Sławoj Leszek Głódź

Skocz do: nawigacji, szukaj
Kraj działania Polska Data i miejsce urodzenia 13 sierpnia 1945
Bobrówka biskup diecezjalny warszawsko-praski Okres sprawowania 2004–2008 arcybiskup metropolita gdański Okres sprawowania od 2008 Wyznanie katolickie Kościół łaciński Prezbiterat 14 czerwca 1970 Nominacja biskupia 21 stycznia 1991 Sakra biskupia 23 lutego 1991 Multimedia w Wikimedia Commons Sławoj Leszek Głódź w Wikicytatach
Arcybiskup metropolita gdański Sławoj Leszek Głódź (18 czerwca 2009)

Sławoj Leszek Głódź (ur. 13 sierpnia 1945 w Bobrówce) – polski biskup rzymskokatolicki, generał dywizji, biskup polowy Wojska Polskiego w latach 1991–2004, biskup diecezjalny warszawsko-praski w latach 2004–2008, arcybiskup metropolita gdański od 2008.

Życiorys

Od 1964 studiował w białostockim Seminarium Duchownym. Święcenia kapłańskie otrzymał 14 czerwca 1970 z rąk bp. Henryka Gulbinowicza, administratora apostolskiego w Białymstoku. Po święceniach pracował duszpastersko w Szudziałowie na Białostocczyźnie i w Paryżu wśród Polonii. Studia kanoniczne odbył w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Doktoryzował się w Rzymie w zakresie prawa kanonicznego Katolickich Kościołów Wschodnich.

W okresie od marca do grudnia 1980 był pracownikiem nadzwyczajnym Synodu Biskupów w Rzymie. Następnie pracował w Kurii Arcybiskupiej i Sądzie Arcybiskupim w Białymstoku. Jednocześnie był dyrektorem studium katechetycznego. Od 1980 wspierał działalność opozycji antykomunistycznej. W 1981 został kapelanem „Solidarności” Regionu Białystok.

We wrześniu 1981 rozpoczął pracę w Watykanie, w Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, gdzie prowadził sekcję Kościoła obrządku bizantyjsko-ukraińskiego oraz sekcję Kościoła na Białorusi obrządku bizantyjsko-ruteńskiego.

8 września 1984 otrzymał godność Prałata Jego Świątobliwości.

21 stycznia 1991 został mianowany biskupem polowym Wojska Polskiego, otrzymał jednocześnie tytularną stolicę biskupią Bettonium. 23 lutego 1991 przyjął sakrę biskupią z rąk prymasa Józefa Glempa. W 1993 mianowany został generałem dywizji. W 1994 brał udział w tzw. obiedzie drawskim. Ze stolicy tytularnej Bettonium zrezygnował w 1998.

W trakcie swej posługi ustanowił dwa wyróżnienia Ordynariatu Polowego WP:

  • 23 lutego 1995 – Dyplom „Benemerenti” (łac. Dobrze Zasłużonym) – dla podkreślenia zasług osób, które dają świadectwo najwyższym wartościom, jakimi w życiu jednostki i społeczeństwa są prawda i sprawiedliwość;
  • w 2001 – Medal „Milito Pro Christo” (łac. Walczę dla Chrystusa) – przyznawany osobom i organizacjom za działalność na rzecz dobra publicznego, upowszechnianie standardów moralnych i działanie zgodne z wartościami chrześcijańskimi, takimi jak sprawiedliwość i prawda.

Uchwałą Konferencji Episkopatu Polski na 313 Zebraniu Plenarnym w Łowiczu 22 czerwca 2001 został mianowany krajowym duszpasterzem kombatantów.

29 listopada 2001 Konferencja Episkopatu Polski na Zebraniu Plenarnym na Jasnej Górze wybrała go na Przewodniczącego Rady ds. Środków Społecznego Przekazu Konferencji Episkopatu Polski, natomiast 320 Zebranie Konferencji Episkopatu Polski na Jasnej Górze 28 listopada 2002 powołało go do Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski.

