Końcówka fleksyjna – morfem końcowy wyrazu w językach fleksyjnych, podlegający wymianie w drodze koniugacji lub deklinacji. Określa funkcję składniową wyrazu w wypowiedzeniu. Końcówka fleksyjna, w odróżnieniu od luźnych sufiksów w językach aglutynacyjnych, bardzo często określa kilka kategorii gramatycznych jednocześnie. Przykładowo końcówka -ę w wyrazie idę wyraża pierwszą osobę, liczbę pojedynczą i czas teraźniejszy (por. tur. geliyorum, gdzie -iyor oznacza czas teraźniejszy, a -um pierwszą osobę).

Końcówka w rzeczowniku

Aby uzyskać końcówkę i temat najprościej jest odmienić rzeczownik przez przypadki, np.

• M instrukcj | a
• D instrukcji | końcówka zerowa (0) (ponieważ litery i nie można oddzielić od tematu)
• C instrukcji | 0
• B instrukcj | ę
• N z instrukcj | ą
• Msc o instrukcji | 0
• W instrukcj | o

Końcówka jest zmieniającą się częścią wyrazu (oddzieloną znakiem "|"). Wyjątkiem są oboczności tematyczne.

Zobacz też

• temat wyrazu
• przyrostek
• postfiks