Juliusz Nowina-Sokolnicki

Skocz do: nawigacji, szukaj

Juliusz Nowina-Sokolnicki (ur. 16 grudnia 1920 w Pińsku, zm. 17 sierpnia 2009 w Colchester[1]) – polski polityk emigracyjny, obywatel brytyjskipotrzebne źródło samozwaniec przedstawiający się jako legalny Prezydent Wolnej Polski na Wychodźstwie w latach 1972–1990.

Odezwa generałów Bohusza-Szyszko, Ducha i Maczka w sprawie Sokolnickiego (Londyn, 21.4.1977)
Rezolucja Prezesów Kół PSZ w sprawie Sokolnickiego, Londyn 13 maja 1978

Działalność emigracyjna

1951 działacz piłsudczykowskiej Ligi Niepodległości Polski, 1954 współorganizator Konwentu Walki o Niepodległość[2]. W 1958 współzałożyciel Związku Obrony Polskich Ziem Zachodnich, członek zarządów Związku Ziem Wschodnich[3]. Juliusz Nowina-Sokolnicki, pełniący na emigracji szereg urzędów ministerialnych (m.in. informacji), będąc związany z tą jej częścią, która zwalczała Radę Trzech, 8 kwietnia 1972, wykorzystując fakt śmierci prezydenta RP na Uchodźstwie Augusta Zaleskiego, rozesłał fotokopie dokumentu stwierdzającego, że jest on wyznaczonym następcą przez zmarłego prezydenta Zaleskiego, powołując się na dokument nominacji na następcę prezydenta RP na Uchodźstwie z 22 września 1971[4]. Przedstawiając się jako Prezydent Wolnej Polski na Wychodźstwie „zdymisjonował” w grudniu 1972 premiera rządu polskiego na uchodźstwie Alfreda Urbańskiego, powołanego przez prezydenta Stanisława Ostrowskiego i powołał własny „gabinet” kierowany przez nieznanego na emigracji pułkownika Sergiusza Pawła Ursyna-Szantyra.

Samozwańczy Prezydent Wolnej Polski na Wychodźstwie

Działał jako Prezydent Wolnej Polski na Wychodźstwie równolegle z rzeczywistymi prezydentami Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie aż do 1990, kiedy to oficjalnie według swej wypowiedzi przekazał „insygnia władzy prezydenckiej” (były nimi: Order Orła Białego W. Raczkiewicza i różne pieczęcie rządowe II RP, znajdujące się w siedzibie prawowitego Rządu na Wygnaniu na 43 Eaton Place w Londynie, do której Sokolnicki wstępu nie miał, a więc nie miał żadnych insygniów do przekazania) Lechowi Wałęsie. Akcja nie została uznana przez polski rząd po odzyskaniu suwerenności w 1989.

Jako samozwaniec tworzył własne „rządy polskie”, własnych „premierów” i „ministrów” działających równolegle z rządami polskimi na uchodźstwie. „Ministrem” w „gabinecie” popieranym przez Juliusza Nowinę-Sokolnickiego był ksiądz prałat Henryk Jankowski z Gdańska. Został on powołany w czerwcu 1989 na ministra stanu w „rządzie” Jana Alfreda Łokcikowskiego tytułowanego generałem broni.

19 stycznia 1983 Sokolnicki ogłosił „dekret”, w którym przetworzył Order Polonia Restituta w „zakon rycerski Rzeczypospolitej Polskiej” (Order of Chivalry of the Republic of Poland)[5], twierdząc że „istniał od stuleci” i nadając jego posiadaczom prawo używania tytułu Sir przed nazwiskiem.

W 1982 Juliusz Nowina-Sokolnicki powołał do życia honorową jednostkę militarną emigracji polskiej, nadając jej nazwę „Polska Niezależna Brygada Rezerwy”[6]. Korzystając z okazji istnienia takiej jednostki, Sokolnicki nadawał liczne tytuły oficerskie i generalskie. W 2008 formacja ta w dalszym ciągu prowadzi działalność (choć obecnie uniezależniła się od Sokolnickiego stając się naprawdę „Niezależną”potrzebne źródło).

