Pełna nazwa Liverpool Football Club Przydomek The Reds (Czerwoni) Barwy czerwone Data założenia 3 czerwca 1892 (przez Johna Houldinga) Liga Barclays Premier League Debiut w najwyższej lidze 1894 Adres Liverpool Football Club
Anfield Road
Liverpool
Merseyside
L4 OTH Stadion Anfield Właściciel Fenway Sports Group (FSG) Prezes Tom Werner Trener wakat Multimedia w Wikimedia Commons Strona internetowa

Liverpool Football Club (wym. [ˈlɪvərˌpul]) – zawodowy angielski klub piłkarski z siedzibą w Liverpoolu. W sezonie 2012/2013 gra w Barclays Premier League. Jest to jeden z najbardziej utytułowanych klubów w Anglii, 18-krotnie zostawał mistrzem Anglii, 7-krotnie zdobywał Puchar Anglii oraz 8-krotnie Puchar Ligi Angielskiej. Ponadto pięciokrotnie wygrywał rozgrywki Pucharu Europy/Ligi Mistrzów, co jest najlepszym osiągnięciem wśród angielskich klubów. Pod względem liczby tryumfów w Pucharze Europy/Lidze Mistrzów ustępuje jedynie Realowi Madryt (9) i AC Milanowi (7).

Liverpool F.C. został założony w 1892 roku. Od 1900 do 1947 roku pięć razy został mistrzem Anglii. Pod koniec lat 50. przez kilka lat grał na drugim szczeblu rozgrywkowym i do czasu zatrudnienia Billa Shankly'ego w 1959 roku nie awansował do pierwszej ligi. Klub tradycyjnie grał w strojach czerwono-białych, jednak w latach 60. usunięto barwę białą.

Pod wodzą Shankly'ego Liverpool trzykrotnie wygrywał rozgrywki ligowe, dwa razy zdobył Puchar Anglii oraz jeden raz Puchar UEFA; było to pierwsze europejskie trofeum dla zespołu. Od 1977 do 1984 roku czterokrotnie wygrał Puchar Europy. W latach 90. zespół miał spadek formy, jednak w roku 2001 zdobył małą potrójną koronę, zaś cztery lata później wygrał rozgrywki Ligi Mistrzów.

Zamieszki na Heysel otoczyły klub ponurą sławą; 39 kibiców Juventusu zostało przygniecionych przez ścianę, która zawaliła się z powodu naporu tłumu. Cztery lata później wydarzyła się inna tragedia. Na stadionie Hillsborough 96 fanów Liverpoolu zostało przygniecionych przez inne osoby. Z tego powodu do herbu klubu zostały dodane dwa płomienie. Obydwie katastrofy miały duże znaczenie zarówno dla angielskiej, jak i europejskiej piłki nożnej.

Od czasu założenia Liverpool F.C. swoje mecze domowe rozgrywa na Anfield, jednak rozważa przenosiny na Stanley Park. Budowa nowego stadionu została wstrzymana z powodu problemów finansowych, jednak obecni właściciele Liverpoolu mają wkrótce podjąć decyzję w sprawie budowy nowego obiektu. Liverpool ma wielu kibiców na całym świecie. Lokalnym rywalem Liverpoolu jest Everton. Mecze pomiędzy tymi klubami nazywane są derbami Liverpoolu bądź też derbami Merseyside i zawsze wywołują sporo emocji wśród kibiców obu zespołów.

Drużyna bywa często, szczególnie w Polsce, mylnie określana jako FC Liverpool, podczas gdy pełna nazwa drużyny brzmi Liverpool Football Club, a więc Liverpool FC.

Historia

Początki i pierwsze sukcesy

Obecny stadion Liverpoolu – Anfield – początkowo był używany jako stadion drugiego klubu z Liverpoolu – Evertonu, założonego w 1878 roku. The Tofees grali na nim od 1884 roku, wynajmując go od właścicieli ziemi na której się znajdował. W 1891 roku jeden z dotychczasowych najemców Anfield, John Houlding, wykupił całość praw do stadionu, i zażądał od Evertonu zwiększenia czynszu ze 100 funtów do 250. Właściciele Evertonu odmówili i szybko przenieśli się na oddalony o około jedną milę od Anfield drugi stadion – Goodison Park. Nie przeniósł się jednak cały zespół. W Evertonie doszło do rozłamu i na stadionie postanowiło zostać trzech piłkarzy. Mając stadion i zalążek składu John Houlding stworzył własną drużynę. 15 marca 1892 roku powstał Liverpool Football Club. Początkowo, uważając się niejako za spadkobiercę Evertonu nowy klub przyjął nazwę Everton Athletic (pełna nazwa to Everton F.C. and Athletic Grounds), jednak Football Association odmówiło zarejestrowania tak nazwanego klubu. Wówczas zmieniono nazwę na Liverpool F.C.

