Saint-Pierre i Miquelon
(Z morza praca)
(Marsylianka)
• całkowita
242 km²
• całkowita
• gęstość zaludnienia
6345
25,3 osób/km²
1763
UTC -2 – lato
Saint-Pierre i Miquelon (Wspólnota Terytorialna Saint-Pierre i Miquelon, Saint-Pierre-et-Miquelon, Collectivité territoriale de Saint-Pierre-et-Miquelon) – wspólnota zamorska Francji, obejmująca archipelag o tej samej nazwie, położony na Oceanie Atlantyckim, w Ameryce Północnej, u południowych wybrzeży Nowej Fundlandii.
Geografia
Powierzchnia wysp wynosi 242 km². Obejmuje ona 2 grupy wysp: Saint-Pierre (24 km²) i Miquelon (216 km²) oraz otaczające je liczne wysepki i skały.
Głównym elementem krajobrazu wysp są rozległe torfowiska oraz skaliste płaskowyże (wysokość do 240 m n.p.m., Morne de la Grande Montagne). Na stromych i wysokich brzegach gniazdują liczne ptaki morskie.
Terytorium zamieszkuje 6345 osób (2009), z tego większość żyje w stolicy departamentu Saint-Pierre – 6200 (2005). 99% mieszkańców to katolicy.
Strefa czasowa
Zimą w Saint-Pierre i Miquelon obowiązuje Pierre & Miquelon Standard Time (PMST)[1] – jest to strefa czasowa, odpowiadająca czasowi słonecznemu południka 45°, który różni się o 3 godziny od uniwersalnego czasu koordynowanego (UTC-3:00).
Latem obowiązuje czas letni – Pierre & Miquelon Daylight Time (PMDT)[2] różniący się o 2 godziny od uniwersalnego czasu koordynowanego (UTC-2:00).
Historia
Wyspy, odkryte w 1535 przez Jacques'a Cartiera, zostały zasiedlone w XVII w. przez rybaków z zachodniej Francji, głównie Bretończyków i Basków. Od tej pory są one posiadłością francuską, choć pretensje do nich zgłaszali również Brytyjczycy (w latach 1713, 1778, 1793 i 1803 okupowali wyspy). W 1814 zostały oficjalnie uznane za kolonię francuską. W roku 1940 znalazły się pod jurysdykcją reżimu Vichy. W styczniu 1942 wyspy zostały zajęte przez Wolnych Francuzów.[3] W latach 1946-76 posiadały status terytorium zamorskiego. W 1976 uznano je za departament zamorski, a w 1985 przyznano im status zamorskiej wspólnoty terytorialnej.
Gospodarka
Większość z mieszkańców znajduje zatrudnienie w rybołówstwie przy połowach dorsza, przemyśle rybnym, hodowli zwierząt futerkowych (srebrnych lisów i norek) i turystyce (kilkanaście tysięcy turystów rocznie).
Religia
- Kościół rzymskokatolicki - 96,1%
- zielonoświątkowcy - 0,5%
- protestantyzm - 0,4%
- Świadkowie Jehowy - 0,3% (zobacz: Świadkowie Jehowy na Saint-Pierre i Miquelon)
- Inni - 2,7%[4]
Przypisy
- ↑ PMST – Pierre & Miquelon Standard Time (ang.). timeanddate.com. [dostęp 2011-01-28].
- ↑ PMDT – Pierre & Miquelon Daylight Time (ang.). timeanddate.com. [dostęp 2011-01-28].
- ↑ Jonathan Fenby: Alianci. Kraków: Znak, 2007, s. 155.
- ↑ Strona Kościoła Zielonoświątkowego w Bielsku-Białej
Linki zewnętrzne
Bibliografia
- Marcin Krzemiński, [w:]Prawo Francuskie Tom II, red. Aleksandra Machowska, Krzysztof Wojtyczek, Kraków 2005, ISBN 83-7444-007-4, s. 192-195