leterme został oskarżony o rzekome próby wpływania na sędziów prowadzących proces dotyczący sprzedaży banku Fortis grupie BNP Paribas. 19 grudnia premier, razem z całym gabinetem, podał się do dymisji[8][9]. 22 grudnia Albert II przyjął jego rezygnację i poprosił o pełnienie obowiązków szefa rządu do momentu sformowania nowego gabinetu. Były premier Wilfried Martens został mianowany negocjatorem (explorateur) w celu prowadzenia rozmów na temat wyboru nowego premiera i stworzenia rządu. Przekonał on Hermana Van Rompuya do objęcia tego stanowiska. Albert II po uzyskaniu raportu 28 grudnia 2008 powierzył przewodniczącemu niższej izby parlamentu[10].

30 grudnia 2008 Herman Van Rompuy porozumiał się z liderami pięciu partii politycznych (CD&V, CdH, Open VLD, MR, PS), tworzącymi dotychczasową koalicję rządzącą, w sprawie jej dalszego utrzymania oraz kontynuacji prac gabinetu w prawie niezmienionym składzie. 30 grudnia 2008 Albert II mianował Hermana Van Rompuya nowym premierem Belgii i zaprzysiągł jego rząd[11][12].

Przewodniczący Rady Europejskiej

W listopadzie 2009, po ostatecznej ratyfikacji traktatu lizbońskiego, premier Belgii zaczął być wymieniany jako jeden z głównych kandydatów do obsadzenia ustanowionego przez ten traktat stanowiska przewodniczącego Rady Europejskiej. Według doniesień prasowych jego osoba została zaakceptowana przez Francję oraz Niemcy, które chciały widzieć na tym stanowisku polityka z mniejszego państwa UE o dużych zdolnościach organizatorskich i koncyliacyjnych. Było to stanowisko przeciwne wobec Wielkiej Brytanii, mającej forsować kandydaturę byłego premiera Tony'ego Blaira. Szwecja, sprawująca przewodnictwo w UE, dążyła, by wybór przewodniczącego odbył się na zasadzie konsensusu zamiast na drodze głosowania, co przewidywał traktat. W tym celu w dniach poprzedzających wybór rozpoczęła konsultacje z szefami państw i rządów. Herman Van Rompuy potwierdził oficjalnie wolę ubiegania się o urząd[13][14].

19 listopada 2009 na specjalnym szczycie w Brukseli szefowie państw i rządów UE w drodze porozumienia wybrali Hermana Van Rompuya na pierwszego stałego przewodniczącego Rady Europejskiej[15]. Urząd ten objął 1 grudnia 2009, tj. w dniu wejścia w życie traktatu lizbońskiego[16][17]. Na początku marca 2012 został wybrany przez Radę Europejską na drugą kadencję na to stanowisko[18].

W związku z wyborem 25 listopada 2009 Herman Van Rompuy złożył na ręce króla dymisję ze stanowiska szefa belgijskiego rządu. Tego samego dnia Albert II nowym premierem kraju mianował Yves'a Leterme[19][20].

Skład rządu

Wybrane publikacje

Herman Van Rompuy jest autorem licznych artykułów na tematy społeczne, polityczne i gospodarcze, a także autorem 6 książek[1][2]:

  • De kentering der tijden (Zmiana czasu), 1979
  • Hopen na 1984 (Nadzieja po 1984), 1984
  • Het christendom. Een moderne gedachte (Chrześcijaństwo. Nowoczesny pomysł), 1990
  • Vernieuwing in hoofd en hart. Een tegendraadse visie, 1998
  • De binnenkant op een kier. Avonden zonder politiek (Wieczory bez polityki), 2000
  • Dagboek van een vijftiger, 2004

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Herman Van Rompuy – President de la Chambre (fr.). Profil na stronie parlamentu. [dostęp 25 listopada 2009].
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Biografie (ang.). Herman Van Rompuy – strona oficjalna. [dostęp 19 listopada 2009].
  3. ↑ Profile: Herman van Rompuy (ang.). BBC News, 13 listopada 2009. [dostęp 19 listopada 2009].
  4. ↑ Premier steekt nek uit op Bilderberg-diner (niderl.). De Tijd, 14 listopada 2009. [dostęp 20 listopada 2009].
  5. ↑ Royal Scout Keeps a Low Profile, Brussels Recalls Ambassador in Paris (ang.). The Brussels Journal, 31 sierpnia 2007. [dostęp 19 listopada 2009].
  6. ↑ Van Rompuy maandag naar paleis voor tussentijds verslag (niderl.). De Standaard, 7 września 2007. [dostęp 19 listopada 2009].
  7. ↑ Leterme krijgt hulp van Van Rompuy (niderl.). De Standaard, 30 września 2007. [dostęp 19 listopada 2009].
  8. ↑ http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/7792533.stm (ang.). BBC News, 19 grudnia 2008. [dostęp 19 listopada 2009].
  9. ↑ Premier Belgii podał się do dymisji po zarzutach w sprawie jego działań wobec Fortis Banku. psz.pl, 20 grudnia 2008. [dostęp 19 listopada 2009].
  10. ↑ Belgian king asks Van Rompuy to form government (ang.). Reuters, 28 grudnia 2008. [dostęp 19 listopada 2009].
  11. ↑ New Belgian leader takes office (ang.). BBC News, 30 grudnia 2008. [dostęp 19 listopada 2009].
  12. ↑ Belgium's Herman Van Rompuy Named PM After Coalition Deal (ang.). Reuters, 30 grudnia 2008. [dostęp 19 listopada 2009].
  13. ↑ Leaders of 27-nation bloc set to pick first president (ang.). France24, 19 listopada 2009. [dostęp 19 listopada 2009].
  14. ↑ Prezydent UE z małego kraju?. rp.pl, 19 listopada 2009. [dostęp 19 listopada 2009].
  15. ↑ Herman Van Rompuy został pierwszym prezydentem UE. gazeta.pl, 19 listopada 2009. [dostęp 19 listopada 2009].
  16. ↑ Implementation of the Treaty of Lisbon (ang.). Council of the European Union, 1 grudnia 2009. [dostęp 1 grudnia 2009].
  17. ↑ EU president takes office as Lisbon Treaty enters force (ang.). AFP, 1 grudnia 2009. [dostęp 1 grudnia 2009].
  18. ↑ Van Rompuy wciąż będzie szefem Rady Europejskiej. wprost.pl, 1 marca 2012. [dostęp 4 marca 2012].
  19. ↑ Belgia. Leterme wraca na stanowisko premiera. wyborcza.pl, 25 listopada 2009. [dostęp 25 listopada 2009].
  20. ↑ Leterme becomes PM for second time (ang.). France24, 25 listopada 2009. [dostęp 25 listopada 2009].

Linki zewnętrzne