Pierwszym dyrektorem klubu, a jednocześnie współtrenerem mianowano Johna McKennę, który natychmiast sprowadził na Anfield trzynastu szkockich zawodowców. Na sezon 1893/1894 klub wybrano do uczestnictwa w angielskiej Second Division. Liverpool wygrał niepokonany ligę i awansował do First Division. W 1896 roku menadżerem The Reds został pierwszy z największych w historii zespołu trener, Anglik Tom Watson, który pracował w klubie aż do roku 1915 i zawieszenia rozgrywek na czas trwania pierwszej wojny światowej. Pod wodzą Watsona Liverpool zdobył swoje dwa pierwsze mistrzostwa – w latach 1901 i 1906 – a w 1914 dotarł do swojego pierwszego finału Pucharu Anglii, którego jednak wówczas nie zdobył.

Po pierwszej wojnie światowej menadżerem został David Ashworth, a kapitanem reprezentant Anglii, obrońca Ephraim Longworth. Liverpool zdobył wówczas dwa tytuły z rzędu – sezony 1921/1922 i 1922/1923. Jednak na tym dobra passa klubu z Anfield skończyła się. Na kolejne mistrzostwo czekano aż ćwierć wieku i dopiero po kolejnej wojnie, w 1947 roku puchar znowu powędrował do Czerwonych. Jak dotąd jest to najdłuższy w historii klubu okres bez mistrzostwa Anglii. Jak się okazało rok 1947 był ostatnim wzlotem przed największym w historii Liverpoolu upadkiem i w 1954 roku klub spadł do niższej klasy rozgrywek.

Bill Shankly

W 1959 klub objął Bill Shankly, uważany za najlepszego trenera w historii Liverpoolu, a przez wielu za najlepszego w historii wyspiarskiej piłki. Już pierwszy rok jego pracy oznaczał rewolucję – zwolnienie niemal całego dotychczasowego składu i budowę nowego. W swoim trzecim sezonie jako menadżera ponownie wprowadził Liverpool do pierwszej ligi, z której już nie miał spaść.

Kolejne lata przyniosły "nowemu" Liverpoolowi sukcesy. W 1964 roku byli mistrzami ligi. Sukces powtórzyli w 1966, w międzyczasie zdobywając pierwszy w historii klubu Puchar Anglii, pokonując w finale Leeds United 2-1.

Gdy Shankly obejmował klub, drużyna była w drugiej lidze. Po dziesięciu latach jego pracy Liverpool wchodził w lata siedemdziesiąte jako najsilniejszy angielski zespół. W 1973 Liverpoolczycy zdobyli dwa trofea, kolejne mistrzostwo, oraz swój pierwszy europejski puchar – Puchar UEFA. W 1974 drugi raz po Puchar Anglii. Po tym sukcesie Bill Shankly zrezygnował z posady i zakończył swoją karierę menadżera. Kibice klubu do dziś pamiętają go nie tylko jako wspaniałego trenera, budowniczego potęgi The Reds, ale też za jego liczne wypowiedzi i szczere oddanie całemu klubowi. Słynne są zwłaszcza trzy jego powiedzenia:

• • W Liverpoolu są dwie wielkie drużyny: Liverpool i jego rezerwy.
  • Jesteś tak dobry jak twój ostatni mecz.
  • Niektórzy ludzie uważają, że piłka nożna to sprawa życia lub śmierci, smuci mnie taka postawa. Zapewniam Cię, że to coś dużo, dużo ważniejszego^[1].

Bob Paisley

Kolejnym menadżerem Liverpoolu został dotychczasowy asystent Billa Shankly'ego, Bob Paisley. Prowadził klub przez dziewięć sezonów i jak się okazało dorównał swojemu wielkiemu poprzednikowi. Kontynuował jego pracę i pod jego wodzą Liverpool zdobył w sumie 21 trofeów, w tym trzy razy Puchar Europy, raz Puchar UEFA, sześć razy mistrzostwo Anglii i trzy razy Puchar Ligi Angielskiej.

W roku 1976 Liverpool zdobył swój drugi Puchar UEFA, ale miało się okazać, że jest to jedynie wstęp do największych sukcesów. W 1977 The Reds zdobyli swój pierwszy Puchar Europy, pokonując w finale rozegranym w Rzymie Borussię Mönchengladbach 3-1. Największą gwiazdą ówczesnej drużyny był dwukrotnie wybierany najlepszym piłkarzem Europy Kevin Keegan. Jeżeli po tym sukcesie wielu wydawało się, że jest jednorazowy, musieli wkrótce przyznać się do pomyłki. Co prawda po tym sukcesie sprzedano do Hamburgera SV Kevina Keegana, lecz na jego miejsce sprowadzono z Celtiku Kenny'ego Dalglisha, dzisiaj przez wielu uważanego za najlepszego w historii gracza The Reds. Z Dalglishem w składzie Liverpool obronił Puchar Mistrzów, w finale na Wembley zwyciężając 1-0 Club Brugge. Te dwa zwycięstwa były początkiem dominacji angielskich klubów na Starym Kontynencie, które w latach 1977/1984 zdobyły siedem z ośmiu pucharów Europy (oprócz Liverpoolu dwukrotnie Nottingham Forest F.C. – 1979 i 1980 – a raz Aston Villa F.C. w 1982). W 1981 roku Liverpool zdobył swój trzeci Puchar Europy. W finale pokonał Real Madryt 1-0.

