Lenno (łac. feudum) – w ustroju lennym dobro będące przedmiotem kontraktu lennego, tj. nadawane przez seniora wasalowi w użytkowanie i pobieranie części pożytków w zamian za wsparcie militarne lub finansowe. Później przez lenno rozumiano całość stosunków pomiędzy seniorem a wasalem typowych dla feudalizmu. W Europie instytucja ta wywodzi się z połączenia wczesnośredniowiecznych beneficjum i komendacji^[1].

W Bizancjum lenno nosiło nazwę pronoia.^{potrzebne źródło}. W feudalizmie japońskim lenno nazywane było han 藩^{potrzebne źródło}. Czeskie léno, dolnoniemiecki len czy polskie lenno wywodzą się od wyrazu Lehen występującego w języku staro-wysoko niemieckim i oznaczającego pierwotnie dzierżawę ziemi^[2]. Przedmiotem lenna była z reguły nieruchomość, choć także urząd lub renta feudalna.

Historia

W historii wiele państw europejskich miało swoje lenna – terytoria podległe.

• Polska posiadała lenna: Mołdawia (XV w.), Prusy Książęce 1526–1657, Kurlandia i Semigalia 1562–1795, Ziemia lęborsko-bytowska 1526–1772 (od 1657 praktycznie posiadłość Brandenburgii).
• Francja: Flandria, Burgundia
• Imperium osmańskie podporządkowało sobie jako lenna następujące państwa: Wołoszczyzna, Siedmiogród, Mołdawia, Algieria, Tunezja oraz Chanat krymski.

Współczesność

• Andora – do 1991 stanowiła formalnie lenno Francji i biskupa hiszpańskiego miasta La Seu d'Urgell. Obecnie jest suwerennym państwem pod zwierzchnictwem obydwu tych podmiotów (współksiążąt).
• Sark – wyspa należąca do archipelagu Wysp Normandzkich, praktycznie jedyne współczesne lenno na świecie. Sark jest dependencją i administracyjnie częścią Baliwatu Guernsey (który sam jest z kolei dependencją Korony Brytyjskiej); i jest feudalną monarchią dziedziczną pod władzą seniora, uznając zwierzchność króla Anglii jako wasala, któremu płacony jest symboliczny trybut.

Zobacz też

• Hołd lenny

Przypisy

Bibliografia

• Michał Sczaniecki: Powszechna historia państwa i prawa. Warszawa: LexisNexis, 2003, s. 77. ISBN 83-7334-030-0.