Hyperion (księżyc)

Skocz do: nawigacji, szukaj
Ten artykuł dotyczy księżyca Saturna. Zobacz też: inne znaczenia słowa Hyperion.

Hyperion (Saturn VII) – jeden z księżyców Saturna, odkryty w 1848 r. przez W.C. Bonda, G.P. Bonda i W. Lassella. Nazwa księżyca pochodzi od imienia Hyperiona, jednego z tytanów w mitologii greckiej.

Charakterystyka fizyczna

Jest to największe znane ciało niebieskie w Układzie Słonecznym, którego kształt znacząco odbiega od kulistego. Posiada zaledwie 15% masy Mimasa, najmniej masywnego ciała kulistego. Największy krater na Hyperionie ma 121,57 km średnicy i 10,2 km głębokości[1]. Znajduje się tam również mnóstwo innych mniejszych kraterów, wskutek czego z wyglądu przypomina on olbrzymią gąbkę. Jest to księżyc lodowy, zbudowany w dużym stopniu z lodu, jego wyjątkowo małą gęstość tłumaczy się porowatą strukturą wnętrza. Najnowsze dane wskazują, że 40% księżyca jest pustą przestrzenią.

Ruch obrotowy

Inną charakterystyczną cechą, pozostającą w związku z nieregularnym kształtem, jest chaotyczny ruch wirowy. W odróżnieniu od innych księżyców w Układzie Słonecznym, wirujących zazwyczaj synchronicznie z ruchem wokół planety i wokół ustalonych osi, Hyperion "koziołkuje", stale zmieniając chwilową oś obrotu. Wskutek tego nie da się określić okresu jego obrotu, nie sposób również długoterminowo przewidywać jego przyszłej orientacji w przestrzeni. Z tego samego powodu nie można też określić stałych elementów geometrycznych związanych z obrotem Hyperiona – jego biegunów i równika.

Zobacz też

Linki zewnętrzne

  W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Hyperion (księżyc)

Przypisy

  1. ↑ Atlas Układu Słonecznego NASA.. Ronald Greeley, Raymond Batson. Warszawa: Prószyński i S-ka, 1999, s. 250. ISBN 83-7255-025-5. 
Zobacz też: powstanie i ewolucja Układu Słonecznego, ciała niebieskie oraz listy obiektów w Układzie Słonecznym ze względu na orbitę, ze względu na promień i ze względu na masę, oraz Portal: Astronomia