Sala Posiedzeń w Sejmie
Sejmowa Sala Posiedzeń - jest największą salą w kompleksie budynków Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Powstała w okresie od maja 1925 r. do marca 1928 r. Zaprojektował ją Kazimierz Skórewicz.
Historia
Po raz pierwszy Sejm RP obradował w niej 27 marca 1928 r. W czasie drugiej wojny światowej uległa ona częściowemu zniszczeniu. Budynki sejmowe (w tym Salę Posiedzeń) odbudowano w latach 1946-1947. Rekonstrukcja trwała 9 miesięcy. Tu odbyło się pierwsze powojenne posiedzenie Sejmu Ustawodawczego 4 lutego 1947. W latach 1952-1989 miejsce obrad Sejmu PRL. Od tego czasu ponownie sala posiedzeń Sejmu RP.
Ściany wewnętrzne wykonane są z marmuru belgijskiego. Pozostałe materiały były pochodzenia krajowego. Architekt Stefan Sienicki zaprojektował dębowe fotele, stoły i balustradę. Dziełem Aleksandra Żurakowskiego są natomiast płaskorzeźby na balustradzie oddzielające prezydium od amfiteatru. Ścianę zewnętrzną sali zdobi fryz złożony z osiemnastu płyt z płaskorzeźbami.
Od 1994 w Dzień Dziecka w sali zbierają się posłowie Sejmu Dzieci i Młodzieży.
W 1997 posłowie Akcji Wyborczej Solidarność Tomasz Wójcik i Piotr Krutul samowolnie powiesili w sali drewniany krzyż łaciński.
Podczas sezonu urlopowego w roku 2009 salę, włącznie z mównicą w pełni dostosowano dla osób poruszających się na wózkach.
