Sébastien Loeb
Sébastien Loeb (ur. 26 lutego 1974 w Haguenau) – francuski kierowca rajdowy, ośmiokrotny rajdowy mistrz świata[1] (w latach 2004–2011). Zdobywca 2 miejsca w słynnym wyścigu 24 godzinnym w Le Mans w 2006 roku. Jest również 3-krotnym mistrzem (6-krotnym finalistą) prestiżowych zawodów "Race of Champions" w których startują najlepsi kierowcy dyscyplin motorowych z całego świata. Jak podaje oficjalna strona Rajdowych Mistrzostw Świata, Sebastien Loeb jest najbardziej utytułowanym kierowcą rajdowym w historii[2], między innymi posiada rekordy największej liczby: tytułów mistrza świata, wygranych rajdów, wygranych odcinków specjalnych, miejsc na podium oraz ilości zdobytych punktów.
W Rajdowych Mistrzostwach Świata pierwsze zwycięstwo odnosi w 1999 roku, zdobywając I miejsce w Rallye de France – Tour de Corse samochodem Citroën Saxo VTS (klasa A6). W 2000 roku, w tej samej klasie, zwycięża w Wales Rally GB. Dwa lata później, już jako kierowca WRC bierze udział w dwóch eliminacjach Rajdowych Mistrzostw Świata. W Rallye Automobile Monte Carlo zdobywa II miejsce a ADAC Rallye Deutschland pierwsze. W następnym 2003 roku, jako kierowca fabrycznego teamu Citroen, bierze udział we wszystkich eliminacjach WRC i zdobywa tytuł Wicemistrza Świata. Kolejne lata 2004 – 2011 ośmiokrotnie z rzędu przynoszą mu Mistrzostwo Świata w klasyfikacji WRC.
Kariera
1996–1999
W roku 1996 dołącza do teamu Ambition Sport Auto, założonego przez Dominiqua Heintza i Rémi Mammosser. Finanse grupy nie są duże, jednak w roku 1997, Sebastien dostaje pierwszy samochód rajdowy – Peugeot 106 a Dominique Heintz zostaje jego pilotem. Para Loeb – Heintz zdobywa 8 miejsce w zawodach Volant106 w klasie 1300cm³ a następnie 1600cm³. Magazyn Echappement nadaje Loebowi tytuł "najlepiej zapowiadającego się kierowcy".
W międzyczasie Sebastien poznaje pilota Daniela Elenę. Para Loeb – Elena funkcjonuje do dziś, odnotowawszy 8 mistrzowskich tytułów w klasie WRC.
W 1998 zdobywa 6 miejsce w Citroën Saxo kit-car Cup a w 1999 już pierwsze. Rok 1999 to także pierwszy start w Rajdowych Mistrzostwach Świata. Fédération Française de Sports Automobiles umożliwia mu start w RallyRACC Catalunya-Costa Daurada. Nie odnosi tam sukcesów. Zwycięża za to w Rallye de France – Tour de Corse i Rallye San Remo w klasie A6.
2000
Rok 2000 to przełom w karierze Loeba. Dzięki wstawiennictwu Didiera Auriola Loeb po raz pierwszy jedzie w rajdzie samochodem WRC – Toyotą Corollą. Bierze udział w Rajdzie Francji oraz Rajdzie Włoch, w obu klasyfikując się w pierwszej dziesiątce. Natomiast w Rajdzie Wielkiej Brytanii Citroënem Saxo VTS zdobywa pierwsze miejsce w klasie A6. Wcześniej jednak zdobywa mistrzostwo Francji w klasie Citroën Saxo kit-car w Szutrowych Mistrzostwach Francji. Zwraca to uwagę Guya Fréquelina, który oferuje Loebowi możliwość reprezentowania Citroëna w Mistrzostwach Francji.
