Kodeks Baltazara Behema
Kodeks Baltazara Behema – pochodzący z początku XVI wieku kartulariusz, zawierający przywileje i statuty miasta Krakowa oraz roty przysiąg i ustawy cechów krakowskich.
Został zapisany gotycką majuskułą w jednej kolumnie w trzech językach: polskim, łacińskim i niemieckim z inicjatywy notariusza miejskiego Baltazara Behema. Tekst kodeksu obejmuje 372 kart formatu 32,7 x 24,3 cm i udekorowany jest 27 barwnymi miniaturami niezidentyfikowanego artysty, w większości ukazującymi dzień powszedni rzemieślników i kupców Krakowa. W 1880 został wyposażony w oprawę z gładkiej skóry i srebrne okucia.
Historia
Spisany w 1505, do roku 1825 znajdował się w Ratuszu Krakowskim. W 1939 roku został zbadany przez niemieckich naukowców w Berlinie, skąd później trafił na Wawel. W 1944 został skradziony i wywieziony do Niemiec, przez gubernatora Hansa Franka. W 1945 odnaleziony przez wojska amerykańskie, został przekazany rodzinie Estreicherów. 30 kwietnia 1946 roku wraz z Ołtarzem Mariackim wrócił do Krakowa. Obecnie znajduje się w Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie.