Kenzō Tange

Skocz do: nawigacji, szukaj
Pomnik-muzeum ofiar wojny w Chiran
Siedziba telewizji Fuji
Siedziba władz Tokio

Kenzō Tange (jap. 丹下健三 Tange Kenzō?, ur. 4 września 1913 w Sakai, zm. 22 marca 2005 w Tokio) – japoński architekt modernizmu i postmodernizmu, działający na całym świecie, laureat Nagrody Pritzkera w 1987.

Młodość

Dzieciństwo spędził w Imabari na wyspie Sikoku. Od 1935 studiował w Tokio, a w 1938 otrzymał nagrodę Tatsuno za swoją pracę dyplomową.

Swoją pracę rozpoczął w biurze Kunio Maekawy, byłego współpracownika Le Corbusiera. Od 1946 działał samodzielnie i pracował na Uniwersytecie Tokijskim.

Kariera

W latach 50. Kenzō Tange stał się znany dzięki swojemu projektowi Centrum Pokoju w Hiroshimie. Połączył tam prostotę stylu międzynarodowego ze zbieżnymi z nim tendencjami tradycyjnej architektury japońskiej. Wkrótce powstały w całej Japonii liczne ratusze, biurowce i hale sportowe jego projektu.

W 1960 przedstawił w swoim Planie dla Tokio pomysł niekonwencjonalnej rozbudowy stolicy ponad taflą wody Zatoki Tokijskiej. Ciasna przestrzeń stolicy miała zostać rozszerzona o sztuczne wyspy, mosty i pływające parkingi. Projekt ten miał znaczny wpływ na rozwój grupy Metabolism. Również projekt odbudowy zniszczonego w trzęsieniu ziemi miasta Skopje odziedziczył z niego pewne elementy.

Światową sławę zdobył Tange dzięki obiektom olimpiady w Tokio, pokazywanym przez telewizję na całym świecie, a także późniejszej wystawie światowej. Został też profesorem urbanistyki Uniwersytetu Tokijskiego. Tange budował w ponad 20 krajach, m.in. rozbudował pałac Saudów w Dżuddzie i muzeum w Minneapolis. W 1975 otrzymał niemieckie odznaczenie Pour le Mérite w dziedzinie nauki i sztuki, w 1980 Order Kultury, a w 1987 Nagrodę Pritzkera. Zmarł w 2005 na serce.

Główne dzieła

Projekty architektoniczne

Projekty urbanistyczne

Linki zewnętrzne