Salut 1 – pierwsza stacja kosmiczna, jaka znalazła się na orbicie okołoziemskiej. Należała do serii stacji wyniesionych w ramach radzieckiego programu Salut.

Stacja trafiła na orbitę 19 kwietnia 1971. 23 kwietnia przybyła na nią w statku Sojuz 10 pierwsza załoga w składzie: Władimir Szatałow, Aleksiej Jelisiejew oraz Nikołaj Rukawisznikow, jednak musiała ona zawrócić z powodu awarii mechanizmu dokującego.

6 czerwca przybyła załoga druga na pokładzie statku Sojuz 11. Znaleźli się w niej: Gieorgij Dobrowolski, Władisław Wołkow oraz Wiktor Pacajew. Spędziła ona na stacji 23 dni. Zaplanowany na 29 czerwca powrót zakończył się katastrofą - w wyniku awarii systemu wyrównywania ciśnienia lądownika Sojuz 11 cała załoga zginęła podczas wejścia w atmosferę.

Salut 1 spłonął w atmosferze Ziemi 11 października 1971.

Na stacji Salut 1 przeprowadzano badania astrofizyczne w obserwatorium Orion, badano promieniowanie kosmiczne uwięzione w pasach Van Allena, wykonywano obserwacje meteorologiczne, poszukiwano surowców naturalnych na Ziemi oraz zbierano doświadczenia związane z długotrwałym przebywaniem ludzi w przestrzeni kosmicznej.

Specyfikacja

• Długość - 15,8 m
• Maksymalna średnica - 4,15 m
• Objętość wnętrza - 90 m³
• Masa startowa - 18 900 kg
• Wyniesiona przez rakietę - Proton (trzy etapy)
• Przekątna baterii słonecznych - około 10 m
• Powierzchnia baterii słonecznych - 28 m²
• Liczba baterii słonecznych - 4
• Liczba portów dokujących - 1
• Łączna liczba misji - 2
• Łączna liczba długoterminowych misji - 1