Makak japoński (Macaca fuscata) – małpa wąskonosa z rodziny makakowatych. Żyje na Wyspach Japońskich, oprócz Hokkaido. Zwierzę znane jest ze swych zdolności uczenia się. Występuje w japońskiej mitologii, literaturze i sztuce.

Cechy

• długość ciała: 47–60 cm
• długość ogona: 7–12 cm
• masa ciała: samce 11 kg, samice 9 kg
• ciąża: 170–180 dni
• liczba młodych w miocie: 1
• dojrzałość płciowa: 3,5–4 lata
• pożywienie: liście, owoce, owady
• długość życia: 19 lat (w niewoli)

Oczy umiejscowione z przodu twarzy (są najdoskonalszym zmysłem makaka)

Nos wąski, skierowany ku dołowi

Twarz czerwona, pozbawiona owłosienia

Dłoń pięciopalczasta

Futro gęste, barwa sierści przechodzi od szarobrązowej do oliwkowobrązowej

Torby policzkowe połączone wąskim ujściem z jamą gębową

Środowisko

Ulubionym siedliskiem makaków jest las tropikalny, liściasty i iglasty. Występują w Honsiu, Kiusiu, Sikoku i Yakushimie^[2].

Ochrona

Niektóre gatunki makaków są zagrożone wyginięciem.

Rozmnażanie

Okres rozrodczy u makaków trwa od października do marca. W pierwszym okresie życia dziecka samica zabiera je wszędzie ze sobą.

Zachowanie makaków

• Małe makaki zażywają rozgrzewających kąpieli w ramionach matek.
• Ulubioną zabawą młodych zwierząt są skoki do gorącej wody.
• Małpy chętnie bawią się śniegiem. Potrafią lepić z niego kulki o średnicy 60 milimetrów i rzucać nimi jak piłką.
• Zimą często posilają się korą drzew liściastych, igliwiem i opadłymi orzechami.

Gatunki pokrewne

• makak wanderu
• rezus

Bibliografia

1. Mały słownik zoologiczny: ssaki. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1978. 
2. Góry. Warszawa: Delta, 1997. ISBN 83-86698-62-4. 

Przypisy