Konferencja Episkopatu Polski podczas 322. Zebrania Plenarnego w dniu 30 kwietnia 2003 roku – działając jako fundator Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” – podjęła uchwalę o powołaniu go w skład Rady tej fundacji na okres 3 lat, poczynając od dnia 10 maja 2003.

17 lipca 2004 został podniesiony do godności arcybiskupa, a w sierpniu 2004 mianowany biskupem diecezjalnym warszawsko-praskim. Ingres w nowej stolicy biskupiej odbył 2 października 2004.

Do 9 maja 2005 był delegatem Konferencji Episkopatu Polski do opieki duszpasterskiej nad harcerstwem.

17 kwietnia 2008 papież Benedykt XVI mianował go arcybiskupem metropolitą gdańskim. Urząd objął podczas uroczystego ingresu 26 kwietnia 2008. Nominacja ta wzbudziła duże kontrowersje wśród pomorskich polityków i intelektualistów. Jedną z osób otwarcie wypowiadających się przeciwko niej był Lech Wałęsa[1]. 29 czerwca 2008 Sławoj Leszek Głódź otrzymał z rąk papieża paliusz metropolitalny.

26 maja 2010 otrzymał tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego[2].

Jest członkiem Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski. Stoi również na czele Rady ds. Środków Społecznego Przekazu, a także Zespołu ds. Duszpasterskiej Troski o Radio Maryja. Od 14 marca 2007 jest współprzewodniczącym Komisji Wspólnej Rządu i Episkopatu.

Publikacje i twórczość

  • Działalność sądownicza i administracyjna chełmskiego konsystorza greckokatolickiego w latach 1815–1875, Rzym 1980
  • Walczę dla Chrystusa. Z nauczania Biskupa Polowego Wojska Polskiego, Warszawa 1995
  • Bochen polskiego chleba, Warszawa 1999
  • Drogami Narodu i Kościoła. Z nauczania Biskupa Polowego Wojska Polskiego (1994–1998), Warszawa 1999
  • Ojczyzna jest darem Boga. Z nauczania Biskupa Polowego Wojska Polskiego (1999–2002), Warszawa 2003
  • Kazania pasyjne, Gorzkie Żale przybywajcie, Włocławek 2007
  • Nie tylko z ambony. Audycje w I Programie Polskiego Radia, Warszawa 2003–2006

Ordery, odznaczenia, tytuły i inne

Postanowieniem prezydenta RP Lecha Wałęsy z 18 grudnia 1995 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3], zaś postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z 2 listopada 1998 odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą tego orderu[4].

Jest honorowym obywatelem Białegostoku (1995), powiatu monieckiego (2005), Warszawy (2005).

Otrzymał tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego[5].

Odznaczony Komandorią Missio Reconciliationis, medalem „Milito Pro Christo” i dyplomem „Benemerenti” (2005)[6], medalem Polonia Mater Nostra Est (1998), medalem Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej (2008), Medalem Honorowym im. Bolesława Chomicza,

W 2000 został członkiem Zakonu Rycerskiego Bożego Grobu w Jerozolimie w randze Komandora z Gwiazdą. W 2000 został kapelanem konwentualnym ad honorem zakonu maltańskiego[7].

Przyznano mu tytuł Człowieka Roku 2009 „Tygodnika Solidarność”.

Przypisy

  1. ↑ Roman Daszczyński: Wałęsa: Abp Głódź to nieszczęście. wyborcza.pl, 2008-04-08. [dostęp 2010-11-14].
  2. ↑ Doktorzy Honoris Causa. uksw.edu.pl. [dostęp 2011-12-27].
  3. ↑ M.P. z 1996 r. Nr 15, poz. 189
  4. ↑ M.P. z 1999 r. Nr 10, poz. 131 – pkt 3.
  5. ↑ Doktorzy Honoris Causa. uksw.edu.pl. [dostęp 2010-08-27].
  6. ↑ Uroczystość wręczenia dyplomów Benemerenti i medali Milito pro Christo. wp.mil.pl, 2005-01-10. [dostęp 2010-11-14].
  7. ↑ Życiorys Sławoja Leszka Głódzia na stronie diecezji warszawsko-praskiej. diecezja.waw.pl. [dostęp 2010-11-14].

Linki zewnętrzne