Także w rodzimej lidze Liverpool był najmocniejszym klubem, zdobywając za rządów Paisleya tytuły w latach 1976, 1977, 1979, 1980, 1982, 1983, a także Puchar Ligi w latach od 1981 do 1983. Swoją pracę Bob Paisley zakończył w 1983 roku zwycięstwem w lidze angielskiej i pucharze ligi. Do dzisiaj jest jedynym w historii trenerem, który trzykrotnie sięgał po najważniejsze klubowe trofeum w Europie, Ligę Mistrzów.

Tragedia na Heysel

 Osobny artykuł: Zamieszki na Heysel.

Tak jak dziewięć lat wcześniej po Billu Shanklym posadę menadżera obejmował jego dotychczasowy asystent, Bob Paisley, tak samo w 1983 roku menadżerem został asystent Paisleya, Joe Fagan. 63-letni trener zaczął pracę od wielkiego sukcesu – Liverpool został pierwszym angielskim klubem, który zdobył trzy ważne trofea w jednym sezonie. Sezon 1983/1984 zakończył mając na koncie Puchar Europy, mistrzostwo kraju i Puchar Ligi. W drużynie Fagana pojawiła się już nowa gwiazda światowej piłki, kupiona kilka lat wcześniej przez Paisleya. Był to Walijczyk Ian Rush, który przez kilka lat tworzył wspaniały duet napastników z Dalglishem. Dzisiaj niektórzy sądzą, że ich współpraca jest wzorem do naśladowania dla młodych napastników.

Chociaż kariera Fagana jako menadżera zaczęła się wspaniale, miał zostać na stanowisku jedynie przez dwa sezony, i zakończyła się tragedią. W 1985 roku The Reds dotarli do swojego piątego finału Pucharu Europy. Miał on zostać rozegrany na Stadionie Heysel w Brukseli. Przeciwnikiem wyspiarzy był Juventus. Jednak przed rozpoczęciem meczu doszło do tragedii spowodowanej przez angielskich chuliganów, którzy doprowadzili do zawalenia się muru oddzielającego ich sektory od sektorów włoskich kibiców. Zginęło wówczas trzydziestu dziewięciu kibiców Starej Damy. Mimo to finał został rozegrany. Jedyną bramkę strzelił z rzutu karnego Michel Platini.

Poważne konsekwencje miały miejsce po meczu. UEFA wykluczyła wówczas wszystkie angielskie kluby z rozgrywek pucharowych. Zarówno Liverpool, jak i wszystkie inne kluby, w tym między innymi nowego mistrza Anglii – Everton F.C. – i wszelkie inne zespoły. Przez sześć lat nie mogli występować w europejskich rozgrywkach. Był to ogromny cios dla angielskiego futbolu. Z najsilniejszej wówczas ligi świata odeszło wielu świetnych piłkarzy – np. Gary Lineker przeszedł z Evertonu do FC Barcelony. Angielskie kluby po zakazie musiały długo odbudowywać swą siłę.

Zmierzch potęgi

W 1985 roku Kenny Dalglish, już kończący karierę, objął posadę menadżera klubu. Pod jego wodzą klub zdobył trzy mistrzostwa i dwa Puchary Anglii. Już w sezonie 1985/1986 odzyskano, kosztem lokalnego rywala, Evertonu, mistrzostwo, a w finale Pucharu Anglii pokonano The Tofees 3-1. Jednak sukcesy Liverpoolu pod wodzą Dalglisha i tym razem zostały przyćmione przez tragedię. 15 kwietnia 1989 roku miał się odbyć półfinał Pucharu Anglii pomiędzy drużynami: Liverpoolu i Nottingham Forest. Na stadionie Hillsborough w Sheffield doszło do wielkiej tragedii. Setki fanów Liverpoolu zostały w trakcie spotkania stratowane. Zginęło wówczas dziewięćdziesięciu sześciu fanów klubu. Śledztwo wykazało, że stało się to z powodu przeludnienia stadionu i słabej kontroli policji nad tłumem. W 1990 roku Liverpool zdobył ostatnie jak dotąd mistrzostwo Anglii. W 1991 roku nowym menadżerem został inny były gwiazdor Liverpoolu, Graeme Souness. Pomimo zdobycia Pucharu Anglii w 1992 roku nie były to już dobre czasy dla klubu. W sezonie 1993/1994 klub sensacyjnie odpadł z Pucharu Anglii przegrywając z Bristol City. Władzę w klubie przejął wówczas inny członek dawnego sztabu szkoleniowego z lat 80., Roy Evans.

Odbudowa

Royowi Evansowi nie udało się odbudować potęgi. Co prawda klub poprawił swoje wyniki w lidze, jednak za jego kadencji nigdy nie znalazł się powyżej trzeciego miejsca w lidze. Udało się jednak wypromować nowe pokolenie piłkarzy. Na miejsce starzejących się dawnych gwiazdorów, kończących karierę Iana Rusha i Johna Barnesa, przyszli młodzi wychowankowie klubu Robbie Fowler, Steve McManaman i Jamie Redknapp. Jednak inni zawodnicy nie dorównywali im umiejętnościami. Jedynym sukcesem klubu prowadzonego przez Evansa był Puchar Ligi w 1995.

