Piotr od św. Józefa de Betancur OFS, Piotr de Betancur, Pedro de San José Betancur (ur. 21 marca 1626 w Chasna de Vilaflor na Teneryfie, zm. 25 kwietnia 1667) − tercjarz franciszkański^[1], misjonarz, święty Kościoła katolickiego, zwany „człowiekiem, który był miłością” z racji na swe poświęcenie się pracy z sierotami, żebrakami i chorymi, pierwszy święty Wyspy Kanaryjskie i Gwatemali^[2].

Urodził się jako piąte, najmłodsze dziecko w ubogiej, religijnej rodzinie. Pod wpływem opowieści o ciężkim losie wykorzystywanych przez konkwistadorów mieszkańcach Nowego Świata postanowił zostać misjonarzem. Udał się do Gwatemali i tam w 1655 roku wstąpił do Zakonu Świętego Franciszka, gdzie przyjął imię Piotr od św. Józefa. Pracował wśród więźniów, żebraków, chorych, sierot i pielgrzymów. Wybudował szpital Matki Bożej Betlejemskiej. Jest autorem reguły dla zgromadzenia które założył: betlejemitów i betlejemek. Zmarł w opinii świętości w wieku 41 lat.

Papież Jan Paweł II w czasie mszy kanonizacyjnej w homilii mówił o nim:

„(...) Br. Piotr był mężem głębokiej modlitwy (...) niestrudzenie i nieustannie poszukiwał woli Bożej. Dlatego jest on świetlanym przykładem dla współczesnych chrześcijan, którym przypomina, że aby stać się świętym, konieczne jest «chrześcijaństwo wyróżniające się przede wszystkim sztuką modlitwy» (Novo millennio ineute ). ”

Zobacz też

• beatyfikowani i kanonizowani przez Jana Pawła II
• modlitwa za pośrednictwem świętego

Przypisy

Linki zewnętrzne

• Św. Piotr od św. Józefa de Betancur
• „L'Osservatore Romano”. Numer 10-11 (247) 2002. Mario Agnes – redaktor naczelny. ISSN 1122-7249 (pol.).