Język ajnuski (ajn. ainu itak) – język o nieustalonej przynależności językowej, którym posługują się Ajnowie zamieszkujący japońską wyspę Hokkaido. Wykazuje pewne podobieństwo do języka niwchijskiego. Z tego względu niekiedy włączany bywa do grupy paleoazjatyckiej, które to pojęcie jednakże nie jest używane w znaczeniu językoznawczym, a jedynie etnologicznym^[3]. Do początku XX w. językiem ajnoskim posługiwali się także mieszkańcy Sachalinu oraz Wysp Kurylskich. Ostatni człowiek posługujący się tą mową na Sachalinie zmarł w 1994 roku.

Język jest krytycznie zagrożony wymarciem wraz z postępującą asymilacją Ajnów^[4]. Według danych z 1996 r., w Japonii używa go 15 osób, głównie starszych^[1].

Badaniem języka Ajnów zajmował się m.in. polski badacz Bronisław Piłsudski, brat Józefa Piłsudskiego.

Fonetyka

Istnieje pięć samogłosek:

Spółgłoski:

Gramatyka

Język Ajnów jest językiem typu SOV.

Przypisy

Bibliografia

• Majewicz A. F.: Ajnu - Lud, jego język i tradycja ustna, Poznań 1984.
• Vovin A.: A Reconstruction of Proto-Ainu, Leiden 1993.
• Majewicz A. F.: Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ISBN 83-01-08163-5
• Alfred F. Majewicz: Dzieje i wierzenia Ajnów. Poznań: CIA-Books – SVARO, Ltd., 1991. ISBN 83-85100-07-5. 

Linki zewnętrzne

• Stara pieśń ajnoska
• Dane Ethnologue dla języka ajnoskiego