Planet Waves

Skocz do: nawigacji, szukaj

Planet Waves – 14 studyjny album Boba Dylana nagrany w czerwcu i listopadzie 1973 r. oraz wydany w styczniu 1974 r.

Historia i charakter albumu

Album ten jest uważany za prawdziwego następcę New Morning, zarówno jeśli chodzi o stronę muzyczną jak i tekstową. Pat Garrett & Billy the Kid początkowo przyjęty z mieszanymi uczuciami, ale zyskujący w miarę częstszego słuchania i w ciągu upływu czasu, zawierał jednak muzykę filmową i właściwie tylko dwa śpiewane utwory z tekstami.

Chociaż od New Morning upłynęły trzy lata, to Dylan właściwie prawie nic wtedy nie komponował (z wyjątkiem muzyki do filmu).

W czerwcu 1973 r. nagrał swoją nową piosenkę "Forever Young". Jak sam twierdził, napisał ją jeszcze w Tucson w stanie Arizona[1] czyli w 1972 r., bo wtedy przebywał w tym stanie.

Inne utwory zostały napisane na miesiąc przed listopadowymi sesjami do albumu.

Latem 1973 r. Robbie Robertson (który zamieszkał w Kalifornii w pobliżu domu Dylana), reszta The Band i Dylan zaczęli rozmowy na temat przygotowania tournée. Wszyscy byli chętni i do października wszystkie stadiony zostały przez nich zarezerwowane. Na początku listopada Dylan i The Band weszli do studia nagrywać nowy album[2]

Sesje z 1 i 2 listopada trzeba potraktować jak poświęcone zgraniu się, sprawdzeniu nagłośnienia i eksperymentowaniu w celu poznania studia. Na tych sesjach nawet nie było Levona Helma. Jednak spróbowano około ośmiu utworów, z których co najmniej trzy okazały się być bardzo dobrze wykonane: "Nobody 'Cept You", "Never Say Goodbye" i wersja "The House of the Rising Sun" w aranżacji na cały zespół.

Dwie następne sesje dostarczyły na album aż pięć utworów, a następne – pozostałe utwory.

Ostatecznie był to niezwykły sukces muzyków; nagrano album na zaledwie 8 sesjach, z tego dwie ostatnie tak naprawdę poświęcone były tylko miksowaniu[3].

Album ten oznaczał powrót Dylana jako świadomego artysty, który po raz pierwszy od albumu John Wesley Harding pozwolił na to, aby wyrażał on to, co artysta widzi, myśli o odczuwa podczas pracy na nim. Przez te 6 lat Dylan zapomniał (co można nazwać jego swoistą amnezją) jak stworzyć właściwie podstawy do tego, aby właśnie wyrażenie tych stanów był możliwe i pożądane.

Planet Waves otworzyły drugi etap związków Dylana z jego publicznością. Pierwszy etap (od pierwszego albumu do Blonde on Blonde polegał na tym, że Dylan zwracał na siebie uwagę publiczności, następnie pewny tej uwagi, stopniowo poszerzał swoją publiczność nawet jeśli całkowicie ignorował i odrzucał jej oczekiwania. Doprowadzało to do oporu publiczności a nawet buntu, ale ostatecznie akceptowała ona to po jakimś czasie na swoich własnych prawach. Wtedy właśnie powstał, rozwinął się i ostatecznie ustalił mit Dylana.

Drugi etap trwa do dziś. Etap ten cechuje ciągły sceptycyzm (nawet nieświadomy) ze strony publiczności, nieustannie porównującej jego obecne kompozycje i albumy, z jego dawnymi osiągnięciami. Powoduje to fale frustracji u artysty i okresami nie jest on zdolny w ogóle do tworzenia lub tworząc arcydzieło w ogóle ukrywa je przed publicznością, co jest u Dylana częstym przypadkiem[4].

Trzeci etap zacznie się najpewniej dopiero po śmierci Dylana.

Muzycy

Bob Dylan i grupa The Band

Sesje nagraniowe

  • Sesja 1. w czerwcu – nagranie pokazówki w biurze wydawcy Dylana Ram's Horn Music Publisher, Nowy Jork, Nowy Jork.

1. Forever Young[• 1]; Nobody 'Cept You[• 2]; 2. Never Say Goodbye[• 3];

  1. ↑ Wydany na Biograph
  2. ↑ Niepewny
  3. ↑ Niepewny
  • Sesja 2. 2 listopada – The Village Recorder, Studio B, West Los Angeles, Kalifornia.

1. Instrumentalny[• 1]; 2. Never Say Goodbye[• 2]; 3. Never Say Goodbye; 4. Never Say Goodbye; 5. Never Say Goodbye; 6. Never Say Goodbye; 7. Never Say Goodbye; 8. Never Say Goodbye[• 3]; 9. March Around the Dinner Table (instrumentalny)[• 4]; 10. Dinner (instrumentalny?); 11. Fortepianowy utwór Gartha (instrumentalny?)[• 5]; 12. Crosswind Jamboree (instrumentalny)[• 6]; 13. House of the Risin' Sun; 14. House of the Risin' Sun; 15. Nobody 'Cept You[• 7] [• 8]; 16. Crosswind Jamboree (instrumentalny)[• 9]; 17. Forever Young

  1. ↑ W spisie nagrań jako "Tune #1"
  2. ↑ 2–8. W spisie nagrań jako "Tune #2"
  3. ↑ Wydany na Planet Waves
  4. ↑ W spisie nagrań jako "Tune #3"
  5. ↑ W spisie nagrań jako "Garth Pno"
  6. ↑ W spisie nagrań jako "Tune #3"
  7. ↑ W spisie nagrań jako "Nobody Except You"
  8. ↑ Wydany na The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991
  9. ↑ W spisie nagrań "Cross Fire" poprawione na "Jamboree"
  • Sesja 3. 5 listopada – The Village Recorders, Studio B, West Los Angeles, Kalifornia

1. You Angel You [• 1]; 2. Going, Going, Gone[• 2]; 3. Forever Young

  1. ↑ Wydany na Planet Waves oraz Biograph
  2. ↑ Wydany na Planet Waves
  • Sesja 4. 6 listopada – Studio B, The Village Recorder, West Los Angeles, Klifornia.