„Rządy” powołane przez Juliusza Nowinę-Sokolnickiego

  • I rząd Sergiusza Ursyn-Szantyra od 30 grudnia 1972 do 5 marca 1973
  • II rząd Sergiusza Ursyn-Szantyra od 10 marca 1973 do 3 września 1974
  • III rząd Sergiusza Ursyn-Szantyra od 27 września 1974 do 18 stycznia 1976
  • rząd Zenona Janasiaka od 10 lutego 1976 do 4 kwietnia 1978
  • rząd Ryszarda Józefa Zawiszy od 26 kwietnia 1978 do 10 maja 1979
  • rząd Stanisława Zięby od 10 maja 1978 do 3 maja 1980
  • rząd Jana Zygmunta Sobolewskiego od 28 maja 1980 do 17 lutego 1981
  • I rząd Jana Libronta od 14 marca 1981 do 9 listopada 1983
  • II rząd Jana Libronta od 11 listopada 1983 do 1 czerwca 1984
  • III rząd Jana Libronta od 27 czerwca 1984 do 14 września 1985
  • I rząd Jana Alfreda Chanerley-Łokcikowskiego od 11 listopada 1985 do 17 czerwca 1989
  • II rząd Jana Alfreda Chanerley-Łokcikowskiego od 18 czerwca 1989 do 5 lutego 1990
  • III Rząd Jana Alfreda Chanerley-Łokcikowskiego od 10 lutego 1990 do 22 grudnia 1990

„Rządy” te jako powołane poza strukturą legalną władz konstytucyjnych RP nie były szerzej uznawane, jako de iure i de facto ośrodki władzy konstytucyjnej RP na uchodźstwie. Nie znalazły większego uznania ani w kręgach niepodległościowo-emigracyjnych, ani w strukturach niepodległościowo-opozycyjnych w kraju.

Nominacje generalskie

Otrzymali je:

Samozwańcze tytuły zakonne

W 1990 Juliusz Nowina-Sokolnicki uważając się samozwańczo za VIII Wielkiego Mistrza Prywatnego Orderu Świętego Stanisława zajął się nadawaniem tego orderu w Polsce i za granicą (wskrzeszonego przez Sokolnickiego podczas samozwańczego sprawowania urzędu Prezydenta Wolnej Polski)[11]. W latach 70. Juliusz Nowina-Sokolnicki zaczął tytułować się polskim hrabią; używał też tytułu księcia otrzymanego od samozwańczych władców: księcia Augusta von Hohenstaufa i potwierdzonego przez samozwańczego księcia Burgundii, niejakiego Karla Friedricha von Deutschland[12].

W latach 90. XX wieku jako Przeor na Polskę Najwyższego Zakonu Rycerskiego Świątyni Jerozolimskiej (OSMTH-IFA) podjął starania na rzecz utworzenia polskiej gałęzi OSMTH. Wkrótce jednak z uwagi na niesubordynację wobec wielkiego mistrza i próbę powołania swojej własnej obediencji Templum został wykluczony z Zakonu.

Przed śmiercią wyznaczył Jana Zbigniewa Potockiego swoim następcą na urzędzie Wielkiego Mistrza Orderu Świętego Stanisławapotrzebne źródło, a 15 sierpnia 2009 również „następcą prezydenta Rzeczypospolitej”potrzebne źródło.

Stosunki rodzinne

Sokolnicki miał siedem kolejnych żon i sześcioro dzieci z żonami:[13]

  • z Anną Nowak (1914-1943) córkę Barbarę Daromiłę ur. 1943;
  • z Florence Amelią Rosling (1926-) córki Krystynę ur.1949, Elżbietę ur. 1950, Franciszkę ur. 1952 oraz syna Antoniego Zygmunta ur. 1954;
  • z Joyce Teresą Norton (1930-) syna Michała ur. 1958.

Przypisy

  1. ↑ Wiktor Ferfecki: Zmarł samozwańczy prezydent Polski (pol.). tvp.info, 2009-08-26. [dostęp 2010-04-29].
  2. ↑ Sokolnicki Juliusz, (w:) Who is Who w Polsce, 8 wydanie, 2009, część 2, s. 3038.
  3. ↑ Sokolnicki Juliusz, (w:) Who is Who w Polsce, 8 wydanie, 2009, część 2, s. 3038.
  4. ↑ Fotografia dokumentu nominacyjnego.
  5. ↑ Publikacja „rządu” Sokolnickiego, Information Bulletin of the Polish Government in Exile, January-February-March 1983, London 1983.
  6. ↑ Polish Independant Reserve Bridgade -PICTURES.
  7. ↑ "Mars" 13/2002, s.139.
  8. ↑ "Mars" 13/2002, s. 136.
  9. ↑ "Mars" 13/2002, s. 139.
  10. ↑ "Mars" 13/2002, s. 136.
  11. ↑ Wójtowicz N., Praemiando Incitat. Order Świętego Stanisława, Warszawa 2007, s. 113-129, ISBN 978-83-925702-0-2.
  12. ↑ News groups.
  13. ↑ Baza potomków Sejmu Wielkiego p. Minakowskiego.

Literatura

Robert Majka: Nieznany prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Juliusz Nowina-Sokolnicki, Wyd. WERS, Poznań, 2006, ISBN 9788389621412

Linki zewnętrzne