Kim Dzong Il (kor. 김정일 ur. 16 lutego 1941 lub 1942 we Wiatskoje, zm. 17 grudnia 2011 w Pjongjangu) – przywódca Korei Północnej w latach 1994–2011. Był następcą swego ojca i założyciela KRLD, Kim Ir Sena po jego śmierci w 1994 roku. Był również sekretarzem generalnym Partii Pracy Korei, przewodniczącym Narodowej Komisji Obrony, a także marszałkiem i dowódcą Koreańskiej Armii Ludowej^[3].

Życiorys

Kim Dzong Il urodził się 16 lutego 1941 lub 1942 we wsi Wiatskoje k. Chabarowska w Związku Radzieckim, choć oficjalne biografie podają rok 1942 i lokalizują zdarzenie na górze Pektu-san w Korei Północnej^[4][5]. Według państwowej propagandy w chwili jego urodzin, mimo iż była sroga zima, na górze "zakwitły kwiaty, a ptaki mówiły ludzkim głosem". Prawdopodobnie zmiana daty rocznej wynikała z chęci dopasowania jej do roku 1912, gdy urodził się jego ojciec. W efekcie możliwe było równoczesne świętowanie okrągłych rocznic urodzin obu przywódców^[6].

Podczas wojny koreańskiej został dla bezpieczeństwa wysłany przez ojca do Mandżurii. Dwa lata uczył się w szkole pilotów w NRD, a w 1963 ukończył Uniwersytet Kim Ir Sena.

Zajmował wiele mniej znaczących stanowisk w Partii Pracy Korei, a następnie został sekretarzem swojego ojca, z którym blisko współpracował podczas czystki w szeregach partii (1967). We wrześniu 1973 mianowano go sekretarzem partyjnym ds. organizacji i agitacji politycznej. W październiku 1980 jego ojciec włączył Kim Dzong Ila do kultu własnej osoby i wyznaczył na swojego następcę. Od tej chwili występował jako Umiłowany Przywódca, w odróżnieniu od swojego ojca, Wielkiego Wodza. Kontynuował rozwijanie nakreślonych przez Kim Ir Sena idei Dżucze w licznych publikacjach o charakterze filozoficzno-ideologiczno-propagandowym. W latach 1990–1991 Kim był zwierzchnikiem koreańskich sił zbrojnych oraz sprawował najwyższe funkcje w Komitecie Centralnym, Biurze Politycznym i Sekretariacie partii.

Przywódca Korei Północnej

W lipcu 1994 Kim Ir Sen zmarł na atak serca – Kim Dzong Il został faktycznym przywódcą Korei Północnej. Jednak fakt, że w kolejnych latach nie przyjął oficjalnych tytułów swojego ojca (który w 1998 został ogłoszony Wiecznym Prezydentem), może świadczyć o tym, że miał trudności w umocnieniu swojej władzy. Kim Dzong Il objął jeszcze w 1993 funkcję Przewodniczącego Narodowej Komisji Obrony stanowiącej (według Konstytucji z 1998 r.) "najwyższe stanowisko w państwie". Szefem partii komunistycznej został dopiero w październiku 1997 r.

W czasie swych rządów złożył kilka wizyt zagranicznych:

• W Rosji we wrześniu 2001 spotkał się z prezydentem Władimirem Putinem
• W Chinach:
  • w maju 2010 rozmawiał z chińskimi przywódcami, w tym z prezydentem Hu Jintao^[7]
  • ponownie w sierpniu 2010 wraz z synem Kim Dzong Unem^[8]
  • w maju 2011 w rocznicę podpisania traktatu o przyjaźni miedzy KRLD a ChRL^[9]
• W Rosji w sierpniu 2011 rozmawiał z Dmitrijem Miedwiediewem^[10]

Obraz propagandowy

W propagandzie państwowej Kim Dzong Il jest przedstawiany jako wybitny generał, ale – w przeciwieństwie do swojego ojca – nie jako niedościgniony mistrz wszystkich sfer życia publicznego. Takie rozwiązanie było koniecznie z uwagi na panujący w kraju kryzys gospodarczy i głód, które dało się wytłumaczyć wyłącznie konfrontacją ze Stanami Zjednoczonymi i koniecznością skupienia przez Kim Dzong Ila wszystkich wysiłków na obronie państwa. Zdaniem B.R. Myersa, amerykańskiego specjalisty od ideologii północnokoreańskiej kryzys jądrowy wyposażył go w jego własny mit o ocaleniu narodu^[11]. Zarazem jednak w propagandzie Drogi przywódca jawi się jako bardziej ludzki i podatny na zranienie niż Kim Ir Sen, a więc stanowi bardziej przekonujące ucieleśnienie rasy koreańskiej^[12].

Pogłoski o śmierci

29 maja 2008 podano w mediach^[13] informację, jakoby Kim Dzong Il mógł zostać zastrzelony 26 maja między 7 a 8 rano czasu lokalnego, podczas "spotkania z robotnikami" w jednym z południowych rejonów kraju (Hamgyŏng Południowy). Północnokoreańskie źródła rządowe zaprzeczały tym doniesieniom, jak i nie potwierdzało ich Ministerstwo ds. Zjednoczenia w Korei Południowej. Pogłoski potwierdzać miały rzekomo źródła chińskie^[14].

7 września 2008 niektóre gazety podały informację^[15], że Kim Dzong Il nie żyje od 2003 r., a od tamtej pory jego rolę przejął sobowtór.

Śmierć

 Osobny artykuł: Śmierć i pogrzeb Kim Dzong Ila.

Media północnokoreańskie ogłosiły śmierć Kim Dzong Ila 19 grudnia 2011^[16]. Spikerka telewizyjna poinformowała, że powodem śmierci było fizyczne i psychiczne wyczerpanie organizmu. Poinformowano również, iż zgon nastąpił dwa dni wcześniej podczas jazdy pociągiem, gdzie przywódca Korei Północnej miał rozległy zawał serca^[17]. 19 grudnia 2011 "Wielkim Następcą" zmarłego Kim Dzong Ila został ogłoszony Kim Dzong Un, który stanął również na czele komitetu pogrzebowego liczącego 232 osoby^[18][19].

Życie prywatne

Był prawdopodobnie trzy razy żonaty. Z drugą żoną miał syna Kim Jong-nama (ur. ok. 1971). Następnie poślubił tancerkę i piosenkarkę Ko Jung Hi, urodzoną w 1953 roku, a zmarłą – według nieoficjalnych informacji – 13 sierpnia 2004 roku na zawał serca podczas kuracji raka piersi. Z trzecią żoną Kim Dzong Il miał dwóch synów: Kim Jong-chula (ur. 1981) i Kim Dzong Una (ur. 1983). Miał trzech braci: Kim Pyong Ila, Kim Man Ila i Chang Sung-taeka oraz siostrę Kim Kiong Hui.

Finanse

Według The Sunday Telegraph Kim Dzong Il miał zgromadzone 4 mld USD w depozycie w bankach europejskich, na wypadek konieczności ucieczki z Korei Północnej. Magazyn poinformował również, że większość tych banków znajduje się w Luksemburgu^[20].

Genealogia

Przypisy

Bibliografia

• Brian Reynolds Myers, Najczystsza rasa. Propaganda Korei Północnej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011, s. 96, ISBN 978-83-01-16589-5