Janusz Domagalik (ur. 5 lipca 1931 w Czeladzi, zm. 27 grudnia 2007 w Warszawie) – polski prozaik, dziennikarz, autor słuchowisk radiowych i widowisk telewizyjnych.

Ukończył filologię polską w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Debiutował w 1950 roku jako dziennikarz. W latach 1956-1968 był naczelnym redaktorem "Świata Młodych", od 1968 roku kierownik Naczelnej Redakcji Programów dla Dzieci w Polskim Radiu.

Jako pisarz debiutował opowiadaniem Męska sprawa.

Nagrody

• 1964 – nagroda w konkursie wydawnictwa "Horyzonty" za utwory Pieska moja niebieska i Idąc do siebie
• 1971 – Państwowa Nagroda Austriacka za Koniec wakacji
• 1975 – nagroda Prezesa Rady Ministrów za całokształt twórczości dla dzieci i młodzieży
• 1977 – Order Uśmiechu
• 1980 – Orle Pióro

Twórczość

• 1963 Męska sprawa (opowiadanie; debiut)
• 1964 Pieska moja niebieska (opowiadanie)
• 1966 Koniec wakacji (zekranizowana; lektura do klasy 8 szkoły podstawowej za PRL-u)
• 1967 Księżniczka i chłopcy (nowele)
• 1968 Pięć przygód detektywa Konopki
• 1970 Idąc do siebie (opowiadanie)
• 1971 Marek (opowiadanie)
• 1972 Skarb szeryfa (opowiadanie)
• 1974 Irmina (opowiadanie; ciąg dalszy Marka)
• 1976-1977 cykl Banda Rudego (zekranizowany w 1988 jako Banda Rudego Pająka): Taki sobie Pająk (1976), Frontowa historia (1976), Gdzie jest sztandar? (1976), Wielka akcja (1977),
• 1977 Zielone kasztany (połączenie Marka i Irminy)
• 1983 Jak mała Agata szła na koniec świata