Jerzy Stępień

Skocz do: nawigacji, szukaj
Ten artykuł dotyczy prezesa TK. Zobacz też: Jerzy Stępień – samorządowiec.

Jerzy Adam Stępień (ur. 7 września 1946 w Staszowie) – polski prawnik, polityk, senator I i II kadencji, sędzia Trybunału Konstytucyjnego w stanie spoczynku, a w latach 2006–2008 prezes TK.

Życiorys

W 1969 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1969–1971 odbył aplikację sądową. Od 1971 do 1973 był asesorem, od 1973 sędzią Sądu Powiatowego w Kielcach, a od 1975 Sądu Rejonowego. W latach 1979–1989 wykonywał zawód radcy prawnego.

W 1980 był współzałożycielem "Solidarności" w Regionie Świętokrzyskim, objął stanowisko wiceprzewodniczącego zarządu regionu. Należy do współautorów Posłania do narodów Europy Środkowej i Wschodniej. W stanie wojennym został internowany na okres roku, po zwolnieniu działał w podziemiu.

Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w grupie roboczej do spraw samorządu terytorialnego. W latach 1989–1993 zasiadał w Senacie I i II kadencji z województwa kieleckiego. W 1989 uzyskał mandat z listy Komitetu Obywatelskiego, w 1991 jako bezpartyjny kandydat z ramienia Porozumienia Obywatelskiego Centrum. W trakcie II kadencji przystąpił do Klubu Parlamentarnego Konwencja Polska. Przewodniczył Komisji Samorządu Terytorialnego i Administracji Państwowej Senatu, zasiadał w Komisji Konstytucyjnej Senatu oraz Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego[1]. Pełnił także funkcję Generalnego Komisarza Wyborczego (od 1990 do 1993).

W 1993 wstąpił do Partii Chrześcijańskich Demokratów. W latach 1997–1999 w rządzie Jerzego Buzka był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji.

W czerwcu 1999 został wybrany przez Sejm na sędziego Trybunału Konstytucyjnego. 4 listopada 2006 prezydent RP powołał go na stanowisko prezesa TK, funkcję tę objął 6 listopada 2006 (był pierwszym prezesem tej instytucji bez tytułu naukowego profesora). 25 czerwca 2008 zakończył swoją kadencję sędziego i zarazem prezesa Trybunału Konstytucyjnego. Został później dyrektorem Instytutu Przestrzeni Obywatelskiej i Polityki Społecznej przy Uczelni Łazarskiego.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2010)[2] oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (2008). Wyróżniony Złotym Krzyżem Zasługi (2006)[3], Medalem Gloria Artis oraz medalem Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości (Bene Merentibus Iustitiae) przyznawanym przez KRS[4].

Przypisy

Bibliografia