W sezonie 1998/1999 zarząd postanowił wprowadzić zmiany. Zatrudniono byłego trenera reprezentacji Francji, Gérarda Houllier, aby stworzył duet menadżerski z Evansem. Współpraca jednak nie układała się i po zaledwie kilku miesiącach stary menadżer zrezygnował z posady. Zaczęła się nowa era.

Zespół kontrolowali menadżer Houlier i jego asystent, były zawodnik The Reds Phil Thompson i początkowo działało to wspaniale. Sezon 2000/2001 był najlepszym od wielu lat. Liverpool zdobył Puchar UEFA, Anglii oraz Ligi Angielskiej. W kolejnym sezonie przyszło wicemistrzostwo kraju. Do drużyny wprowadzili się znakomicie kolejni wychowankowie – Michael Owen, Steven Gerrard i Jamie Carragher. Wydawało się, że klub jest na najlepszej drodze do odzyskania dominacji w Anglii. Jednak później wszystko się zacięło. Houlier nie miał pomysłu na grę Liverpoolu, zespół nie miał własnego stylu, grał mało efektowną, a co gorsza coraz mniej skuteczną piłkę. Kolejni sprowadzani piłkarze okazywali się nie spełniać oczekiwań. Ostatnim trofeum Houliera był Puchar Ligi w 2003. Po kompletnie nieudanym sezonie 2003/2004 znienawidzony już przez kibiców, a nawet przez wielu piłkarzy, Francuz został zwolniony.

Rafa Benítez i "rafalucja"

Na miejsce Houliera zatrudniono uważanego za najlepszego trenera w Hiszpanii Rafaela Beníteza. Pracując w latach 2001-2004 w Valencii, zdobył z klubem dwukrotnie mistrzostwo kraju oraz Puchar UEFA. Były to pierwsze wielkie sukcesy tego klubu od blisko ćwierć wieku.

Swoją pracę zaczął od zapowiedzi zdobycia mistrzostwa w ciągu trzech sezonów i poważnej przebudowy składu, zwanej niekiedy "Rafalucją", Z zespołem pożegnało się wielu piłkarzy Houliera, w tym El Hadji Diouf, Bruno Cheyrou, Salif Diao, Stephane Henchoz i wielu innych. Na ich miejsce przychodzili głównie Hiszpanie, na czele z Xabim Alonso i Luisem Garcíą. Nowy trener zaczął budowę drużyny od defensywy. Już po krótkim okresie jego pracy obrona spisywała się bardzo dobrze, czego nie można było powiedzieć o ataku. Po niespodziewanym odejściu Owena do Realu Madryt pozostali gracze na czele z Milanem Barošem często zawodzili, a Djibril Cissé po złamaniu nogi przez większość sezonu nie był w stanie grać. Niewypałem okazało się sprowadzenie Fernando Morientesa. Zaskakujące były jednak efekty takiego stylu gry. W Premiership Liverpool zajął dopiero piąte miejsce, grając bardzo nierówno przez cały sezon. Natomiast w Lidze Mistrzów była to zupełnie inna drużyna.

Uważany za przeciętny zespół Liverpool niespodziewanie pokonywał teoretycznie mocniejsze zespoły. Po wyjściu z grupy z łatwością pokonał Bayer Leverkusen. W ćwierćfinale niespodziewanie zwyciężył 2-1 finalistę sprzed dwóch lat i jednego z wielkich faworytów, Juventus, a w półfinale 1-0 Chelsea. W finale w Stambule spotkał się z kolejnym faworytem, AC Milan. Po nieprawdopodobnym meczu, w którym Liverpool przegrywał do przerwy 0-3, "The Reds" zdołali w drugiej połowie wyrównać w ciągu siedmiu minut. W dogrywce wspaniałymi obronami popisał się bramkarz Jerzy Dudek, a następnie wspaniale bronił jedenastki. Ostatecznie Liverpool wygrał w rzutach karnych 3-2. Największymi bohaterami klubu byli Dudek, oraz Steven Gerrard który poderwał zespół do walki strzelając bramkę na 1-3, i Jamie Carragher, który grał wspaniale w obronie w drugiej połowie i dogrywce, uniemożliwiając przeciwnikom oddanie wielu strzałów i blokując kolejne.

Kolejny sezon to ciąg dalszy przebudowy zespołu. Do składu doszli m.in. Peter Crouch, José Reina i Mohamed Sissoko, odszedł natomiast Milan Baroš. Znacznie poprawiła się gra Liverpoolu w lidze, w której zajął trzecie miejsce, punkt za drugim Manchesterem United, zdobywając 82 punkty, najwięcej od sezonu 1987-1988. Liverpool dotarł także do finału Pucharu Anglii. Po dramatycznym meczu, okrzykniętym przez niektórych najlepszym finałem w historii, Liverpool zremisował z West Ham United 3-3, a w karnych pokonał przeciwników 4-1. Bohaterami byli strzelec dwóch bramek, w tym wyrównującej na 3-3 w 93 minucie, Steven Gerrard, i Jose Reina, który wspaniale bronił w dogrywce i obronił aż trzy karne przeciwników.

