Leo Beenhakker
Leo Beenhakker (ur. 2 sierpnia 1942 w Rotterdamie) – były holenderski piłkarz, trener piłkarski.
Jako piłkarz grywał w amatorskich klubach – Tediro Rotterdam, Xerxes Rotterdam oraz Zwart Witt 28. W połowie lat 60. rozpoczął karierę szkoleniową. Przez wiele lat był pierwszym asystentem Rinusa Michelsa, trenera reprezentacji Holandii, a dwukrotnie – w latach 1985-86 i podczas Mundialu 1990 – pełnił obowiązki selekcjonera Pomarańczowych. Pracował w Europie, Azji i Ameryce Północnej. Zdobył po trzy tytuły mistrza Holandii (dwa z Ajaksem Amsterdam i jeden z Feyenoordem) oraz Hiszpanii (wszystkie z Realem Madryt). Od 2004 do 2006 roku prowadził drużynę narodową Trynidadu i Tobago, którą, jako pierwszy szkoleniowiec w historii, wprowadził do finałów mistrzostw świata. Od 11 lipca 2006 roku do 17 września 2009 był selekcjonerem reprezentacji Polski.
Kariera szkoleniowa
Dwukrotnie pełnił obowiązki selekcjonera reprezentacji Holandii. W latach 1985-1986 zastępował chorego Rinusa Michelsa i w tym czasie reprezentacja nie zakwalifikowała się na Mundial w 1986. W 1990 roku objął stery drużyny narodowej na kilka tygodni przed mistrzostwami, kiedy na wniosek zawodników zwolniono Thijsa Libregtsa. Prowadzona przez niego drużyna zdołała wyjść z grupy remisując kolejno z Egiptem, Anglią i Irlandią, by w 1/8 finału przegrać z Niemcami.
Osiągał sukcesy w Realu Madryt, Ajaksie Amsterdam oraz Feyenoordzie Rotterdam (gdzie w latach 1997-2000 był trenerem Jerzego Dudka i Tomasza Rząsy).
Przez krótki okres od listopada 1993 do lutego 1994 prowadził drużynę narodową Arabii Saudyjskiej.
W listopadzie 2005 roku po wygraniu dwumeczu barażowego z Bahrajnem wprowadził po raz pierwszy w historii reprezentację Trynidadu i Tobago do finałów mistrzostw świata. W Niemczech debiutant zdobył jeden punkt (0:0 ze Szwecją, 0:2 z Anglią i 0:2 z Paragwajem) i zajął ostatnie miejsce w grupie.
Po Mundialu 2006 otrzymał propozycje prowadzenia drużyn narodowych Arabii Saudyjskiej, Australii, Polski oraz kilku zespołów z ligi rosyjskiej.
11 lipca 2006 objął stanowisko selekcjonera reprezentacji Polski. Był siódmym w historii zagranicznym selekcjonerem polskiej drużyny narodowej i pierwszym, który wywalczył z nią awans do mistrzostw Europy. Podczas turnieju finałowego w Austrii i Szwajcarii w 2008 prowadzona przez niego reprezentacja przegrała z Niemcami i Chorwacją oraz zremisowała z Austrią, kończąc udział w imprezie na fazie grupowej.
5 maja 2007 roku po rezygnacji Erwina Koemana tymczasowo pełnił obowiązki pierwszego trenera Feyenoordu Rotterdam.
13 lutego 2009 roku został technicznym konsultantem Feyenoordu Rotterdam. Zrobił to wbrew stanowisku prezesa PZPN Grzegorza Laty, który nie wyraził zgody na objęcie tej funkcji przez szkoleniowca[2][3].
Pracę selekcjonera reprezentacji Polski stracił 17 września 2009[4].
Po odejściu jako trener reprezentacji Polski w 2009 r. został dyrektorem technicznym Feyenoordu Rotterdam. W klubie pełnił funkcję do 24 stycznia 2011 r.
Od 29 lipca 2011 roku jest dyrektorem sportowym klubu Újpest Budapeszt[5].
Sukcesy szkoleniowe
- mistrzostwo Holandii 1980 i 1990 z Ajaksem Amsterdam
- mistrzostwo Holandii 1999 i Superpuchar Holandii 2000 z Feyenoordem Rotterdam
- mistrzostwo Hiszpanii 1987, 1988 i 1989, Puchar Hiszpanii 1989 oraz trzykrotnie półfinał Pucharu Mistrzów z Realem Madryt
- 1/8 finału Mundialu 1990 z reprezentacją Holandii
- awans do Mundialu 2006 i start w tym turnieju (faza grupowa) z reprezentacją Trynidadu i Tobago
- awans do Euro 2008 i start w tym turnieju (faza grupowa) z reprezentacją Polski
Nagrody i wyróżnienia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2008)[6].
- "Człowiek Roku 2007" tygodnika Wprost[7].
- Super Wiktor 2007 za całokształt osiągnięć