2001
Zdobywa mistrzostwo Francji jadąc Xsarą Kit Car oraz zwycięża w Mistrzostwach Świata samochodów Super 1600 za kierownicą Saxo. W Rajdzie Sanremo pojechał samochodem Citroën Xsara WRC zajmując drugie miejsce. Było to jego pierwsze podium w rajdzie zaliczanym do klasyfikacji Rajdowych Mistrzostw Świata.
2002
Debiutuje w klasie WRC, jadąc Citroënem Xsarą WRC. W Rallye Automobile Monte Carlo zdobywa II miejsce a w ADAC Rallye Deutschland pierwsze.
2003 – wicemistrz świata
W roku 2003 po raz pierwszy bierze udział w pełnym sezonie WRC. Wygrywa wówczas 3 rajdy, zdobywając tytuł wicemistrza świata.
2004 – 1. tytuł mistrzowski
W roku 2004, zdobycie tytułu mistrzowskiego zapewnia mu zwycięstwo w pięciu rajdach. Mimo to, już po zapewnieniu sobie tytułu mistrzowskiego, zwycięża w kolejnym, szóstym rajdzie Rally Australia, wyrównując tym samym rekord ilości zwycięstw w jednym sezonie, ustanowiony w 1992 przez Didiera Auriola.
2005 – 2. tytuł mistrzowski
17 lipca 2005 – wygrywając siódmy rajd w tym samym sezonie rajdowym, ustanawia nowy rekord świata. Ostatecznie kończy sezon 2005 wygrywając 10 rajdów. Jako pierwszy zawodnik w historii wygrywa także 6 rajdów z rzędu. Dzięki tym rezultatom po raz drugi broni tytuł mistrza świata z 56 punktami przewagi nad drugim w klasyfikacji generalnej Petterem Solbergiem. Wyrównuje tym samym wynik ilości mistrzowskich tytułów Carlosa Sainza i Marcusa Grönholma.
Warte odnotowania jest sportowe zachowanie Loeba w Rajdzie Wielkiej Brytanii. Na 15 odcinku rajdu ginie Michael Park. Prowadzący wówczas w rajdzie Loeb świadomie spóźnia się 2 minuty z dotarciem do mety, przez co spada na miejsce 3. Gdyby zwyciężył – zapewniłby sobie tytuł mistrzowski na 4 rajdy przed końcem sezonu. Mimo to, Loeb rezygnuje ze zwycięstwa. Ostatecznie w rajdzie zwycięża Petter Solberg[3].
2006 – 3. tytuł mistrzowski
Fabryczny zespół Citroëna wycofał się na jeden sezon z rywalizacji aby skupić się na przygotowaniu nowego samochodu na kolejny sezon. W tej sytuacji Loeb startuje w sezonie w prywatnym zespole Kronos wspieranym przez Citroëna. Mimo to, rok 2006 to kolejne zwycięstwa i kolejny tytuł mistrzowski. Zapewnia mu go zwycięstwo w ośmiu rajdach. 3 września 2006 wygrywa 27. rajd w swojej karierze (Rajd Japonii), czym ustanawia nowy rekord świata.
Na cztery rajdy przed końcem sezonu, Loeb złamał rękę podczas jazdy na rowerze. Prowadził wówczas 35 punktami przed Marcusem Grönholmem. Mimo nieobecności Sébastiena, Grönholm zdołał odrobić jedynie 34 punkty co oznaczało, że Loeb zdobył swój trzeci tytuł mistrzowski w karierze.