Sezon 2006/2007

Sezon 2006-2007 miał być atakiem na mistrzostwo Anglii. Mając już dobrze działającą defensywę i bardzo mocną pomoc Benítez wzmocnił ofensywę, w poprzednim sezonie wciąż szwankującą. Z klubem rozstali się Morientes i Cissé, na ich miejsce sprowadzono Craiga Bellamy'ego i dwukrotnego króla strzelców Eredivisie Dirka Kuyta. Do tego ściągnięto dwóch szybkich skrzydłowych – Mark Gonzáleza i Jermaine'a Pennanta.

Pierwsze mecze sezonu były obiecujące. Liverpool wygrał mecz o Tarczę Wspólnoty z Chelsea 2-1, po golach Johna Arne Riise i Petera Croucha. Awansował także do Ligi Mistrzów, pokonując w dwumeczu Maccabi Hajfa (0-2 na wyjeździe i 3-0 u siebie).

Jednak sezon ligi angielskiej rozpoczął się od trudnych meczów. W pierwszym meczu sezonu przyszedł jedynie remis z beniaminkiem ligi, Sheffield United F.C. 1-1. Po ciężkim meczu u siebie z West Ham (2-1), przyszły dwie porażki na wyjeździe. Bardzo ciężka była zwłaszcza przegrana w meczu z Tottenhamem 0-3. Następnie z Chelsea, mimo bardzo dobrego meczu, 0-1. Po ciężkim początku sezonu Liverpool zdawał się łapać formę (zwycięstwa nad Evertonem 3-0 i Newcastle 2-0) lecz nastąpiła przegrana z Boltonem 0-2. Dużo lepiej wiodło się Liverpoolowi w Lidze Mistrzów. W pierwszym meczu grupy C na stadionie Philipsa padł remis z PSV Eindhoven 0-0, lecz w następnych kolejkach The Reds zanotowali zwycięstwa u siebie nad Galatasaray SK 3-2 i na wyjeździe nad Girondins Bordeaux 1-0. Po trzech meczach prowadzili w grupie mając siedem punktów i wyprzedzając PSV różnicą strzelonych bramek. Najlepszy mecz Liverpoolu F.C. w lidze mistrzów w sezonie 2006/2007 to mecz z FC Barcelona. The Reds wygrali wtedy 2-1 grając na wyjeździe. Wtedy bramki strzelali Craig Bellamy i John Arne Riise. Pierwsza bramka padła po fatalnym błędzie bramkarza Bluargrany Victora Valdésa. W rewanżowym meczu The Reds ulegli na Anfield Katalończykom 0-1, ale i tak awansowali do kolejnej rundy, w której trafili na PSV. Pierwszy mecz na stadionie w Holandii praktycznie rozstrzygnął kwestię awansu, gdyż Anglicy zwyciężyli 0-3 po bramkach Stevena Gerrarda, John Arne Riise i Petera Croucha. W drugim meczu drużyna Liverpoolu wygrała 1-0 po golu Petera Croucha. W półfinale drużyna trafiła na Chelsea. W pierwszym meczu na Stamford Bridge przegrała 1-0 po golu Joe Cola. W meczu rewanżowym odrobili straty wygrywając 1-0. Dogrywka nie przyniosła rozstrzygnięcia. Natomiast w rzutach karnych Liverpool był bezkonkurencyjny. Wygrał 4-1 i awansował do finału Ligi Mistrzów w Atenach. Przeciwnikiem podobnie jak w 2005 był włoski AC Milan, jednakże drużyna The Reds przegrała 1-2 i nie zdobyła kolejnego tytułu Mistrza Europy.

Przybycie Torresa

Przed nowym sezonem ściągnięto z Atlético Madryt Fernando Torresa. Zawodnik, przy którego zakupie pobito transferowy rekord klubu (26,5 mln funtów^{potrzebne źródło}), miał wzmocnić atak Liverpoolu. Został, obok Cristiano Ronaldo, jednym z najlepszych napastników Premiership strzelając w sezonie 24 bramki (33 we wszystkich rozgrywkach). Nie przełożyło się to jednak na sukcesy całej drużyny. Klub zajął czwarte miejsce w lidze, odpadł w półfinale Ligi Mistrzów, przegrał w piątej rundzie Pucharu Anglii i w ćwierćfinale Pucharu Ligi.

