Prezydenci Włoch

Skocz do: nawigacji, szukaj

Prezydent Republiki (wł. Presidente della Repubblica) we Włoszech – głowa państwa włoskiego reprezentująca jedność narodową, urząd przewidziany na mocy Konstytucji Włoch.

Prezydent Republiki jest wybierany przez połączone izby parlamentu (Izbę Deputowanych i Senat) na wspólnym posiedzeniu z jednoczesnym udziałem przedstawicieli włoskich regionów. Wybór następuje w głosowaniu tajnym. Obowiązuje większość 2/3 elektorów, jednak po trzecim głosowaniu wymóg ten ogranicza się do większości bezwzględnej. Prezydentem Republiki może zostać wybrany każdy obywatel, który ukończył 50 lat, a także posiada pełnię praw obywatelskich. Kadencja trwa siedem lat, urzędu nie można łączyć z innymi stanowiskami. W razie opróżnienia stanowiska obowiązki Prezydenta Republiki wykonuje przewodniczący Senatu[1][2].

Kompetencje Prezydenta Republiki mają charakter głównie reprezentacyjny, należą do nich możność wystosowania orędzia do izb parlamentu, zarządzanie wyborów, promulgacja ustaw, akredytacja przedstawicieli dyplomatycznych, zwierzchność nad siłami zbrojnymi, przewodniczenie Najwyższej Radzie Sądownictwa, stosowania prawa łaski, nadawanie odznaczeń. Akty Prezydenta Republiki wymagają dla swojej ważności kontrasygnaty właściwego ministra[1][2].

Urząd Prezydenta Republiki przewidziała powojenna konstytucja. Podobne stanowisko istniało jednak w okresie Republiki Włoskiej (1802–1805), zajmował je wówczas Napoleon Bonaparte.

Lista Prezydentów Republiki

Źródła:[9][10]

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 Konstytucja Włoch. Tłum. Zbigniew Witkowski. Warszawa, Wydawnictwo Sejmowe, 2004. sejm.gov.pl. [dostęp 31 marca 2011].
  2. ↑ 2,0 2,1 La Costituzione. quirinale.it. [dostęp 31 marca 2011].
  3. ↑ Od 1 lipca 1946 do 31 grudnia 1947 pełnił obowiązki jako tymczasowa głowa państwa.
  4. ↑ Ustąpił przed końcem kadencji. P.o. został Cesare Merzagora.
  5. ↑ Ustąpił przed końcem kadencji. P.o. został Amintore Fanfani.
  6. ↑ Ustąpił na kilka dni przed końcem kadencji dla przyspieszenia wyboru następcy. P.o. został Francesco Cossiga.
  7. ↑ Ustąpił przed końcem kadencji. P.o. został Giovanni Spadolini.
  8. ↑ Ustąpił na kilka dni przed końcem kadencji dla przyspieszenia wyboru następcy. P.o. został Nicola Mancino.
  9. ↑ Italy (ang.). rulers.org. [dostęp 31 marca 2011].
  10. ↑ I Presidenti (wł.). quirinale.it. [dostęp 31 marca 2011].

Linki zewnętrzne