Kazimierz Romaniuk

Skocz do: nawigacji, szukaj
Kraj działania Polska Data i miejsce urodzenia 21 sierpnia 1927
Hołowienki biskup pomocniczy warszawski Okres sprawowania 1982–1992 biskup diecezjalny warszawsko-praski Okres sprawowania 1992–2004 Wyznanie katolickie Kościół rzymskokatolicki Prezbiterat 16 grudnia 1951 Nominacja biskupia 20 lutego 1982 Sakra biskupia 4 marca 1982

Kazimierz Romaniuk (ur. 21 sierpnia 1927 w Hołowienkach) – polski biskup rzymskokatolicki, profesor nauk biblijnych, biskup pomocniczy warszawski w latach 1982–1992, biskup diecezjalny warszawsko-praski w latach 1992–2004, od 2004 biskup senior diecezji warszawsko-praskiej.

Życiorys

Święcenia kapłańskie przyjął 16 grudnia 1951 w Warszawie z rąk abp. Stefana Wyszyńskiego. Był wikariuszem w Raszynie i Warszawie. Studia kontynuował w Rzymie i Jerozolimie. Był profesorem i od 1971 rektorem seminarium duchownego w Warszawie, wykładowcą na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i Akademii Teologii Katolickiej.

20 lutego 1982 został mianowany biskupem pomocniczym warszawskim i biskupem tytularnym Sica Veneria. Sakrę biskupią przyjął 4 marca 1982 z rąk kard. Józefa Glempa. 25 marca 1992 został mianowany pierwszym biskupem diecezjalnym nowo utworzonej diecezji warszawsko-praskiej. Ingres do katedry odbył 12 kwietnia 1992. Dokonał pierwszego samodzielnego tłumaczenia z języków oryginalnych na język polski Biblii zwanej Biblią Warszawsko-Praską. Po osiągnięciu wieku emerytalnego 26 sierpnia 2004 przekazał urząd swemu następcy.

Według zasobów archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej od 1980 był zarejestrowany jako kontakt operacyjny Służby Bezpieczeństwa, zdjęty z ewidencji 22 października 1987 z powodu braku możliwości operacyjnych. W czasie rozmów z funkcjonariuszami bezpieki miał przekazywać informacje o warszawskim wyższym seminarium duchownym (AIPN, 001134/3049). Romaniuk przyznał, że od 1970 lub 1971 spotykał się z funkcjonariuszem SB, od czasu gdy został rektorem seminarium. Utrzymywał je za wiedzą i zgodą księdza prymasa, a rozmowy dotyczyły spraw kleryków m.in. nielegalnego przekroczenia granicy, domniemanej obecności na tajnym zebraniu KOR-u. Utrzymuje, że nigdy nie proponowano mu żadnej współpracy i nigdy nie podpisał żadnego dokumentu[1].

Publikacje

Wybrane prace:

  • L'amour du Père et du Fils dans la sotériologie de saint Paul, Rzym 1961.
  • Wprowadzenie do krytyki tekstu Starego i Nowego Testamentu. Poznań-Warszawa-Lublin: Księgarnia św. Wojciecha, 1975, s. 169. 
  • Co to jest źródło Q?, ATK, Warszawa 1983.
  • Adelfós : idea braterstwa w Biblii, Niepokalanów 1992, ISBN 8385037586.
  • Małżeństwo i rodzina według Biblii, Wydawnictwo Sióstr Loretanek, Warszawa 1994, ISBN 8385013814.
  • Słownik teologii biblijnej. X. Léon-Dufour (red.), K. Romaniuk (tłum. i oprac.). Wyd. 4. Poznań: Pallottinum, 1994, s. 467-472. ISBN 83-7014-224-9. 
  • Eucharystia w przekazach biblijnych, Poznań 2005, ISBN 837014506X.
  • Ascetyczna lektura Nowego Testamentu, Poznań 2007, ISBN 8370145582.
  • Kapłaństwo w Piśmie Świętym Nowego Testamentu, wyd. 3, Kraków: Tyniec 2010, ISBN 9788373543157.

Przypisy

  1. ↑ J. Mysiakowska, Aparat represji wobec księdza Jerzego Popiełuszki 1982–1984, t. I, Instytut Pamięci Narodowej, Warszawa 2009, ss. 104–105, ISBN 978-83-7629-030-0.

Bibliografia

  • Nitecki P., Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999, Warszawa 2000, ISBN 83-211-1311-7.

Linki zewnętrzne