1. On a Night Like This[• 1]; 2. On a Night Like This; 3. On a Night Like This; 4. On a Night Like This (powolny); 5. On a Night Like This; 6. On a Night Like This; 7. On a Night Like This (szybki); 8. Hazel; 9. Hazel; 10. Hazel; 11. Hazel; 12. Hazel; 13. Krótki jam; 14. Hazel; 15. Hazel; 16. Hazel[• 2]; 17. Tough Mama; 18. Tough Mama; 19. Tough Mama; 20. Tough Mama; 21. Tough Mama[• 3]; 22. Tough Mama; 23. Tough Mama; 24. Something There Is About You; 25. Something There Is About You; 26. Something There Is About You[• 4];

  1. ↑ 1–7. Na spisie nagrań jako "A Night Like This"
  2. ↑ Wydany na Planet Waves
  3. ↑ Wydany na Planet Waves
  4. ↑ Wydany na Planet Waves
  • Sesja 5. 8 listopada – Studio B, The Village Recorder, West Los Angeles, Kalifornia.

1. Going, Going, Gone[• 1]; 2. Going, Going, Gone; 3. Going, Going, Gone; 4. On a Night Like This; 5. On a Night Like This; 6. On a Night Like This[• 2]; 7. Forever Young[• 3]; 8. Forever Young; 9. Forever Young; 10. Forever Young; 11. Forever Young[• 4];

  1. ↑ "Goin Goin Gone" w spisie nagrań
  2. ↑ Wydany na Planet Waves
  3. ↑ Na kongach gra niejaki "Ken"
  4. ↑ Prawdopodobnie wydany na Planet Waves
  • Sesja 6. 9 lub 10 listopada[• 1] – Studio B, The Village Recorder, West Los Angeles, Kalifornia.

1. Wedding Song[• 2][• 3]; 2. Adalita[• 4]; ; 3. Adalita; 4. Forever Young;

  1. ↑ Na pudełku taśmy widnieje data 10 listopada, na spisie nagranych utworów – 9 listopada
  2. ↑ Dylan solo
  3. ↑ Wydany na Planet Waves
  4. ↑ 2–4. Harry Dean Stanton na gitarze i być może śpiewa na 2 i 3
  • Sesja 7. 13 listopada – The Village Recorder, West Los Angeles, Kalifornia.

Brak jakichkolwiek danych. Być może The Band zgłosił się tylko po wypłatę za poprzednie sesje nagraniowe.

  • Sesja 8. 14 listopada – Studio B, The Village Recorder, West Los Angeles, Kalifornia.

1. Forever Young; 2. Forever Young[• 1]; 3. Forever Young; 4. Forever Young; 5. Forever Young; 6. Dirge[• 2][• 3]

  1. ↑ Być może został wydany na Planet Waves
  2. ↑ "Dirge for Martha" w spisie nagrań
  3. ↑ Został wydany na Planet Waves

Lista utworów

Odrzuty z sesji

  • House of the Rising Sun
  • Nobody 'Cept You[• 1]
  • Forever Young[• 2]
oraz wersje kompozycji wydanych na albumie.
  1. ↑ Ukazał się na potrójnym albumie The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991
  2. ↑ Ukazał się na albumie Biograph

Opis płyty

  • Producent – Bob Dylan, Robbie Robertson, Rob Fraboni
  • Studio, miejsce i data nagrań –
  1. sesja: Big Ben Office, Nowy Jork; czerwiec 1973
  2. sesja: The Village Recorder Studio B, Los Angeles; 2 listopada 1973
  3. sesja: The Village Recorder Studio B, Los Angeles; 5 listopada 1973
  4. sesja: The Village Recorder Studio B, Los Angeles; 6 listopada 1973
  5. sesja: The Village Recorder Studio B, Los Angeles; 8 listopada 1973
  6. sesja: The Village Recorder Studio B, Los Angeles; 9 lub 10 listopada 1973
  7. sesja: The Village Recorder Studio B, Los Angeles; 13 listopada 1973
  8. sesja: The Village Recorder Studio B, Los Angeles; 14 listopada 1973
  • Inżynier – Rob Fraboni
  • Asystent – Na Jeffrey
  • Specjalny asystent – Robbie Robertson
  • Czas – 42 min. 12 sek.
  • Fotografie – David Gahr, Joel Bernstein
  • Firma nagraniowa – Asylum
  • Numer katalogowy – 7E-1003
Wznowienie na cd
  • Firma nagraniowa – Columbia
  • Numer katalogowy – CK 37637
  • Rok wznowienia – 1990

Listy przebojów

Album

Przypisy

  1. ↑ Notka do utworu w broszuce dołączonej do albumu Biograph
  2. ↑ Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. Str. 274
  3. ↑ Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions. Str.97oznacza
  4. ↑ Paul Williams. Op. Cit. Str.277

Bibliografia

  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ISBN 0-312-13439-8
  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1974-1986. The Middle Years. Omnibus Press, [Brak miejsca wydania] 1994 ISBN 0-7119-3555-6
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0