Pioneer 1

Skocz do: nawigacji, szukaj

Pioneer 1 – niedoszła sonda Księżyca. Pierwsza misja NASA. Wystrzelony przy udziale US Air Forces. Miał osiągnąć orbitę okołoksiężycową i wykonać zdjęcia jego powierzchni. Misja nie powiodła się w całości. Trzeci stopień rakiety nośnej Thor Able wygenerował ciąg za mały do osiągnięcia orbity okołoksiężycowej. Statek wszedł na bardzo wydłużoną orbitę balistyczną. Dwa dni później (po 43 godzinach lotu, o godz. 3:46 UT) spadł do zachodniego Pacyfiku. Mimo to, zwrócił użyteczne dane na temat zewnętrznych pasów radiacyjnych okalających Ziemię.

Opis misji

Misją Pioneera 1 miało być badanie promieniowania jonizującego i kosmicznego, pola magnetycznego i mikrometeoroidów w sąsiedztwie Ziemi i Księżyca. Z powodu awarii rakiety nośnej nie osiągnął drugiej prędkości kosmicznej. Wszedł na wydłużoną orbitę balistyczną na której przebywał 43 godziny. Awaria była spowodowana błędem programistycznym, który wywołał niewielki błąd w prędkości i kierunku lotu poszczególnych członów rakiety. Pierwszy człon uderzył w pozostałe, a drugi poleciał odchylone od 3,5 stopnia od właściwego kierunku. Pioneer 1 zwrócił niewielką ilość użytecznych danych naukowych dotyczących pasów radiacyjnych, przepływu jonów, oscylacji hydromagnetycznych pola magnetycznego (pierwsze w historii), gęstości mikrometeoroidów i międzyplanetarnego pola magnetycznego.

Budowa i działanie

Pioneer 1 składał się z dwóch sekcji w kształcie ściętych stożków stykających się szerszą podstawą z płaską sekcją cylindryczną. Cylinder miał średnicę 74 cm. Całkowita wysokość sondy wynosiła 76 cm. Wzdłuż osi statku umieszczono silnik rakietowy z 11 kg stałego materiału pędnego. Górna sekcja stożkowa posiadała osiem małych silniczków odrzutowych. Po wyczerpaniu paliwa mogły zostać odrzucone od sondy. Układy napędu zasilała bateria alkaliczna, baterie srebrowe zasilały system telewizyjny, a pozostałe obwody były zasilane z baterii rtęciowych.

Ładunek

Całkowita masa ładunków Pioneera 1 wynosiła 17,8 kg.