2007 – 4. tytuł mistrzowski
Rok 2007 przeszedł do historii jako zażarta walka o tytuł pomiędzy Loebem a Grönholmem. Na cztery rundy przed końcem sezonu, tj. Rallye de France – Tour de Corse, Rally Japan, Rally Ireland i Wales Rally GB Sebastien Loeb, tracił 6 punktów do Grönholma. [4]. Zakładając, iż pierwsze i drugie miejsce w kolejnych rajdach pada łupem Loeba lub Grönholma, przewidywano następujący scenariusz wydarzeń:
Francuz zwycięży w "rodzimym" Rallye de France – Tour de Corse, co zmniejszy różnicę do 4 punktów. Następnym zwycięskim rajdem będzie błotnisty Rally Japan, zgodnie z opinią, iż Loeb lepiej "czuje się" na asfalcie, a Grönholm na nawierzchniach luźnych. Zmniejszyłoby to różnicę do 2 punktów. Następny rajd – asfaltowy Rally Ireland padnie łupem Grönholma, co znów podniesie różnicę do 4 punktów. Oznaczało to, iż w ostatnim rajdzie Wales Rally GB Loeb musi zwyciężyć a Grönholm zdobyć miejsce trzecie lub w którymś z poprzednich rajdów, popełnić na tyle poważny błąd, by uniemożliwił mu on zdobycie punktów.
Zgodnie ze scenariuszem Loeb zdobył zwycięstwo w Rallye de France – Tour de Corse a Grönholm był drugi. Różnica w klasyfikacji generalnej zmniejszyła się do 4 punktów. Mimo to, scenariusz zwycięstwa Loeba wydawał się niemożliwy: wciąż prowadził Gronholm a w kolejnych trzech rajdach tylko w dwóch faworytem był Loeb. Nadto Gronholm, jako że z końcem sezonu 2007 zamierzał wycofać się z rajdów, za wszelką cenę starał się zdobyć swój trzeci tytuł mistrzowski.
Rally Japan wydawało się, ostatecznie pogrzebał szansę Loeba na czwarty mistrzowski tytuł z rzędu. W drugim dniu rajdu, z powodu błędu pilota Daniela Eleny, Loeb zniszczył samochód, wypadając z trasy. Skomentował to wówczas tak: trudno go winić, był to jego pierwszy błąd od 11 lat.
Tymczasem w trzecim dniu rajdu Marcus Grönholm, uszkodziwszy klatkę bezpieczeństwa, także odpadł z rajdu. Mimo to, Fin wciąż prowadził czterema punktami a do końca sezonu pozostawały jeszcze tylko 2 rajdy, w tym korzystny dla Grönholma Rally Ireland.
Rally Ireland, umocnił jednak pozycję Loeba. W drugim dniu rajdu Grönholm uderzył silnie w betonową barierę. Zawieszenie samochodu rajdowego Forda Focusa zostało kompletnie zniszczone i Fin odpadł z rajdu. Loeb ukończył rajd na pierwszym miejscu, uzyskując sześciopunktową przewagę nad Grönholmem.
W kolejnym rajdzie Wales Rally GB, Loeb zdobył trzecie miejsce a Grönholm drugie. Ostatecznie, Francuz zwyciężył w klasyfikacji generalnej z przewagą 4 punktów, zdobywając czwarty z rzędu tytuł mistrzowski. Tym samym wyrównał on rekord ilości tytułów Juhy Kankkunena i Tommi Makinena i wyrównał rekord zdobytych pod rząd tytułów mistrzowskich, należący do Tommi Makkinena.
Sezon kończy z łączną ilością 568 punktów zdobytych we wszystkich 38 rajdach.
2008 – 5. tytuł mistrzowski
30 marca 2008 odnosi 39 zwycięstwo w swojej karierze pozostając niekwestionowanym rekordzistą w ilości wygranych rajdów. Na dzień 28 kwietnia 2008, po pięciu eliminacjach, Sebastien Loeb jest drugi ustępując pięcioma punktami Mikko Hirvonenowi. Przed piątym rajdem Jordan Rally WRC Loeb prowadził w klasyfikacji generalnej 5 punktami przed Hirvonenem. Prowadził także w Jordan Rally WRC. Jednak w drugim dniu, na drodze dojazdowej do dwunastego odcinka specjalnego zderzył się czołowo z kolegą z teamu Citroen Total World Rally Team Conradem Rautenbachem. Obaj odpadli z klasyfikacji i choć Loeb powrócił na zasadach SupeRally, nie zdobył punktów. Utracił tym samym prowadzenie w klasyfikacji generalnej. Po wygranej w Rajdzie Finlandii traci 1 punkt do lidera Mistrzostw Mikko Hirvonena. Odzyskuje prowadzenie w Rajdzie Niemiec a w kolejnych rajdach jego przewaga nad Hirvonenem konsekwentnie rośnie. Po Rajdzie Korsyki, na dwie eliminacje przed końcem sezonu, prowadzi już 14 punktami. Tytuł mistrzowski zapewnia sobie zdobywając III miejsce w Rajdzie Japonii – przedostatnim rajdzie eliminacji mistrzostw.
