Nalot dywanowy

Skocz do: nawigacji, szukaj

Rotterdam po niemieckim nalocie dywanowym w maju 1940

Nalot dywanowy – atak powietrzny samolotów bombowych, mający na celu całkowite zniszczenie wybranego celu. Taktyka stosowana głównie podczas nalotów II wojny światowej. Określenie "dywanowy" wzięło się od formacji, w jakiej leciały bombowce. Setki samolotów lecących blisko siebie, na podobnej wysokości, tworzyły zwartą "powierzchnię bombardującą" o bardzo dużym rozmiarze (nawet do 15 000 m²), z wyglądu przypominającą właśnie dywan. W taktyce lotniczej prowadzenie dużych formacji było możliwe dzięki nawigatorom – przewodnikom formacji.

Geneza, zastosowanie, skutki

Taktykę nalotu dywanowego zapoczątkowała Luftwaffe w czasie wojny domowej w Hiszpanii, później wykorzystała ją w trakcie ataku na Polskę we wrześniu 1939 roku (bombardując 25 września Warszawę, w niemieckim nalocie na stolicę Polski uczestniczyło wówczas ponad 400 samolotów^[1]). Kolejnymi słynnymi nalotami Luftwaffe był atak powietrzny na Rotterdam (maj 1940) już po kapitulacji armii holenderskiej wobec Niemiec, zmasowane naloty na Londyn (zapoczątkowane 7 września 1940), nalot na Coventry 14 listopada 1940 i naloty na Belgrad 6-7 kwietnia 1941 w czasie agresji na Bałkany. Mniej natomiast znane są radzieckie naloty dywanowe na okupowaną przez Niemców Warszawę, po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej, które uległy nasileniu od lata 1942 roku, a celami ich bombardowań były części mieszkaniowe Żoliborza, Woli, Mokotowa, Grochowa^[1].

W czasie agresji Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 i w całym okresie tzw. dziwnej wojny RAF ograniczała się do zrzucania nad terytorium Niemiec ulotek z propagandą antyhitlerowską i antywojenną.

Pierwszym nalotem dywanowym RAF był nalot na Lubekę 28 marca 1942 r. Od roku 1943 RAF i USAAF rozpoczęły ofensywę powietrzną na III Rzeszę siłami nawet ponad 1000 samolotów w jednym nalocie. Samoloty RAF z reguły prowadziły naloty nocne (wobec obecności drugiego pilota – nawigatora w każdym samolocie), natomiast siły USAAF naloty dzienne.

Najbardziej krwawy nalot dywanowy (i w ogóle najbardziej niszczycielski atak lotniczy podczas II wojny światowej) miał miejsce nocą z 9/10 marca 1945 r. nad Tokio, gdzie 279 superfortec B-29 zrzuciło bomby zapalające wywołując burzę ogniową. Zginęło i zmarło od oparzeń ok. 120 000 osób.

Najsłynniejszy nalot dywanowy w Europie przeprowadziły brytyjskie siły powietrzne, w nocy z 13 na 14 lutego 1945 roku bombardując Drezno. 770 bombowców Avro Lancaster i 600 bombowców B-17 doprowadziło do śmierci ok. 25-30 tysięcy ludzi – mieszkańców i uchodźców. I tu, podobnie jak w Tokio, w czasie nalotu, w burzy ogniowej zniszczona została duża część miasta.