Jan Krzysztof Glaubitz, Johann Christoph Glaubitz (ur. ok. 1700 w Świdnicy, zm. 30 marca 1767 w Wilnie) - polski architekt niemieckiego pochodzenia, wybitny reprezentant późnego baroku, od 1737 działał w Wilnie.

Czerpał w swojej twórczości z baroku habsburskiego (charakterystyczne smukłe dwuwieżowe fasady kościołów).

Dzieła

• pałac w Struniu^[1],
• kościół w Zabiałach-Wołyńcach,
• kościół w Lidzie,
• kościół św. Mikołaja (1737, 1749) w Wilnie,
• odbudowany kościół ewangelicki w Wilnie (wnętrza w stylu rokoko 1738–44),
• kościół w Stołowiczach (z Jakubem Fontaną),
• po pożarach w latach 1737, 1748 i 1749 odbudowywał domy mieszkalne Wilna,
• odbudowany kościół św. Katarzyny w Wilnie (1741–1743),
• fasada kościoła św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Wilnie oraz fronton prezbiterium (1738–1749),
• wnętrza Starej Synagogi w Wilnie,
• restauracja kościoła św. Anny w Wilnie (1747); m.in. budowa trzech barokowych ołtarzy,
• cerkiew Św. Ducha w Wilnie 1749–53,
• kościół i klasztor karmelitów bosych w Głębokiem (1730–35),
• Katedra unicka w Połocku (1738-65),
• kościół Misjonarzy w Wilnie (wieże 1750-1756),
• Kościół Świętego Ducha w Wilnie (1753-1770),
• kościół Znalezienia Krzyża Świętego w Wilnie (1755-1770),
• kościół św. Barbary w Wilnie (?),
• projekt kopuły kościoła św. Kazimierza w Wilnie (prawdopodobny),
• kościół jezuitów w Dyneburgu (Dźwińsku) na Łotwie (autorstwo niepewne, kościół nie istnieje),
• cerkiew i klasztor Bazylianów w Berezweczu (1756-67),
• pałac Łopacińskich (Olizarów) w Wilnie (zaułek Bernardyński),
• brama klasztoru Bazylianów w Wilnie po 1761.

Bibliografia

1. Stanisław Lorentz: Jan Krzysztof Glaubitz – architekt wileński XVIII wieku. Warszawa: 1937. 

Przypisy