Blisko triumfu

Sezon 08/09 był najlepszą kampanią The Reds od wielu lat. Dobrą skutecznością cieszyli się Steven Gerrard (16 goli w lidze), Fernando Torres (14 bramek), Dirk Kuyt (12) i Yossi Benayoun (8 trafień). W tym sezonie Liverpool był jednym z głównych kandydatów do wywalczenia mistrzostwa Anglii. Zespół na półmetku sezonu zajmował pierwsze miejsce w lidze, jednak ostatecznie zakończył rozgrywki na 2. miejscu z 4 punktami straty do mistrza Manchesteru United. Drużyna Rafy Beniteza zdobyła 86 punktów, odnosząc tylko dwie porażki (z Tottenhamem i Middlesbrough). Liverpool mógł jednak poszczycić się ustrzelonym dubletem w lidze przeciw Chelsea (wygrana 0-1 na Stamford Bridge i 2-0 na Anfield) i Manchesterowi United (wygrana 2-1 w domu i 1-4 na wyjeździe; była to najwyższa domowa porażka United od 1 stycznia 1992 roku^[2]), czyli z tak zwanymi zespołami z "Wielkiej Czwórki" Premier League. Z innym zespołem z owej czwórki, Arsenalem, Liverpool dwukrotnie remisował, 1-1 i 4-4 na Anfield, gdzie wszystkie gole dla Arsenalu strzelił Arszawin. Klubowi oprócz mistrzostwa Anglii nie udało się zdobyć także żadnego innego trofeum. Mimo wysokiej wygranej w 1/8 Ligi Mistrzów, gdzie zespół pokonał Real Madryt 1-0 i 4-0, w ćwierćfinale musiał uznać wyższość drużyny Chelsea. W pierwszym meczu the Blues wygrała 3-1, ale Liverpool w rewanżu był blisko odrobienia strat prowadząc 2-0 do przerwy i do awansu potrzebował tylko jednej bramki. Na nieszczęście dla Liverpoolu ostatecznie padł remis 4-4 (podobnie jak w meczu z Arsenalem) i to Chelsea awansowała do półfinału.

Poniżej oczekiwań

Po sezonie, w którym klub zdobył rekordową liczbę punktów, oczekiwania wobec zespołu sięgały powrotu na tron. Zamiast jednak sukcesu, Liverpool w sezonie 2009/2010 zajął rozczarowujące siódme miejsce i nie zakwalifikował się do Ligi Mistrzów. Zajęte przez The Reds miejsce premiowało jedynie do gry w III rundzie eliminacji do Ligi Europy. W efekcie klub za porozumieniem stron rozstał się z dotychczasowym szkoleniowcem – Rafaelem Benítezem^[3]. Jego miejsce zajął dotychczasowy trener Fulham – Roy Hodgson^[4].

Na początku sezonu sezonu 2010/2011 Liverpool F.C. stał na krawędzi bankructwa ze względu na długi zaciągnięte przez amerykańskich właścicieli Toma Hicksa i George'a Gilletta, którzy nabyli klub na początku 2007 roku. Ostatecznie wierzyciele klubu uzyskali zgodę Sądu Najwyższego na sprzedaż zespołu. Liverpool F.C. po raz drugi w ciągu niespełna czterech lat zmienił właściciela. Akcje klubu nabył John W. Henry, właściciel Boston Red Sox i spółki New England Sports Ventures^[5] (obecnie „Fenway Sports Group”). Najsłabszy start rozgrywek od wielu lat spowodował zmianę na stanowisku trenera. 8 stycznia 2011 Roya Hodgsona zastąpił Kenny Dalglish, żywa legenda klubu z Anfield^[6]. Wykorzystując zimowe okienko transferowe klub pozyskał z Ajaksu Amsterdam Luisa Suáreza i Andy'ego Carrolla z Newcastle United lecz stracił Fernando Torresa, który wymógł transfer do Chelsea. Pod wodzą Dalglisha klub zaczął odrabiać straty do czołówki (w dniu zatrudnienia Szkota klub zajmował 12. lokatę w tabeli). Na dwie kolejki przed końcem sezonu Liverpool zajmował 5. miejsce ale przegrał ostatnie dwa mecze i zajął ostatecznie 6. miejsce w tabeli, pierwsze, które nie dawało awansu do europejskich pucharów. Również w rozgrywkach międzynarodowych klub nie osiągnął sukcesów – odpadł w 1/8 finału ze Sportingiem Braga (0-1 i 0-0).

Na górę strony

Osiągnięcia

Aktualizacja – 26 lutego 2012 roku

Sukcesy w rozgrywkach

• Puchar Europy/Liga Mistrzów (5)
  • 1977, 1978, 1981, 1984, 2005
• Puchar UEFA (3)
  • 1973, 1976, 2001
• Superpuchar Europy (3)
  • 1977, 2001, 2005
• Mistrzostwo Anglii (18)
  • 1901, 1906, 1922, 1923, 1947, 1964, 1966, 1973, 1976, 1977, 1979, 1980, 1982, 1983, 1984, 1986, 1988, 1990
• Puchar Anglii (7)
  • 1965, 1974, 1986, 1989, 1992, 2001, 2006
• Puchar Ligi Angielskiej (8)
  • 1981, 1982, 1983, 1984, 1995, 2001, 2003, 2012
• Superpuchar Anglii (15)
  • 1964, 1965, 1966, 1974, 1976, 1977, 1979, 1980, 1982,1986, 1988, 1989, 1990, 2001, 2006

