Nafta — ciekła frakcja ropy naftowej wrząca w granicach 170-250 °C, mająca gęstość 0,78–0,81 g/cm³. Żółtawa, palna ciecz o charakterystycznym zapachu, będąca mieszaniną węglowodorów, których cząsteczki zawierają 12–15 atomów węgla. Stosowana jako paliwo lotnicze (pod nazwą „kerozyna” lub „nafta lotnicza”), jako rozpuszczalnik oraz do celów kosmetycznych.

Historia

Jako pierwszy wyekstrahował ją z ropy naftowej i zbadał jej właściwości polski chemik Filip Walter^[1]. Nafta stała się towarem powszechnego użytku, gdy polski farmaceuta Ignacy Łukasiewicz skonstruował lampę naftową. Oświetlenie naftowe, obok oświetlenia gazowego, było głównym źródłem światła w budynkach, aż do upowszechnienia się elektryczności.

Współczesne zastosowania

Nafta jest częściowo przerabiana na benzynę i inne produkty w procesach krakingu i reformingu. Ponadto znalazła zastosowanie głównie jako paliwo do silników rakietowych (głównie w silnikach produkcji rosyjskiej i radzieckiej^{potrzebne źródło}), odrzutowych, turboodrzutowych, turbowałowych, turbośmigłowych i dziś już historycznych silnikach średnioprężnych. Z uwagi na niską liczbę cetanową i liczbę oktanową, jest nieprzydatna do zasilania silników zarówno o zapłonie iskrowym (benzynowych), jak i samoczynnym (wysokoprężnych – Diesla). Ponieważ jest paliwem znacznie tańszym od benzyny oraz oleju napędowego, jest stosowana w dużych ilościach w lotnictwie. Produkcja kerozyny jest relatywnie tania, ponieważ paliwo to powstaje praktycznie wyłącznie w procesie rektyfikacji ropy naftowej, bez dodatkowych procesów uszlachetniających, stosowanych przy produkcji innego rodzaju paliw.

Przypisy

Zobacz też

• Abraham Pineo Gesner
• Filip Walter
• Ignacy Łukasiewicz
• Szlak naftowy