Juan Manuel Santos (ur. 10 sierpnia 1951 w Bogocie), kolumbijski polityk i dziennikarz, minister finansów w latach 2000-2002, minister obrony od 19 lipca 2006 do 23 maja 2009. Zwycięzca w wyborów prezydenckich w 2010. Prezydent Kolumbii od 7 sierpnia 2010.

Edukacja i kariera dziennikarska

Juan Manuel Santos urodził się i dorastał w Bogocie, gdzie uczęszczał do prywatnej szkoły Colegio San Carlos. Ukończył Akademię Morską w Cartagenie. Studia kontynuował na Univeristy of Kansas w USA, na którym ukończył ekonomię i administrację w biznesie. Ukończył także studia podyplomowe z zakresu ekonomii, rozwoju gospodarczego i administracji publicznej w London School of Economics oraz na Harvard University. Był stypendystą Fundacji Fulbrighta w Fletcher School of Law and Diplomacy na Tufts University oraz zdobył nagrodę dziennikarską Nieman Fellowship for Journalism na Harvard University. W późniejszym czasie był profesorem ekonomii politycznej na Universidad de los Andes oraz uzyskał tytuł doctora honoris causa^[1][2].

W wielu 21 lat rozpoczął pracę w Krajowej Federacji Producentów Kawy i przez 9 lat pełnił funkcję przewodniczącego kolumbijskiej delegacji w Międzynarodowej Organizacji Kawy z siedzibą w Londynie. Prowadził rozmowy w sprawie wysokości limitów eksportowych kawy dla Kolumbii^[2].

W 1981 powrócił do ojczyzny, gdzie objął posadę zastępcy redaktora należącego do jego rodziny dziennika El Tiempo. Został znanym i cenionym dziennikarzem, prowadził m.in. kampanię na rzecz masowych szczepień kolumbijskich dzieci. Pisał felietony do kilkunastu gazet. Razem ze swoim bratem Enrique Santosem zdobył najważniejsze dziennikarskie wyróżnienie w świecie hiszpańskojęzycznym, Nagrodę Króla Hiszpanii, za serię artykułów na temat sytuacji w Nikaragui w czasie rządów sandinistów. Przez 5 lat był wiceprezydentem Komisji Wolności Prasy Międzyamerykańskiego Towarzystwa Prasy, walcząc przeciw cenzurze w takich krajach jak Kuba oraz Chile z czasów Augusto Pinocheta. Za swoje osiągnięcia został wybrany jednym ze 100 młodych liderów na świecie na Światowym Forum Ekonomicznym w Davos^[1][2]. W 1994 założył Fundación Buen Gobierno (Fundacja Dobrych Rządów), mającą na celu poprawę efektywności kolumbijskich władz^[3].

Juan Manuel Santos należy do rodziny o bogatych tradycjach politycznych. Brat jego dziadka, Eduardo Santos, zajmował stanowisko prezydenta Kolumbii w latach 1938-1942 i dyrektora dziennika El Tiempo. Jego kuzyn, Francisco Santos Calderón od 2002 sprawuje funkcję wiceprezydenta^[3]. Jest żonaty z Clemencią Rodriguez Múnerą, ma troje dzieci: Marię Antoninę, Martina i Estabana^[2].

Kariera polityczna

W 1991 Juan Manuel Santos związał się z polityką i został mianowany ministrem handlu zagranicznego w gabinecie prezydenta Césara Gavirii. Negocjował w tamtym czasie porozumienia o wolnym handlu z Wenezuelą, Ekwadorem, Peru, Meksykiem i organizacją CARICOM. Wprowadził również kraj do WTO. W latach 1992-1996 zajmował stanowisko prezydenta UNCTAD, a następnie przewodniczącego Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych ds. Ameryki Łacińskiej i Karaibów (UNECLAC). W latach 2001-2002 wchodził w skład zarządu międzynarodowej instytucji finansowej Corporation Andina de Fomento (CAF)^[2][4].

Od 2000 do 2002 zajmował stanowisko ministra finansów w gabinecie prezydenta Andrésa Pastrany Arango. Jako minister zdołał zrównoważyć finanse publiczne i nie dopuścić do pogrążenia się Kolumbii w kryzysie gospodarczym^[1][2].

W 2004 był jednym z założycieli Społecznej Partii Jedności Narodowej, tzw. Partii "U" (Partido Social de Unidad Nacional), która wspierała reelekcję prezydenta Álvara Uribe. 19 lipca 2006, po zwycięstwie Uribe w wyborach prezydenckich, Santos objął stanowisko ministra obrony w jego kolejnym rządzie. W tym czasie Kolumbia podjęła bezpardonową walkę z rebeliantami z FARC, która doprowadziła w 2008 do śmierci jednego z jej przywódców, Raúla Reyesa i odbicia przetrzymywanej przez 5 lat w niewoli Íngrid Betancourt^[2][5][6].

18 maja 2009 Santos ogłosił swoją rezygnację ze stanowiska ministra obrony z dniem 23 maja. Jednocześnie zapowiedział wysunięcie własnej kandydatury w wyborach prezydenckich w 2010 w przypadku niekandydowania na to stanowisko urzędującego prezydenta Uribe^[7]. Po tym jak w lutym 2010 Sąd Konstytucyjny zakazał organizacji referendum w sprawie trzeciej kadencji prezydenta Uribe, Santos został kandydatem Partii U w wyborach prezydenckich w maju 2010. Przez długi czas pozostawał faworytem przedwyborczych sondaży^[8]. Sondaże z maja 2010 wskazywały jednak na podobny poziom poparcia Santosa i jego głównego rywala Antanasa Mockusa, byłego burmistrza Bogoty z Partii Zielonych. W czasie kampanii wyborczej deklarował wolę kontynuowania polityki prezydenta Uribe. Zobowiązał się do zdecydowanej walki z handlem narkotykami oraz organizacji przestępczymi i paramilitarnymi, w tym z FARC^[9][10][11].

W I turze wyborów prezydenckich 30 maja 2010 zajął pierwsze miejsce, zdobywając 46,7% głosów poparcia. Zdecydowanie wygrał z Mockusem (21,5% głosów), stając się w ten sposób faworytem przed II turą wyborów zaplanowaną na 20 czerwca 2010^[12]. 20 czerwca 2010 w II turze głosowania zdobył 69,05% głosów, wyraźnie pokonując Mockusa (27,52%)^[13]. Po ogłoszeniu wygranej, w swoim przemówieniu, zobowiązał się do podejmowania wysiłków na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa w każdej części kraju. Stwierdził, że czas FARC dobiegł końca i wezwał organizację do uwolnienia wszystkich przetrzymywanych zakładników. Podkreślił zasługi prezydenta Uribe, oznajmiając, że jest to także jego triumf. Zapowiedział skupienie się na tworzeniu miejsc pracy, walki z ubóstwem i zapewnieniu możliwości rozwoju dla wszystkich Kolumbijczyków^[14]. 7 sierpnia 2010 został zaprzysiężony na stanowisku prezydenta^[15].

Przypisy

Linki zewnętrzne

• Strona osobista (ang. • hiszp.)