Ilich Ramírez Sánchez, pseudonim Carlos (ur. 12 października 1949 w Caracas, w Wenezueli) – jeden z najbardziej znanych terrorystów, zwany przez prasę Szakalem. Współpracował z wieloma organizacjami terrorystycznymi. W latach 80. XX w. był najbardziej poszukiwanym przestępcą świata. Schwytany w 1994, obecnie odsiaduje karę podwójnego dożywotniego pozbawienia wolności we Francji, w więzieniu Clairvaux, w Ville-sous-la-Ferté, 15 km od Bar-sur-Aube, w departamencie Aube w płn.-wsch. Francji.

Biografia

Ojciec Ilicha – José Altagracia Ramírez Navas, milioner, prawnik i marksista – nadał synowi imię po Włodzimierzu Leninie. W wieku kilkunastu lat, latem 1966 chłopiec został wysłany do szkoły partyzantów ówczesnej Dyrekcji Generalnej Wywiadu (Dirección General de Inteligencia - DGI) w Camp Mantanzas na Kubie, gdzie został wyszkolony w użyciu broni i materiałów wybuchowych. Następnie w 1968 rozpoczął studia na moskiewskim Uniwersytecie im. Patrice'a Lumumby, ale w 1970 został skreślony za niepoważne traktowanie uczelni. Niektóre źródła spekulują, iż były przykrywką dla szkolenia prowadzonego przez służby specjalne ZSRR.

Niedługo potem związał się z Ludowym Frontem Wyzwolenia Palestyny – prawdopodobnie właśnie w obozie szkoleniowym tej organizacji zdobył przydomek Carlos.

• W czerwcu 1973, w odwecie za udany zamach Mossadu na Mohammeda Boudię, czołową postać LFWP w Europie, Carlos przeprowadził swój pierwszy znaczący atak terrorystyczny – usiłował zabić żydowskiego biznesmena Edwarda Sieffa, jednego z szefów Marks and Spencer w Wielkiej Brytanii. Terrorysta oddał strzał w głowę, ale kula odbiła się od zębów ofiary i ostatecznie utkwiła w szyi, w wyniku czego Sieff przeżył.

• 3 sierpnia 1974 podłożył kilka bomb w miejscach publicznych w Paryżu.

• 13 września 1974 porwał francuskiego ambasadora w Hadze.

• 15 września 1974 podłożył kolejne bomby w Paryżu.

• 13 i 17 stycznia 1975 dokonał zamachów na samoloty pasażerskie linii El Al, które po fali porwań w latach 60. wzmocniły środki bezpieczeństwa i uchodziły za jedne z najlepiej chronionych. Carlosowi i jego wspólnikom udało się przemycić na teren paryskiego lotniska Orly granatnik przeciwpancerny RPG-7. Pociski nie trafiły w cel, uszkodziły jugosłowiański odrzutowiec i budynek lotniska.

• Kulminacją terrorystycznej kariery Carlosa było wtargnięcie na spotkanie jedenastu ministrów krajów OPEC w Wiedniu 21 grudnia 1975. Sześciu napastników zabiło trzy osoby, raniło siedem i wzięło 81 zakładników, w tym ministrów OPEC i obywateli Austrii. Zagrozili zabiciem saudyjskich oraz irańskich zakładników, jeżeli nie otrzymają do dyspozycji samolotu. Kiedy żądanie zostało spełnione, terroryści zwolnili 41 Austriaków i odlecieli z resztą zakładników do Algieru, gdzie 23 grudnia wypuścili pozostałych zakładników (szacuje się, że okup wyniósł ok. 50 mln dolarów). Sami oddali się w ręce algierskich władz i 29 grudnia otrzymali azyl, skąd następnego dnia udali się do Libii. Pojawiły się spekulacje, że operacja w Wiedniu w dużej części była sfinansowana przez przywódcę Libii, pułkownika Muammara Kadafiego.

W 1976 Carlos zniknął. Ponownie zrobiło się o nim głośno, gdy dwóch jego agentów wpadło w ręce francuskiej policji; zagroził wtedy rozpoczęciem kampanii terrorystycznej.

W 1984 terroryści kierowanej i finansowanej przez Carlosa Organizacja na rzecz Arabskiej Walki Zbrojnej wysadzili w powietrze urządzenia kolejowe we Francji oraz francuskie centra kulturalne w Berlinie i Trypolisie.

Dziesięć lat późnej Carlos został pojmany podczas pobytu w Chartumie, krótki proces odbył się trzy lata później. Ilich Ramírez Sánchez został skazany na dożywotnie pozbawienie wolności (francuskie prawo nie przewiduje kary śmierci) za zamordowanie w 1975 roku dwóch funkcjonariuszy francuskiego wywiadu DST i ich informatora. 15 grudnia 2011 został ponownie skazany na dożywocie^[1] (z możliwością warunkowego zwolnienia po 18 latach) za współudział w czterech zamachach dokonanych w latach 1982-1983 na terenie Francji, w których zginęło 11 osób, a ponad 140 odniosło rany.

Ciekawostki

Był inspiracją dla wielu twórców, choć najprawdopodobniej sam się wzorował na postaci "Szakala" z powieści Dzień Szakala Fredericka Forsytha. Na podstawie tej powieści powstał film Dzień Szakala oraz jego remake Szakal.

Powstał również film na podstawie prawdziwych wydarzeń wymieszanych z fikcyjnymi o próbie ujęcia Szakala przez CIA – The Assignment / Misja specjalna z Donaldem Sutherlandem i Aidanem Quinnem.

Jego wizerunek został także wykorzystany w bestselerowych powieściach przez Roberta Ludluma z cyklu Tożsamość Bourne'a.

W oparciu o słynne zdjęcie Carlosa powstała okładka płyty It's Great When You're Straight... Yeah brytyjskiego zespołu Black Grape.

W latach 70. był szkolony na terytorium Polski przez LWP^[2].

Przypisy

Linki zewnętrzne

• The Guardian: Giles Tremlett "Carlos the Jackal was my friend" 2010-10-10

Bibliografia

• Maciej Stasiński: Szlak Szakala, Gazeta Wyborcza z 31 grudnia 2011, s. 38,