Klubowe rekordy

• Klubowe
  • Najwyższe zwycięstwo – 1974 rok – 11-0 z Strømsgodset
  • Najwyższe zwycięstwo w historii Ligi Mistrzów – 2007 rok – 8-0 z Beşiktaş JK
  • Najwyższa porażka – 1954 rok – 1-9 z Birmingham City
  • Najwyższy transfer do klubu – Andy Carroll – 35 mln funtów z Newcastle United – 31 stycznia 2011 roku
  • Najdrożej sprzedany zawodnik – Fernando Torres – 50 mln funtów do Chelsea – 31 stycznia 2011 roku
  • Najwyższa frekwencja – Sezon 1951/1952 – 61 905 przeciwko Wolverhampton Wanderers
  • Najniższa frekwencja – Sezon 1895/1896 – 1000 przeciwko Loughborough Town
• Zawodnicy
  • Najwięcej występów – Ian Callaghan – 857
  • Najstarszy zawodnik – Ted Doig – 41 lat i 165 dni – sezon 1907/1908
  • Najmłodszy zawodnik – Jack Robinson – 16 lat i 250 dni – sezon 2009/2010
  • Najwięcej sezonów – Phil Neal – 9
  • Najwięcej kolejnych spotkań – Phil Neal – 417 – od 1976 do 1983 roku
  • Najdłużej grający zawodnik – Elisha Scott – 21 lat i 52 dni – od 1913 do 1934 roku
  • Najwięcej bramek – Ian Rush – 346
  • Najmłodszy strzelec bramki – Michael Owen – 17 lat i 144 dni – sezon 1996/1997
  • Najstarszy strzelec bramki – Billy Liddell – 38 lat i 55 dni – sezon 1959/1960

Stadiony

 Osobny artykuł: Anfield (stadion).

Anfield

Stadion Liverpoolu, Anfield, został zbudowany w 1884 roku w pobliżu liverpoolskiego Stanley Park. Jego właścicielem był John Houlding, a przez pierwsze lata istnienia swoje spotkania rozgrywał na nim Everton F.C.. Jednak w 1892 roku po sporze z właścicielem stadionu Everton F.C. przeniósł się na pobliski Goodison Park. W tym samym roku mecze na Anfield zaczął rozgrywać nowo powstały klub Liverpool F.C.

W 1906 roku jedna z trybun została ochrzczona mianem The Kop, na cześć wzgórza w południowej Afryce, na którym podczas drugiej wojny burskiej poległ regiment strzelców z Lancashire (ponad 300 osób), spośród których wielu pochodziło z Liverpoolu. Obecnie na trybunie The Kop zasiadają najbardziej zagorzali fani klubu. W większości swoich spotkań na tym stadionie Liverpool gra w drugiej połowie atakując na bramkę stojącą pod tą trybuną. Zwykle przed frontem trybuny Liverpool gra bardziej ofensywnie i agresywnie.

Stadion Anfield leży w gęsto zabudowanej dzielnicy, co uniemożliwia poważną rozbudowę. Ostatnia modyfikacja stadionu miała miejsce w 1992 roku na stulecie Liverpoolu. Wyremontowano wówczas główną trybunę.

Obecnie stadion mieści 45 362 osoby.

The New Anfield

Jeszcze w czasach pracy Gérarda Houllier rozmyślano o zbudowaniu nowego stadionu. Sam menadżer usilnie do tego namawiał, uważając, że dodatkowe dochody na większym stadionie zbliżą przychody klubu, a przy tym możliwe wydatki na transfery, do funduszy jakie posiada Manchester United. W końcu także zarząd zdecydował się na budowę nowego obiektu.

30 lipca 2004 roku Liverpool otrzymał od Rady Miasta pozwolenie na budowę nowego stadionu na 61 tys. miejsc zaledwie kilkaset metrów od Anfield. Mimo namów ze strony władz miasta, do których przyłączył się nawet brytyjski minister sportu, Liverpool zdecydowanie odrzucił pomysł, aby do rozgrywania na nowym stadionie spotkań dopuścić także Everton. Z tego powodu nie otrzymano wówczas dzierżawy gruntów pod budowę. W efekcie przeniesiono planowany początek budowy z lata 2005 na późniejszy termin, tak samo jak oddanie obiektu do użytku. Kłopoty powodowały także plany odnowy Parku Stanleya, w którym będzie się znajdował obiekt, oraz przebudowy starego stadionu. Według ostatecznych planów Anfield ma stać się miejscem publicznym, otoczonym sklepami, centrami handlowymi i usługowymi, oraz apartamentami i hotelami.

W marcu 2006 po koniecznych uzupełnieniach i zmianach w planie budowy ponownie złożono je do Rady Miasta. 11 kwietnia 2006, prawdopodobnie bez żadnych zastrzeżeń, Rada zaakceptowała je. Zaczęto poszukiwać inwestorów, którzy pomogą sfinansować projekt kosztujący, według szacunków, 160 mln £. We wrześniu otrzymano gwarancję 6 mln funtów pomocy od Unii Europejskiej.

8 września 2006 Liverpool otrzymał od Rady Miasta dzierżawę terenów pod budowę na 999 lat. Budowa, która była planowana na lato 2007 roku do dziś się nie rozpoczęła i nie znamy oficjalnej daty inauguracji budowy obiektu.

Stanley Park Stadium

 Osobny artykuł: Stanley Park Stadium.

Hymn

 Osobny artykuł: You'll Never Walk Alone.

