Sośnica japońska (Sciadopitys verticillata Sieb. & Zucc.) – gatunek zimozielonego drzewa, będący jedynym współczesnym przedstawicielem rodziny sośnicowatych (Sciadopityaceae). Jest żywą skamieniałością ze względu na brak bliskich żyjących krewnych. Występuje w stanie dzikim tylko w Japonii (endemit). Rośnie w wilgotnym klimacie o łagodnych zimach, na żyznych, głębokich i kwaśnych glebach. W warunkach polskich polecana do uprawy tylko w zachodniej części kraju.

Morfologia

Pokrój 

W stanie dzikim dorasta do 40 m wysokości, w Polsce osiąga 7-8 m. Korona gęsta, stożkowata, u starszych osobników cylindryczna.

Pień 

Kora brązowo-szara i łuszczy się długimi płatami, pędy brunatno-szare pokryte długimi, łuskowatymi igłami.

Liście 

Igły podwójne – długie, szerokie skupione na szczytach pędów w parasolowate okółki.

Organy generatywne 

Roślina jednopienna, szyszki jajowate długości 10 cm, nie rozpadają się po dojrzeniu.

Zastosowanie

Roślina ozdobna

W Polsce uprawiana jest głównie w ogrodach botanicznych, arboretach, lecz coraz częściej sadzona jest także w ogrodach ze względu na swoją dostępność w ofercie handlowej. Największy okaz w Polsce (wysokość 15 m, średnica pnia 1,18 m) rośnie w Arboretum w Wojsławicach.

Zmienność

Przykłady spośród rosnącej liczby kultywarów tego gatunku: 'Aurea', 'Big Filip', 'Gold Star', 'Golden Rush', 'Grüne Kugel', 'Sternschnuppe'.

Przypisy