2009 – 6. tytuł mistrzowski
Sezon rozpoczął się Rajdem Irlandii, który to Loeb wygrał po raz drugi. Następnie pierwszy raz wygrał Rajd Norwegii, po zaciętej walce z Mikko Hirvonenem. W trzeciej eliminacji sezonu – Rajdzie Cypru, Loeb odniósł swoje 50. zwycięstwo w rajdach WRC. Po zwycięstwach w Rajdach Portugalii oraz piątym z rzędu w Argentynie miał na swoim koncie zwycięstwa we wszystkich dotychczasowych rajdach sezonu. W Rajdzie Sardynii pęknięta opona po wypadnięciu z drogi spowodowała spadek z pozycji trzeciej na czwartą. Loeb wyprzedził Pettera Solberga w walce o trzecie miejsce na podium, jednak po doliczeniu kary za pogwałcenie przepisów bezpieczeństwa (pilot Daniel Élena rozpiął pasy bezpieczeństwa przed zatrzymaniem się samochodu na wymianę koła), ukończył rajd na miejscu czwartym. Na Rajdzie Akropolu, jadąc na trzeciej pozycji wypadł z trasy, w groźnie wyglądającym wypadku samochód uległ całkowitemu zniszczeniu. W Rajdzie Polski uszkodził zawieszenie po uderzeniu w pieniek ukryty w grząskim piasku na poboczu, samochód nie nadawał się do dalszej jazdy, następnego dnia kontynuował rajd na zasadach SupeRally. Po poleceniach szefowskich w stosunku do kierowców juniorskiego zespołu Citroën ukończył rajd na siódmej pozycji – stracił tym samym prowadzenie w klasyfikacji generalnej, o jeden punkt na rzecz Mikko Hirvonena.
Po zwycięstwie w Rajdzie Katalonii, zmniejszył przewagę Hirvonena przed ostatnim rajdem sezonu. W Rajdzie Wielkiej Brytanii musiał zyskać co najmniej jedną punktowaną pozycje przed Hirvonenem. Po niesamowitej dyspozycji na dwóch odcinkach specjalnych: OS8 i OS9, gdzie powiększył przewagę nad Hirvonenem z 2,4 s do 25 s odniósł zwycięstwo w rajdzie, co dało mu punkt przewagi w klasyfikacji generalnej Mistrzostw Świata.
2010 – 7. tytuł mistrzowski
W sezonie 2010 łącznie odniósł 8 zwycięstw (Meksyk, Jordania, Cypr, Bułgaria, Niemcy, Francja, Hiszpania, Wielka Brytania), a dwukrotnie zajął drugie miejsce. Zapewniło mu to siódmy z rzędu tytuł mistrzowski na trzy rajdy przed końcem sezonu[5]. Mistrzowski tytuł obronił w swoim rodzinnym mieście Haguenau, gdzie odbywał się ostatni OS rajdu. Ostatecznie, po zwycięstwie w ostatnim rajdzie cyklu, przewaga Loeba nad drugim w klasyfikacji (Jari-Matti Latvala) wyniosła 105 punktów.
Rajd Wielkiej Brytanii był dla Loeba ostatnim startem za kierownicą Citroëna C4 WRC w Rajdowych Mistrzostwach Świata.