Hymnem The Reds jest przebój musicalowy Oscara Hammersteina II i Richarda Rogersa noszący nazwę You'll Never Walk Alone. W latach sześćdziesiątych utwór ten wykonywał rockowy zespół z Liverpoolu – Gerry & the Pacemakers. Obecnie jest on śpiewany przez fanów The Reds w tej właśnie wersji. Na Anfield zaczęto go nucić tuż po owym nagraniu. Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, po tragedii na Hillsborough, stał się oficjalnym hymnem Liverpool FC, a jego tytuł został umieszczony na herbie klubu i nad bramą wejściową Anfield Rd Stand o nazwie: "Shankly Gates".

Derby Liverpoolu

 Osobny artykuł: Derby Liverpoolu.

Szkoleniowcy

 Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarscy Liverpool F.C..

Liverpool miał w swojej historii 17 trenerów, którzy zdobyli dla tego klubu 59 różnych trofeów.

Zawodnicy

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Liverpool F.C..

Obecny skład

Aktualizacja – 11 kwietnia 2012 roku

Piłkarze na wypożyczeniu

Główni sponsorzy oraz partnerzy marketingowi

• Standard Chartered – brytyjski bank, który został założony w 1969 roku z połączenia dwóch mniejszych takich jak: The Standard Bank of British South Africa i Chartered Bank of India, Australia and China. Od sezonu 2010/2011 jest oficjalnym sponsorem Liverpoolu, a jego logo widnieje na klubowych koszulkach. Kontrakt obowiązuje do końca sezonu 2013/2014 i jest rekordową umową sponsorską w historii Premier League. Liverpool otrzymuje 20 mln £ rocznie.
• Warrior - amerykańska firma produkująca odzież sportową. Od sezonu 2012/2013 jest oficjalnym producentem strojów meczowych i treningowych Liverpoolu. Kontrakt obowiązuje do końca sezonu 2017/2018 i jest rekordową umową na produkcję strojów piłkarskich w historii Premier League. Liverpool otrzymuje 25 mln £ rocznie.
• Carlsberg - producent znanej na całym świecie marki piwa. Jest jednym z głównych sponsorów klubu.
• Thomas Cook Sport - czarterowe linie lotnicze. Od sezonu 2008/2009 są oficjalnym partnerem podróżniczym Liverpoolu.
• 188 Bet - zakłady bukmacherskie. Firma jest jednym z głównych partnerów klubu.
• Jack Wolfskin – niemiecki producent funkcjonalnej odzieży, sprzętu i obuwia turystycznego działający od 1891 roku. Od sezonu 2010/2011 jest również sponsorem Liverpoolu.
• Bank of America - jeden z największych banków świata, został założony w 1784 roku. Zajmuje 1 miejsce w Stanach Zjednoczonych pod względem wielkości aktywów. Jest firmą macierzystą korporacji MBNA, która od sezonu 2009/2010 dostarcza karty kredytowe dla kibiców Liverpoolu.
• Maxxis - jeden z największych światowych producentów opon. Od sezonu 2009/2010 jest jednym z oficjalnych partnerów Liverpoolu. Obecny kontrakt wygasa wraz z końcem sezonu 2014/2015.
• Lucozade – producent napojów energetycznych, działający od 1990 roku na terenie Wielkiej Brytanii. Sponsorem Liverpoolu jest od 1991 roku. Dostarcza napoje dla całej drużyny oraz zarządu.
• Park Inn by Radisson - sieć hotelarska, zapewniająca noclegi kibicom Liverpoolu. Umowa obowiązuje od sezonu 2011/2012.
• Stanley Black & Decker - największy na świecie producent narzędzi i akcesoriów. Od sezonu 2011/2012 jest jednym z partnerów Liverpoolu.
• Turkish Tourism - agencja turystyczna, będąca od sezonu 2011/2012 jednym z partnerów Liverpoolu. Umowa obowiązuje do końca sezonu 2013/2014.
• Konica Minolta - japoński producent rozwiązań do druku. Od sezonu 2011/2012 jest partnerem Liverpoolu w tym właśnie zakresie.
• Courts - wiodący producent elektroniki i wyposażenia wnętrz domowych. Od sezonu 2011/2012 jest jednym z regionalnych partnerów Liverpoolu.
• Ramsey - firma zajmująca się produkcją garniturów. Zaopatruje zarówno drużynę, jak i zarząd Liverpoolu.
• 3K Battery - firma zajmująca się produkcją baterii samochodowych. Od sezonu 2011/2012 jest jednym z regionalnych partnerów Liverpoolu.
• Honda - jedna z wiodących marek motoryzacyjnych. Od sezonu 2011/2012 jest jednym z regionalnych partnerów Liverpoolu.

Kobiecy zespół

Pod egidą Liverpoolu, podobnie jak Arsenalu oraz wielu innych klubów, występuje również drużyna żeńska. W sezonie 2003/2004 niespodziewanie kobiecy zespół The Reds spadł z Kobiecej Premiership do FA Women's Northern Division Championship. W 2006 roku zmagały one się o wywalczenie awansu do Premiership, ale na drodze stanęła im drużyna Chelsea. Obecnym menadżerem jest Robbie Johnson.

Do największych gwiazd kobiecej drużyny należą bramkarka Vanessa James (wcześniej reprezentowała Stafford Rangers oraz Stoke City), napastniczki Cheryl Foster (reprezentantka Walii) i Shelley James (występowała w Manchester City, Everton).

Przypisy